Cochin

Verandering van spijs doet eten...

De laatste 24uur in Kanyakumari breng ik door zoals verwacht. Ik begin met het uploaden van de foto's. Via het wifi netwerk kost me dat meer tijd dan gewild, alhoewel ik geen haast heb natuurlijk. Nog even bij zee gezeten, bij het strandje genoten van een familie die plezier heeft in het water. De meeste mensen zitten of wandelen met de kleren in het water, elkaar onder spetterend of in het water duwend. Wat een vrijheid, geen grenzen en lekker doen. Ik twijfel maar blijf droog. In de middag slaap ik een tijdje en s avonds geniet nog weer van een vegetarische burger met shake, gevolgd door een cappuccino.

De volgende morgen doe ik nog een poging om zonsopgang te zien, maar het id wederom te bewolkt. Erg grauw en onguur af en toe. Ik pak mijn spullen weer in de tas en neem een ontbijtje aan de overkant, mixed uthappam, om vervolgens om 9uur uit te checken en naar het treinstation te lopen, op nog geen 2km afstand. Daar neem ik een plaats op een van de vele bankjes, het is er rustig en ik aanschouw de werkende schoonmaaksters. Een vrouw baant zich een weg over de gehele oppervlakte van de hal door met de hand steeds de rekken stoelen te verplaatsen en moeizaam krijgt ze de schoonmaakmachine voortbewegen. In de stofzuigerslang zitten meerdere gaten en de machine rolt stroef. Zij en haar collega's in schoonmaakpakjes met een masker voor, hele dagen dit werk doen. Ik heb muziek op gezet maar besluit te luisteren naar hetgeen omgeroepen wordt, de trein is al op Perron 3, een uur eerder dan we vertrekken. Ik verlied mijn hoed en een van de dames attendeerd me erop. Een tijdje later controleer ik mijn naam op de reserveringslijst en neem ik plaats, wederom in een bijna lege trein. Een station verder verandert dit al snel. Het duurt nog een tijd voordat we vertrekken en er komt een Indiase toerist uit Rajasthan tegenover me zitten, niet veel later vergezeld door een ander van hetzelfde reisgezelschap. Met een gids doen ze een toer door eigen land van ruim drie weken. Ik word als vanzelf weer met rust gelaten en richt me op mijn eigen, naar buiten starend.

In Nagercoil, het eerste station op 20km van waar ik ben ingestapt, wordt de coupe gevuld met een gezin, jongen van 16 begint al gauw een gesprek en zijn broertje vind het maar wat interessant. Dat gaat de treinreis zo door en de banken worden nog verder gevuld. Op een gegeven moment tel ik 15 koppen, inclusief kleine kinderen, in een coupe voor acht. Het blijft een bijzonder land, iets wat ik helaas niet zal begrijpen. De vader van het gezin heeft een tijd liggen slapen op het voor mij gereserveerde bed en als hij naar beneden komt, is het mijn beurt. Van vroeg in de middag tot het eind breng ik door en rpnd 17.30uur sta ik weer beneden. De tas vast onder de bank en tussen alle benen vandaan en de gitaar bij de hand, schoenen aan. Een uur later zijn we op het station, Ernakulam Junction, en word ik uitgenodigd de familie te vergezellen voor het avondeten. We nemen plaats bij een lokaal restaurant, net buiten het station en ik maak nu ook goed contact met de vader. Hij zit in het leger en ze verplaatsen nog wel eens, dat is wat ik ervan begrijp. De maaltijd krijg ik cadeau en zoals afgesproken brengt de oudste zoon mij naar de juiste bus, richting Fort Cochin. Het afscheid was prachtig, allen een hand en moeders met de handen bij elkaar, 'Bless you, bless you.' Ik geef de jongen een hand, natuurlijk heeft hij mij al toegevoegd op facebook, en ik stap in de bus. Geweldig gezin, dit is de gastvrijheid zoals ik die ken. Echt en puur.

De bus is leuk verlicht met ledlampjes in allerlei kleuren en er komt vrolijke Indiase muziek uit de speakers. In plaats van ramen heeft de bus oprolbare flappen,er waait een lekker windje en ik heb mooi zicht op de passerende scenes, vanaf een plekje bij het raam waar ik blijf staan. Ondanks dat me een stoel wordt aangebodeb vind ik het prettig om het lijf te strekken na de treinreis. De bus is erg vol, maar het aantal mensen neemt aanzienlijk af naarmate we dichterbij de eindbestemming komen, fort Cochin. Vlak voordat we daar aankomen kijk ik waar ik mij bevind op mijn telefoon en spring van de vrijgekomen stoel. Ik stap uit en bedank de conducteur en chauffeur. Ik loop naar Adam's Old Inn en Santa Cruz, helaas hebben ze beide geen plaats. Ik vraag bij de laatste naar een andere budgetaccomodatie en hij verwijst me naar Seashore, een deur verder. Ik neem de kamer die me op de begane grond, in het halletje achter het kleine bureautje bevindt. De vriendelijke jongeman begroet me met de woorden 'Hey man, I have been waiting for you.' En hij springt van zijn stoel. Ik twijfel om nog een avondwandeling te maken, maar het is 20.30uur als ik op bed zit en ik besluit er niet meer op uit te gaan. Als ik informatie heb ingewonnen over de bezienswaardigheden in de buurt en mijn paspoort is gescand, trek ik mij terug en maak ik tot slot gebruik van de wifi.

