McLeod Ganj / Amritsar

Na alle rust van deze eerste sessie 'Eight Verses for Training the Mind' met Gen Gyatso, is het tijd om wat te gaan eten. Ik ben al een paar keer langs 'Indique' gelopen. Een hotel / restaurant waar ik één van de eerste avonden de trap op ben gelopen, op zoek naar een tafeltje. Helaas, het dakterras zat vol en hij kan een tafel naar buiten slepen, pal naast de speaker, of een plekje binnen. Ik bedankte en ben weer vertrokken, vanavond lijkt zich hetzelfde tafereel te voordoen; geen tafels vrij. Wel heeft de ober in kwestie al aan twee heren gevraagd of eventuele gasten aan mogen schuiven en zo gezegd, zo gedaan. Op het eerste gezicht denk ik, pielen met de telefoon, beetje appen, fototje sturen, wat eten en weer terug. Aan het tafeltje zitten twee heren van ongeveer dezelfde leeftijd en nadat we elkaar een hand gegeven hebben neemt mijn avond als vanzelf een andere, gezelligere wending. Ik bestel een hoofdgerecht, de welberoemde Jalfrezi maar snoep ondertussen al mee van het voorgerecht van de heren. Kip in een sausje op toast, er wordt een biertje besteld, en nog één, en... je raadt het al. Mijn nieuwe vrienden blijken kameraden uit Delhi te zijn, ze wonen, leven en werken daar en alhoewel ze zelf uit India komen, doen ze uit de doeken dat zij zich ook niet altijd veilig, vertrouwd, schoon, begrepen en thuis voelen. In datzelfde India waar ik nu al ruim vier weken rondtrek. Na wat tafelen word ik bij ze op de kamer uitgenodigd en ze blijken nog geen 200 meter verder te slapen dan ik, dan eerst maar even een doosje sigaren uit de tas halen en we lopen gezamenlijk richting het hotel. Op de kamer worden er nog meer snacks besteld en er gaat een fles whiskey open, we kletsen door en hebben een goede tijd. Oprecht twee aardige en gastvriendelijke knapen die weer een hoop goed maken voor mijn beleving van het drukke, soms benauwende India. Ik krijg weer heel wat tips mee, mijn volgende bestemming is Amritsar en ik kan een telefoonboek schrijven met alle restaurants en bezienswaardigheden die me aangeraden worden. Ach, ik onthoud er drie en de rest komt wel. We nemen afscheid en ik ga rond 00.30 uur slapen, Straks om 09.00 am weer in Lotushouding.

4 Oktober 2015, dag twee van de training breekt aan, ik ben ruim op tijd weg uit mijn hotel, met backpack en al. Het meeste heb ik gisteravond al ingepakt. Kwestie van douchen, omkleden, de laatste spullen in de tas en de kamersleutel afgeven. Ik loop met de backpack het inmiddels bekende steile bospaadje op, onderweg naar Tushita's. Bovenaan drop ik mijn tas bij de ingang van de meditatiehal, loop tussen de meditatiehal en receptie door richting Dharamkot waar ik bij hetzelfde theestalletje op de kruising ontbijt weet te scoren. Om 09.00 uur zit ik weer in de meditatiehal en beginnen we. We starten met de dagelijkse introductie, dat we blij zijn te mogen leven en dat we dankbaar zijn voor het feit dat we vanmorgen in al onze glorie weer op hebben mogen staan. Daarna zetten we onze motivatie voor de meditatie, verkennen we ons lijf en de omgeving, nemen we drie diepe ademhalingen en als het ademhalingsritme met volledig bewustzijn teruggekeerd is naar normaal ritme, kunnen we beginnen. We richten ons op de wijze lessen van vandaag door het lijden van anderen in gedachten weg te nemen, in ons op te nemen. Dit lijden komt terecht in een zwart gat, als een soort steen die groeit en groeit. Nadat we ons gefocust hebben op één of meerdere personen beginnen we dit proces door zes diepe ademhalingen te gebruiken. Daarna volgen zes ademhalingen waarbij we liefde en vriendelijkheid uitstralen en verspreiden, te visualiseren als wit licht. We vullen de wereld met deze positiviteit en gaan het lijden zo tegen. Erg spiritueel en deze nuchtere Hollandse jongen zou je voor gek verklaren... totdat je voelt wat het met je doet. Totdat je het zelf ervaart. De ervaring dat alles oke is, dat de wereld niet alleen om jou draait en dat er heel veel gebeurd in de wereld waar jij je niet van bewust bent. Ervaring, je kunt miljoenen bladzijdes lezen of je laten onderwijzen, het gaat om je eigen ervaring in dit proces. Na een korte pauze komt de leraar binnen en begint de eigenlijke training, hetgeen ik door heb gemaakt in het eerste uur van vandaag wordt nader toegelicht. Een mooi voorbeeld.

