Goa, part two

Helaas, dit verhaal kan ik nu nog niet online zetten. We hebben een verrassing gemaakt van de datum van mijn terugkomst, net zoals ik overdonderd ben de zondag voor mijn vertrek.

Nu valt ook het innerlijke proces, zoals beschreven in het vorige reisverhaal, beter op zijn plaats. Nog maar een volle dag en dan ga ik verhuizen, richting Mumbai, richting de allerlaatste stop van de bijna vier maanden durende reis, ooit begonnen op het vliegveld van Jaipur. Wat een gekke dag was dat! Wat ga ik doen, om 6uur 's ochtends in Jaipur. Dat heb ik mezelf meerdere malen afgevraagd. En wat ooit begon met een vaag idee is werkelijkheid geworden, nog even en het is een herinnering. In gedachten maar nog veel meer in mijn zijn. Een fantastische periode om voor altijd bij me te dragen, want hoeveel levenslessen zijn me hier geleerd, hoe confronterend is het geweest, hoe krankzinnig, bijzonder, emotioneel, teleurstellend, opwindend, ruk en fantastisch is het geweest. Ik heb al beschreven hoe deze gevoelens in lijf en bewustzijn aanwezig zijn, aan de vooravond van mijn vertrek.

Deze laatste dag in Goa gebruik ik hiervoor, het laten bezinken van de ervaringen. Daar hield ik mij al een tijd mee bezig maar nu is het definitiever. Het afscheid komt dichterbij, in dramatische termen. Daar bovenop mis ik Alex, ik herhaal; een vreemde gewaarwording. Hij is al thuis! Althans dat hoop ik. Alles verandert.

Ik begin in de morgen met een wandeling naar de chai shop. Ik ben om 8.30uur al wakker, ik weet niet zo goed waarom. Gelukkig heb ik goed geslapen, zodra ik wakker ben knaagt de verloren telefoon weer. Ik ben in staat om te mediteren en dag 4 van '21 days of calm' te voltooien. Wonderbaarlijk genoeg gaat het over los laten, alles te laten gaan, van verwachtingen tot doelstellingen. Simpelweg zijn, hier en nu. De telefoon blijft doorbreken en redelijk kalm loop ik in de morgen naar de hoofdstraat. Op de slippers die Alex heeft achter gelaten, geen prettig paar. Note to self: knuppel, verlies je in een avond je slippers en je telefoon, vier dagen voordat je naar huis vliegt. Anderzijds, ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat dit soort dingen mij nog weleens overkomen. Ik sta op scherp. Na de vele momenten reflecteren, terughalen en mezelf complimenteren met de vooruitgang in mindfullness, weet ik de locatie te traceren. De chai shop waar we gister kort hebben gezeten. Ik ben 100% zeker dat ik daar nog heb gezocht naar andere geldautomaten op de digitale kaart. Daarna zijn we gestopt om een fles water te kopen en in de kamer heb ik de zakken geleegd op het stenen blad voor het raam, zonder telefoon helaas. Als ik arriveer zijn de bamboe hekken nog dicht, halfuur waarschijnlijk verteld de cocosnoot verkoper aan de overkant. Om echt zeker te zijn loop ik iets verder om bij het restaurant te kijken waar we gister fruitwater hebben gedronken. Ook daar is nog geen leven te bekennen en ik keer weer om, geritsel achter de hekken. De man schuift een van de delen open en ik begroet hem vriendelijk. Natuurlijk had ik mezelf al een keer gebeld en berichten gestuurd in het Engels. Heel casual zegt hij dat hij mijn telefoon heeft en dat deze een paar keer af ging, hij wist helaas niet hoe ermee om te gaan. Pff, meen je dit nou. Ik ben allang blij dat de Acer weer terecht is en ik geef hem 100 rupees als dank. Hij doet er een schiet gebedje mee, een bekend verschijnsel met cadeaus en waardevolle spullen in India. Ik bedank nogmaals en loop vrolijk weer terug. All good.

Stop nummer twee, Twice in Nature. De slippers doen nu echt pijn en op de blote voeten loop ik over het zand en de stenen. Nadat ik door de tuin ben gelopen, vraag ik bij de ingang van de grote overkapping of er een paar is achtergebleven gisteravond, blauw met dollartekens als opdruk. Hij lacht. Na elke drukke avond komen mensen terug voor slippers, telefoons, horloges en zo door. Er staat een ander paar blauwe slippers en die zijn niet van hen. De serveerder is zelfs zijn eigen slippers kwijtgeraakt maar ik mag ze aantrekken en meenemen. Mijn aanbod slaat hij af en ik geef hem de afdankertjes die ik vanmorgen heb gebruikt. Ha, telefoon terecht en een paar slippers aan, goed gedaan jochie.