Nog twee stops in dit bijzondere land, laat ik er nog van genieten. De volgende morgen voel ik mij veel beter ten opzichte van de week in het meest Zuidelijke punt van India. Verandering van spijs doet eten. Om 6uur ga ik eropuit en wandel ik op mijn gemak naar de kust, het punt waar de Chinese visnetten zijn gevestigd. Ik zie het licht worden terwijl ik kijk naar de vele vissersmannen, druk in de weer met de gigantische constructies van hout. De uiteinden van grote hangende houten palen zijn in de hoogte samen gebonden met twee andere palen die een driehoek vormen vanaf de grond en als fundament dienen. De andere uiteinden hangen boven het water met een groot net ertussen gebonden. Aan de zijde van het land hangen bakstenen van verschillende grootte op verschillende hoogten, als ballast om zo het geheel in balans te houden, afhankelijk van hoe ver het visnet wordt opgehaald. Als het geheel te water wordt gelaten, lopen twee mannen over de laagst hangende palen boven het water, met een touw als houvast. Aan de achterkant worden de in touwen gebonden bakstenen de lucht in geholpen. Het ophalen werkt tegengesteld, de mannen verzamelen aan de achterkant en trekken luidruchtig aan de extra touwen om het geheel naar de andere zijde te kiepen. Er wordt vanaf de twee dichtsbijzijnde hoekpunten aan het visnet getrokken en de vis wordt opgehaald, waarna dit proces weer opnieuw begint. Met de passerende gondels en motorbootjes, is het geheel een plaatje.

Ik wandel terug en er is nog niet veel te doen, dus ik loop nog een blokje om en dan kan ik ontbijten in Vasco Cafe. Ik schrik van de prijs maar ga toch voor het welbekende combinatie-ontbijt, wat overigens erg goed is. Fatsoenlijke plakken toast en geen kinderachtige porties. Ik klets met de dames die voor mij aan een tafel hebben plaatsgenomen. Een van hen blijkt ook Nederlands te zijn, ze reizen georganiseerd wat betreft accomodatie en vervoer en voelen zich veiliger in groepsverband dan als vrouw alleen in India. Een dubbele bak koffie verder loop ik terug naar het hotel. Ik speel gitaar, doe de overgeslagen meditatie van vanmorgen en relax een beetje. De tijd loopt door en de bedrijvigheid komt op gang in Cochin. Ik vervolg deze sightseeing dag met een honingwafel bij Teapot. Een ontzettend knus en gezellig cafe met theekisten als tafels en uiterst vriendelijke bediening. De zaak is versierd met allerlei theepotten, van verschillende vormen en maten en er draait heerlijke feelgood muziek. Na de cappuccino vervolg ik mijn weg, begin bij de St. Francis CSI church, loop langs de Parade Ground en de Dutch Cemetery, om bij Gandhi Beach een deel over het strand te wandelen. Ik zie een paar jongens met elkaar donderen in het water en we nemen een selfie met de gehele groep. De handen houd ik in de zak, om mijn camera te beschermen tegen al het rondvliegende water. Daarna loop ik nog een stuk door het zand en vervolg de weg die parallel loopt aan de kustlijn, langs de hoge muren van de kustwacht. Ik twijfel of ik de goede kant op loop, ik blijf door lopen en kom inderdaad uit bij de ingang van het Maritime Museum. Bij de ingang blijkt de man geen wisselgeld te hebben voor een briljet van 500 en hij gebied mij zonder camera naar binnen te gaan, dat is namelijk een stuk goedkoper. Ik maak duidelijk dat ik die bij me heb om foto's te maken en de tweede optie is om het wisselgeld te ontvangen als ik weer vertrek. Ook daar ben ik het niet mee eens en ik zeg dat ik dan betaal bij vertrek. Na nog even discussieren gaan we akkoord en kan ik met een ticket naar binnen. Hij wijst me nog even de weg. Ik begine bij een van de twee overdekte exposities. Er is een prachtige tentoonstelling van deze geschiedenisrijke havenplaats met prachtige 3D muurschilderingen, kostuums, wapens en andere maritieme voorwerpen, waaronder badges, miniatuurschepen, overeenkomsten en accessoires. Buiten is een tuin ingericht met verschillende marineschepen en levensgrote wapens, zoals in sommige gevallen nu nog gebruikt. Van anti-vliegtuig wapens tot torpedo's. Helaas mag ik vanwege werkzaamheden de helikopter niet van dichtbij bekijken, maar het uitzicht vanaf het dak maakt een hoop goed.