'Op een dag werd er in het klooster yoghurt uitgedeeld en Boeddha, als jonge leerling, zat achteraan op het podium. De belangrijke en oudere, wijze monniken werden als eerste, veel te grote porties toebedeeld. Langzaam begint Boeddha te denken 'ik hoop dat er wat voor mij over blijft'. Naarmate de opschepper vordert in de rij, blijft er steeds minder en minder yoghurt over en Boeddha wordt hebberig, geïrriteerd en wil ook yoghurt. Als dit nog tien minuten duurt is zijn ongeduld op en is hij eindelijk aan de beurt. Ineens wordt hij zich bewust van zijn gedachten en heeft in zijn hoofd al veel te vaak afgespeeld dat zijn kommetje eindelijk wordt gevuld. Hij zet zijn kom op de kop en besluit met de zin 'Ik hoef geen yoghurt, ik heb al wat gehad'. Het is een mooi verhaal en de ambiance, een zaal met 100 studenten, aandachtig luisterend naar een iele, nederige Tibetaan die dit verhaal met een enorme kalmte en beheerstheid met ons deelt en vervolgens met een enorm brede glimlach in luid gegrinnik uitbarst, die ervaring maakt het compleet. Het is een simpel verhaaltje, maar met een belangrijke boodschap. Helaas maar wat herkenbaar.

4. 'When I see ill-natured people,

Overwhelmed by wrong-doing and pain,

May I cherish them as something rare,

As though I had found a treasure-trove.

5. 'When someone out of envy does me wrong

By insulting me and the like,

May I accept defeat

And offer victory to them.

6. Even if someone whom I have helped

And in whom I have placed my hopes

Does great wrong by harming me,

May I see them as an excellent spiritual friend.

7. In brief, directly or indirectly,

May I give all help and joy to my mothers,

And may I take all their harm and pain

Secretly upon myself.

8. May none of this ever be sullied

By thoughts of the eight wordly concerns.

May I see all things as illusions

And, without attachment, gain freedom from bondage.

De twee volgende sessies worden gevuld met deze verzen. Het is de meest bondige en geaccepteerde versie van de acht verzen, die zo men gelooft, vrijheid geeft. De weg naar het nirvana of samsara, waarbij wij de werkelijkheid zien zoals die is, en los komen van de desillusies, met aan de grondslag boosheid, jaloezie, competitiviteit, trots en onwetendheid.

05.00 pm zijn we klaar, ik blijf nog heel even zitten. Mijn lijf heeft rust nodig, evenals enige rek- en strek oefeningen. Zo gemakkelijk als het gister ging, zo moeilijk was het vandaag. De lotushouding leek ondraaglijk en ik heb de hele dag onrustig heen en weer zitten schuiven op mijn kont. De laatste meditatiesessie was de afsluiter en het zweet braak me uit, terwijl we in een halfuur meditatie deze acht versen doornamen. Het leek oneindig lang te duren.

Ik heb al mijn spullen, tijd om naar het volgende hotel te lopen, Dharamsala heb ik gister doorgelopen en vast de omgeving verkend. Na 1,5 uur ben ik beneden en nadat ik een gasthuis de deur heb gewezen  ben ik naar het Palace hotel gelopen. Daar had ik al even een praatje gemaakt. Natuurlijk weer wat van de prijs afgekletst, voor een paar uurtjes en met een maximum budget is dat gelukt. 400 rupees, een tweepersoonsbed en een badkamer. Alhoewel ik er 's nachts achter kom dat er bijna geen water uit de douche komt, laat staan warm water. Ik haal wat boodschapjes en eet een simpele, maar overheerlijke Chowmein met kip in het restaurant schuin aan de overkant. Lekker in bed bel ik nog met het thuisfront en ik zet vervolgens de wekker, 03.45 uur vannacht.