Ik neem plaats bij een van de multifunctionele winkels om te starten met het verhaal over mijn belevenissen in Goa, het verhaal dat ik pak en beet een week geleden heb geupload. Een uur verder betaal ik 50 rupees, honger. Rond elven neem ik plaats bij hetzelfde restaurant als gister, dit keer een kwartslag gedraaid met de rug tegen de muur op de grond, natuurlijk met een kussen tussen gat en vloer, rug en muur. Hetzelfde ontbijt ook nog eens. Als ik het op heb was ik de handen en doe ik de slippers weer uit en een jongeman begint in het Duits tegen me te praten. Hij was er zo zeker van dat ik Duits ben, al komt hij uit Zwitserland. We maken kort een praatje en hij verteld over verschillende plaatsen in Nederland die hij heeft bezocht. Sommige reacties vind ik nogal vreemd en ik creer weerstand ten opzichte van de dame waar hij mee zit, een hippie met allerlei accessoires aan en op het lijf, hartstikke stoned. Laat ik er maar vandoor gaan, ik heb er echt niks mee, dit type mensen. Erg jammer dat je kiest zo te leven. Ik loop naar het hotel en keer weer in mezelf, bekijk mijn gedachten. Daarna speel ik nog wat, ben online en vertrek weer. Met de intentie om een duik te nemen heb ik enkel de zonnebril en wat geld bij me. Bij een andere internet zaak typ ik weer een uur, langzaam kom ik weer bij de huidige belevingen in met het keyboard. Ik wilde nu nog genieten van de zon en de zee, maar ik wil ook het verhaal af. Ik wil niet afhaken met nog maar enkele dagen te gaan na de 28 geschreven stukken, dat zal een deceptie zijn. Ik kijk naar de stand van de zon en de tijd, het is pas vroeg in de middag.

Als ik met de voeten het zand betreed zie ik een bekend gezicht, het is niet waar, Kingsley en Nicole. Een tijd terug ontmoet toen ik voor de tweede keer in Delhi was en mee afgesproken voor vanavond. We eten samen wat aan de tafel waar zij de tassen hebben neergelegd. Ik bestel Panneer Tikka Masala, maar bij het afrekenen blijkt dat ik kip heb gehad. Dat was niet de bedoeling, de gerechten blijken ongeveer hetzelfde te kosten. Vreemd is het natuurlijk dat ik het verschil niet proef. Met het stel is alles wel, fantastisch om elkaar weer te ontmoeten na een periode waarin ieder zijn eigen weg is gegaan en fantastische ervaringen heeft op gedaan. Hier kletsen we dan ook uitvoerig en tevens deel ik hoe ik me voel. Beide reflecteren ze op eigen ervaringen uit het verleden en het voelt voor mij goed dat ik mensen heb om erover te praten. Bezinning, begrip en bewustzijn. Daarna gaan zij op zoek naar accomodatie en ik neem de langverwachte duik, nadat ik me heb bedacht dat het nu niet lang meer duurt voor de zon ondergaat en ik in de hotelkamer niet veel te zoeken heb op dit moment. Kingsley en Nicole vergezellen me als ze een kamer hebben gevonden, waarna we ons terug trekken voor 2.5uur. 7.30uur spreken we af voor het hotel waar zij verblijven, aan hetzelfde pad, pal voor het strand. Ik loop de tien minuten terug en neem weer plaats op bed. Ik merk dat ik meer klets dan ik wil. Ik zoek mijn heil in het delen van mijn gevoel maar ik kan alleen vrede vinden van binnenuit, dus terug naar de ademhaling en hier en nu, twee meditaties achtereenvolgend. Ik heb al gedoucht en vredig loop ik naar het strand als ik ben omgekleed.