Cochin heeft ontzettend veel internationale invloeden. Vasco da Gama zette hier voet aan land en zorgde voor de Portugese inmenging, waarna de Britten en tot slot de Verenigde Oost-Indische Compagnie volgden. Het voelt bijzonder dat mijn voorvaders hier hebben gevochten, gebouwd, gehandeld. Kerala staat van oudsher dan ook bekend om de rijke specerijenhandel. Ik zie de geschiedenis terug tijdens de wandeling die volgt. Van de prachtig gerenoveerde villa's en herenhuizen tot de onder het groen bedolven hutjes, in de vergetelheid geraakt. Het is een prachtig straatbeeld. Vanaf de uitgang van het museum sla ik linksaf en loop tussen de panden door via het nauwe pad. Ik kom uit bij een hotel en restaurant aan de wef bij een T splitsing. Het blanke gezicht dat ik boven zie zitten overtuigd me en ik loop de trap op. Op de muur staat een verzoek geschilderd, het verzoek om de slippers uit te doen en geen beter paar aan te trekken bij vertrek. Da's een goeie. Ik zie twee blanke dames en twee Indische mannen. Een van de twee stellen blijkt de gelegenheid te runnen maar het ziet er nogal lui uit. Ze hebben dan ook niks in huis. Ik spreek wat met een van de Duitse dames en ze raden me een eetgelegenheid aan, maar als ik beneden kom loop ik de andere kant op, de weg vevolgen zoals ik ben aan komen lopen. Iets verderop neem ik plaats bij een restaurant waar ik weer een paar buitenlanders zie zitten, in de bocht van de grote weg richting Trivandrum enerzijds en Fort Cochin anderzijds. Ik houd toch van het rumoer om me heen en meestal bevallen de restaurants goed waar veel toeristen komen. Ik groet de andere gasten neem Paneer Butter Masala met Parrota. Ik houd ervan; cirkelvormig, dun, luchtig brood met meerdere lagen. Ik vervolg mijn weg en kom langs de Pattalam Juma Masjid, ertegenover een dichtgegroeid en vervallen huisje, alsof ik mij in een sprookje bevind. Ik kom uit bij het Indo-Portugese museum. Ze sluiten met 15 minuten en ondanks dat de man aangeeft dat ik niet veel tijd nodig zal hebben, 'small museum', pas ik. Ik bekijk de binnenplaats met een paar beelden van Jezus en 'Bishops house.' Daarna loop ik langs een watertoren en een school, met voetballende en spelende leerlingen, ik passeer 'Petercelli Road', waar Seashore Residency aan gevestigd zit en bekijk de buitenkant van de Santa Cruz Basilica. Daarna neem ik een halfuur om in Mattancherry te komen, bekend om de Dutch Palace, ofwel het paleis van Mattancherry waar wij Nederlanders de laatste hand aan hebben gelegd. Hoewel het gebouw an sich net een boerderij lijkt, niet bijzonder mooi is, huisvest het een paar mooie schatten. Prachtige muurschilderingen met kleuren uit de natuur, dragers, kostuums en voor mij het meest intrigerende; vroegere landkaarten van Cochin, getekend door de Nederlanders. Couchyn, Cotsjin, Kochin, Cochy en ga zo maar door. Hoe bijzonder dat ik mij in India bevind, in een relatief kleine havenplaats en Nederlandse teksten voorbij zie komen! Helaas is het niet toegestaan om een camera te gebruiken. Ik sla rechtsaf bij de andere uitgang van het terrein en loop door de straat met de vele handicraft winkels en sla een dozijn verkopers van me af. Toch is het leuk om de verschillende handgemaakte werken te bekijken, van tapijten tot bronzen beelden. Ik kom aan bij de Synagoge, de oudste van India naar ik begreep, gelegen naast het paleis, buiten de omheining. Bij de ingang is een kleine rechthoekige hal volgehangen met schilderijen die de geschiedenis vertellen van de joden in Kerala. Ik neem plaats en bekijk de binnenkant van het heiligdom, met de slippers buiten en de tas naast me zit ik op een van de bankjes en neem ik de tijd om tot rust te komen. Gekleurde glazen omhulsels met lampen en binnenste heiligdom. Een klein bouwwerk, maar toch voelt ook dit weer bijzonder. Ik voel een connectie met de spiritualiteit en de basis van elke religie, wat anders verkondigen ze dan het belang van menselijke connecties en hoop. Als ik een tijdje naar de grond staar dringt tot me door waar het oppervlak van de vloer mee is afgemaakt, Delfts blauw! Honderden tegeltjes, een paar verschillende scenes net iets anders afgebeeld. Holland, thuis, water en boerderijen. Is het zowaar een culturele wandeling geworden. Als ik het pand verlaat besluit ik toch een kijkje te nemen in een van de boutiques. Het zijn veelzijdige warenhuizen met een boekhandel, koffiehoek, kledingrekken en verschillende handgemaakte voorwerpen. Mijn aandacht is getrokken door de prachtige Buddha beelden, van de zakformaten tot de immense huiskamer kunststukken. Evenals de vele dieren. Als de verkoopster in de gaten krijgt dat ik naar een Buddha beeld kijk, laat ze me prompt elk, echt bijna elk Buddha beeld zien dat ze heeft. En elk stuk waar ik langs loop gaan snel de lampen en waaiers aan, voor een kijkje van een minuut. Het duurt niet lang of ik loop terug door de drukke straat naar de aanlegsteiger van de pond. Toevallig de pond naar Fort Cochin, eerst een stop aan de overkant bij Willingdon Island, door een heftige vloed in het verleden en de invloed van de Britten zo ontstaan. Daarna terug, over het water naar de Noordoostelijke punt, ofwel mijn halte, waar de pond weer omkeerd om naar Ernakulam te varen, het vaste land waar ik uit de trein ben gestapt gisteravond. Als ik aan boord stap ben ik al snel aan de klets met een Engelse jongen, gezeten op het bankje voor me. Voor mijn gevoel klikt het gelijk en helaas nemen we alweer afscheid bij de tweede maal aanleggen, voor 5rs heb ik mezelf een kwartier wandelen bespaard en een leuke tocht cadeau gedaan. Ik heb het gevoel dat we nog een hele tijd door kunnen kletsen, een laid back figuur met wat reis ervaring en ook voor het eerst alleen in India. 'Save travels' zijn de woorden waarmee ik afscheid neem en ik wandel terug naar het hotel. Wat een leuke dag zo!