He, warm water doet het niet. Dan maar zo in de joggingsbroek en het shirt, de tas mee en vol bepakt richting busstation. Gelijk naar de juiste bus vragen, het is onverwachts druk op het busstation. Geen leven te bekennen in de gepasseerde straatjes, maar hier is de bedrijvigheid ten volle aanwezig. De busrit verloopt voorspoedig en na zes uurtjes stap ik 5 Oktober rond 10.30 uur uit in Amritsar. Ik loop naar het hotel en gelukkig kan ik al terecht in de kamer. Weer 400 rupees. Ik neem een lunch en besluit te beginnen met een wandeling. Het is elke keer weer veilig even de nieuwe omgeving te verkennen. Tijdens de lunch heb ik de bezienswaardigheden opgezocht, naast de welbekende Gouden Tempel natuurlijk. Ik doe navraag bij het busstation en maak een ommetje van ongeveer vijf kilometer. Om 15.00 uur ben ik weer bij het busstation, in de bus naar Attari, die 20 minuten later vertrekt. De bus doet er langer over dan ik had verwacht en het worden 31 lange kilometers. Eenmaal in Attari stap ik uit en is het nog twee kilometer lopen naar Wagah, de grens tussen India en Pakistan. Alhoewel er meerdere auto's en bussen passeren en ik nog snel al rijdend op stap, heeft het geen succes. De bus gaat ergens anders heen en de automobilisten laten die gekke westerling lekker lopen. Na een stuk wandelen stopt er een aardige meneer met een winkeltje vlak voor de grens en ik spring achterop zijn motor, al gaat het niet sneller dan 15 kilometer per uur. Ik bedank hem vriendelijk en het laatste stuk wandel ik, samen met alle andere buitenlanders en Indiers. Door de twee securitychecks. Geen tassen toegestaan, zelfs geen cameratas, gelukkig allemaal bekend voor vetrek en met enkel een flesje water in de hand word ik naar het aparte podium voor buitenlanders geleid. Het zit eigenlijk al vol, maar er kan altijd nog wat bij heb ik geleerd.

Na een klein halfuurtje begint de show. In de verte, 200 meter, zie ik links van mij de Indiase en de Pakistaanse grenspoort, nauwelijks van elkaar verwijderd. Pak en beet 200 mter rechts van mij zie ik een grotere poort met een afbeelding van Mahatma Gandhi en daartegenover, verder aan de linkerkant, staat de Pakistaanse equivalent. Keurig uitgetekende lijnen voor ons en om 05.00 uur pm begint er een bandje af te spelen met de geschiedenis en een eerbetoon aan Border Security Force. Vervolgens begint het spektakel, een man jut de bezoekers op met allerlei kreten die luid door de boxen galmen en voor een uur zie ik de compleet uitgedoste soldaten een wedstrijdje paraderen, tot aan de poort. Vol overgave en onder luid gejuich geven ze zich compleet over om de buren te imponeren. Langzaamaan worden de vlaggen naar beneden gehaald en dan is het afgelopen. Elke avond vindt deze ceremonie plaats. Ik loop terug en ik maak me zorgen over de terugweg, dat hele eind lopen over de snelweg? Hoe werkt dit? Aan het eind van de rijen eet- en kledingkraampjes staat een bus en deze blijkt naar ' Amritsari busstation' te gaan. In de bus komen er al snel wat tieners naast me zitten die allemaal op de foto willen en een beetje grappen en grollen. Ik moet een vriendin regelen voor één van de jongens en een ander wil dat ik bij hem kom eten thuis. 

Eenmaal in Amritsar loop ik naar Charming Chicken, de nummer één op Tripadvisor. In de bus al even uitgezocht. Ik word gastvriendelijk ontvangen en na het opnemen van de bestelling krijg ik een bakje gekruide uitjes met een sausje. Nog geen tien minuten later staat de Butter Chicken in een tomato/onion gravy op tafel, samen met butter lacha nan, nan gevuld met ei en groenten,met boter aan de buitenkant. Het smaakt goddelijk! De uitjes zijn nog niet op of het bakje wordt weer gevuld. Er is me wel vier keer gevraagd of ik nog iets anders wil of nodig heb. Er volgt nog wat extra gravy en een naan aan. Het gekoelde flesje water is inmiddels ook bijna op. Halverwege de maaltijd klikt de eigenaar snel een foto van mij aan tafel, alles voor de bekendheid. Na het eten krijg ik het gastenboek onder mijn neus geschoven met het verzoek daar wat in te zetten. Ik betaal de rekening, geef een passende fooi en bedank ze vriendelijk. De eigenaar komt uit de keuken gesneld met een visitekaartje en een bakje mond verfrisser, een combinatie van kruiden en snoepjes. Tevens vijf zakjes om mee te nemen, als cadeau. Vanavond sta ik op Tripadvisor is de mededeling. Wat een beleving weer, geweldig. Inmiddels sta ik op de reizigerssite vermeld als ene meneer MENXISLI uit New Zealand.