Diner bij een van de vele restaurants op het strand. We wandelen eerst een stuk en nemen plaats bij Laughing Buddha voor een Wodka, of twee. Ondanks dat de ruige Australier vraagt wat mijn wensen zijn voor de laatste avond hier, hebben ze toch een eigen agenda. Ik had voor vanavond een ander restaurant in gedachten en leer loslaten. De golven en de kaarsjes maken een hoop goed, toch houdt dit gevoel aan en ik ben blij als ik weer op mezelf ben. Ik heb het nodig om met mezelf te zijn, de vredige staat en het intense gevoel van de afgelopen twee dagen te blijven ervaren. Ik heb het gevoel dat dit langzaam afbrokkelt. Ik ga voor continentaal, een Tropical pizza die behoorlijk goed smaakt. Het stel is fan van zeevoedsel en Kingsley kiest voor aan een paar zeedieren uit die na een tijd gegrild en wel voor hen op bord liggen. Ik vind het maar niks na de inzichten hier en voel me nog steeds slecht over de kip van vanmiddag. Zonder keus wordt me nog een Vodka neergezet, hij gaat voor Old Monk's. We belanden twee restaurants verderop waar goede muziek klinkt. Er is een zanger met gitaar, vergezeld door een bas en stand-in drummers. Op de jambe dan. Mr. Jurd springt ook een paar keer in als muzikant en speelt daarna op de gitaar en de andere muzikanten haken in, als het optreden voorbij is.

Uiteraard weer een glaasje verder, ik wil verder het strand af lopen en weer word ik tegen gesproken. Ik ben op zoek naar een feestje en als Nicole op afstand staat verteld hij me dat hij net een zak cocaine heeft gekocht en daarom dicht bij de hotelkamer wil blijven, legitieme reden lijkt me. Desalniettemin loop ik andere kant op, eindelijk tijd voor mezelf. We spreken af voor de brunch en nemen afscheid. 50m verder is dezelfde reggae dj van twee avonden terug bezig met een lekkere set, ook nu zijn de loungebanken en is de dansvloer goed gevuld. Nog eentje dan en ik betaal 100 rupees, meer dan twee keer zo duur als aan de tafels hiernaast. Ik kijk de barman sceptisch aan en vraag om meer. Hij neemt me mooi in de maling als hij de plastic beker meeneemt en terug komt met de maatbeker om mij te laten zien dat de juiste hoeveelheid is ingeschonken. Daar gaat het niet om, ik vertrouw je wel maar wil gewoon een scheutje meer voor dit geld. En ik denk: eikel. Punt. Snel vergeet ik dit 'incident' en ga op in de muziek om niet al te laat terug te keren. Ik ben op zoek naar aanspraak maar ga om 00.30uur lekker slapen, nadat ik ook vanavond weer bij het water heb gezeten. In het zand dit keer, de blik afwisselend op oneindig, de zee en de sterrenhemel. Ik hou van het leven, wat ben ik ontzettend dankbaar. Onbeschrijvelijke euphorie, niet in de woorden zoals ik nu schrijf, maar in het gevoel, diep van binnenuit.

De laatste dag! Op weg naar Mumbai. Ik mediteer en ga op jacht naar het laatste souvenir; iets voor paps. Al weken denk ik aan een geschikt geschenk maar ik vind het erg lastig en ik ben er nu nog niet uit. Ik onderhandel met een Tibetaan, de winkel ernaast is helaas nog niet open. Ik besluit later terug te keren omdat ik daar iets wil kopen, vanwege het vriendelijke gezicht dat ik eerder deze week heb gezien. Ik ben opgefokt door het onderhandelen en doe nog een sessie waarin ik besluit de voorwerpen te kopen. Ik loop rustiger terug en ik stop bij de eerste winkel, nu wel open. Het duurt niet al te lang of de aankoop is gedaan. Ik vraag hoeveel hij van de prijs af kan doen en hij vraagt me waar ik vandaan kom. Ik antwoord en hij wijst naar de A4 met de tekst dat er niet wordt onderhandeld. Shanti shanti, hij wil de stress niet. Ik vind het een geweldige gedachten en plots schiet me in de gedachte dat ik uit kijk naar het duidelijke Westen, waar voor mij over zal zijn met de vele aanspraak en de steeds weer enerverende prijsafspraken.

Ik pak mijn tas in en vertrek. Ik kan de bagage veilig weg zetten in de kamer van Kingsley en Nicole. Na het ontbijt ga ik verder met het vorige reisverslag, ik kom bijna aan bij het voorlopige eindpunt. Om de verrassing intact te houden blijft dit het eennalaatste verslag met open einde. King neemt nog een duik en om 12.30uur is het tijd om te vertrekken. Ik gebruik de sanitaire voorziening en laat twee losse broeken, de hoed en een doos sigaren voor ze achter. Ik doe er niks meer mee, het scheelt mij gewicht en ruimte terwijl zij lang genoeg hebben in India om er fatsoenlijk gebruik van kunnen maken. Ik heb ook al een paar spullen weggegooid, dat ruimt op. Het naderende einde zinkt dieper.