6 Oktober, ik wilde de Golden Tempel bij zonsopkomst zien, maar na het korte nachtje besluit ik lekker in mijn nest te blijven liggen. Geen wekker, uitslapen en rustig aan. Ik neem rond elven een omelet en maak een (nieuwe) planning voor komende twee dagen. Vandaag op het programma: Cole Bagh, Durgiana Mandir en het oude fort. Ik maak een wandeling en begin bij de Durgiana Mandir met een gelijkwaardige architectuur als de Golden Tempel, met meer en al. Het is prachtig. Ik doe de schoenen uit, was mijn handen, loop mijn voeten door het baadje en trek een keer aan de bel. Langzaam aan begint het integratieproces zich aardig te voltrekken. Ik loop over de brug en maak een ronde. Ik loop door de tempel, aan de achterkant eromheen met het meer als uitzicht. Ingang twee, ik neem plaats in lotushouding en neem de tijd om tot rust te komen. Naast mij zitten drie mannen muziek te maken en verhalen te vertellen. Ik versta er niks van natuurlijk, maar het is een rustgevende sfeer. Als ik weer richting uitgang loop, word ik door iemand mee teruggenomen. Over tien minuten gaan de deuren van de tempel open! Ik vond het ook al druk worden op de vloer van deze kleine vierkante ruimte. Inderdaad, er zitten drie gouden deuren in de tempel, waar ik zojuist ben langsgelopen. De muziek en gebeden komen tot een einde en drie andere mannen openen de deuren gelijktijdig van achter. Beelden van Krishna en een aantal bekende reïncarnaties komen te voorschijn. In een soort pelgrimsstoet lopen we langs, waarbij de meesten op eigen wijze een eerbetoon laten zien. Buigen, de handen samen, het hoofd op de grond en noem maar op. Ik loop voor de tweede keer terug over de loopbrug, sla linksaf en volg het pad, rechts het gebouw in en daar vindt de Langar plaats. Gratis lunch, elke dag gemaakt door de Sikhs en voor iedereen toegankelijk, ongeacht sekte, geslacht, familie of religie. Ik zie twee lange tapijten met een pad ertussen op de grond en verschillende mensen zitten al rijst met een sausje weg te werken. Ik neem plaats en wordt al snel bediend en - hoe kan het ook anders - gefotografeerd.

Tegenover de uitgang van deze tempel ligt de Cole Bagh, een tuint waar ik een ronde loop, op het bankje plaats neem en wat lees. Ik loop verder, tussen de verschillende gebouwen en winkeltjes door. Ik passeer de grote textielnijverheid die hier plaatsvindt en kijk mijn ogen uit. Oh, auto, motor, fietser, kar. Wel blijven opletten. Onder luid getoeter duik ik nog een paar keer weg en bezoek ik nog een tempel meer, de Gurudwara Santokh Sar, waar ik weer even tot rust kom en een foto neem met traditioneel geklede Sikhs. Wederom uitzicht op een partij water en de mogelijkheid om jezelf en kleding hier te wassen. Het Fort in Amritsar wordt gerestaureerd en na een paar keer 'No Entry' aan te horen ben ik doorgelopen.

Rustig terug richting hotel en als ik over de bekende 'Grand Trunk Road' loop neem ik een Chai. In het hotel blijkt wifi het nog steeds niet te doen en ik ga op jacht naar een internetcafé, gevonden op 1.5 kilometer afstand. Ik loop over de brug, over het spoor, en ik kom weer in een totaal ander deel van deze stad. De diversiteit binnen de verschillende staten en zelfs binnen de verschillende steden, blijven mij verbazen. Net als je denkt, ach ik denk het dat ik het wel een beetje gezien heb, kan zich even verderop een heel ander beeld voltrekken. Ik spot het restaurant voor zometeen en sla dit op in mijn geheugen. Ik loop langs de Company Bagh, waar ik een aantal hardlopers spot en verleid word om weer plaats te nemen op een door het groen omgeven bankje. Nee, ik wil vanavond op tijd slapen om morgen wél de gouden tempel bij zonsopgang te zien. Tevens heb ik dan voldoende tijd om de hele dag alle andere bezienswaardigheden met tijd en aandacht te bezoeken. De Gouden Tempel, de Akal Tahkt, de Jubi boom, de Jallianwalla Bagh, wederom een gratis maaltijd (Guru-ka-Langar) en de martelarengallerij met een overzicht van het leiden en het leed van de Sikhs, door de geschiedenis. Leuke dag voor de boeg dus, nu maar eens op weg naar dat restaurant. Gelukkig weet ik nog waar het zit, op de weg terug naar mijn hotel.

Tevens wil ik even laten weten dat het goed met me gaat. Ik heb geen last van een stijve nek meer, ik eet goed en vooralsnog blijft de diarree achterwege :) Daarentegen verschoon ik niet elke dag mijn onderbroek, heb ik ook geen boterhamtrommeltje mee, ga ik af en toe met een vreemde mee en ben ik ondertussen gewend aan de kontendouche...

Ciao bella!

Uploaden van foto's lukt zo af en toe, niet altijd gelijktijdig met de blog. Tevens probeer ik af en toe een filmpje te uploaden op mijn Youtube kanaal.

Indruk van het sluiten van de grens:

https://www.youtube.com/watch?v=iQaqZVaQDrs&list=PLBI-9CIxP22VKnhEbpoLLNDMWP34h3Qey&index=3