Ze maken een paar foto's van me, zwetend in de blote bast met de slippers aan, backpack om en gitaar in handen. Na de knuffels vertrek ik, lopend naar het busstation. Ik neem een kaas tomaat omelet op brood met een chai, bij wijze van tussenstop en lunch. De man geeft me een pak koekjes mee voor in de trein en ik loop van de hoofdstraat weg van Arambol beach, weg van dit paradijselijke strand. Ik ben weer bij de pinautomaten en neem de bus naar Mapuza. De conducteur verteld me dat er ook een bus rechtstreeks naar Pernem gaat, het dichtsbijzijnde treinstation. De trein stopt zowel hier als in Thivim, waar ik ben uitgestapt. Hoewel boarding point in Madgaon is besluit ik later op te stappen, het scheelt me een paar uur zuidwaarts reizen met de bus. Ik wijzig mijn voorlopige bestemming in Thivim, ik zit nu toch al in deze bus. In Mapuza stap ik over, ik druk me in een overvolle bus. De jonge vent die als conducteur werkt neemt de tas van me over en legt deze op de bekende plek, naast de buschauffeur. Ik loop door naar achter, ik wurm me door de massa. De gitaar staat tussen mijn benen op de vloer en vormt af en toe een obstakel voor de mensen die willen uitstappen. Het is krankzinnig vol, net zoals bij aankomst. Een kilometer voor de stop bij het treinstation gebiedt de jongen mij al naar voren te komen en ik baan mij weer een weg naar de deur. Tevens zorgt hij ervoor dat een aantal mensen uitstapt zodat die omvangrijke tas mee naar buiten kan, een beste klus met een arm vrij door de nauwe opening van het hek achter de chauffeur en de klapdeur. Bedankt allen.

Ik neem iets verderop plaats bij een restaurant, namelijk nog 3,5 uur te overbruggen. Niet wetend hoe het voedsel in de trein zal zijn en uit verveling bestel ik een kom veg noodles. Erg lekker. Een fles water verschijnt op tafel en ik heb een kop zwarte koffie na. Er blijkt ondanks deze beschrijving in de menukaart toch suiker in te zitten, ik drink de kop leeg en na een toilet bezoek betaal ik, een luttele 170 rupees. Er blijft een biljet van 10 achter als fooi en ik loop naar het station, ongeveer 200 meter verderop, de brede, iets steile zandweg af. Daar neem ik plaats en klets ik met een stel uit Engeland, die net een hele tijd voor mij zaten in het 'Family Restaurant'. Zij hebben een trein eerder en ik krijg de uitgelezen krant cadeau. Ik zwaai ze uit en na een chai en een zakje chips loop ik naar het gedeelte van het perron met nummer 7 op het bord, de plaats waar coach B2 zal verschijnen. De 3AC wagon van de Kankon - Mumbai express. Ook hier klets ik kort, een goed Engels sprekende, oudere Indier. Hij bevestigd dat de trein naar Mumbai hier zal verschijnen en met 20 minuten vertraging arriveert deze. Ik loop iets terug en stap in. Bij nummer 44 staat iemand op en vertrekt naar de eigen gereserveerde plek. De tas onder de bank en aan de ketting en ik maak kennis met een uiterst vriendelijke, sportief uitziende Indier. Hele toegankelijke man en we spreken over India, met alle diversiteit, en de ervaringen die we hebben van twee kanten. Ook hij vertrekt naar de gereserveerde stoel, geruild met iemand van het gezelschap in de coupe naast ons. Ik typ verder en luister naar muziek. Meerdere malen geprobeerd verbinding te maken met internet, ook al op het perron. Ondanks dat de telefoon verbonden zou moet het zijn, werkt internet niet. Dan maar uitgeschakeld laten om batterij te besparen voor later vanavond en morgen.

Ik heb Egg Biryani besteld en ben blij dat ik Goa kan afsluiten, in elk geval op schrift, voor nu. Morgenvroeg verwachten we om 05.50 aan te komen in Mumbai en ik weet precies waar naartoe te gaan. Ik ben dus relaxed en kijk ernaar uit. Ach, het gaat al 14 weken goed. Zo genieten van de avondmaaltijd en de onophoudelijke gedachtenstroom.

Tot snel in Nederland!