Ik kom langs de Tourist Desk, herkenbaar vanwege de aanbeveling in de Rough Guide, en ik besluit te informeren naar de toer door de backwaters van Kerala. Ik kan een soortgelijke tocht boeken bij het hotel waar ik verblijf, sterker nog, bij elk hotel en bij de vele reisbureaus en toeristen informatiepunten. Ik probeer de verschillen te ontdekken in de opzet en besluit te boeken. Acht euro duurder dan boeken bij Seashore, maar ik ga ervoor. Lijkt niet veel maar met een redelijk klein budget per dag maken dit soort uitgaven het verschil. Teveel uitgeven doe ik toch al hier, in dit idyllische plaatsje dat handig in speelt op het toerisme, met de vele gezellige Westerse cafe's en restaurants. 1250rs haal ik op uit de hotelkamer en ik betaal na een korte wandeling terug. Morgen, 8.15 uur word ik opgehaald. Ik wandel terug en neem de tijd in de gehuurde kamer. Ik weet niet precies meer wat ik heb gedaan, maar het zal iets met meditatie en een gitaar te maken kunnen hebben, evenals de reisgids. Op zoek naar een leuk restaurant, ik loop naar The Old Courtyard, waar warempel niks te doen is. Inderdaad een 'leuke binnenplaats met oude Portugesr bogen', maar het lijkt er niet op dat het restaursnt functioneel is. Op een paar toeristen voor de ijsbar na, is het leeg. Ik wandel naar Oy's en daar blijken ze geen avondeten te serveren, jammer gids, weer de plank mis geslagen. De beschrijvingen en voornamelijk de prijzen zijn nog weleens aan verandering respectievelijk inflatie onderhevig. De backwater toer staat vermeld als een dag voor 550rs, ik heb meer dan het dubbele betaald. Ik besluit bij Kashi Art te eten, tegenover Oy's, in het straatje tegenover de Tourist Desk, op weg naar het gasthuis waar ik verblijf, vlak voor Adam's Old Inn aan dezelfde kant van de weg. De ingang bestaat uit een vierkante hal met schilderijen overlopend in een rechthoekig deel met de balie en koffiemachine. Als ik verder loop zie ik een prachtige met kunst aangeklede tuin. Eerst een zitgedeelte met een stenen doorlopende bank en daar tegenover, links van me, een paar vierkante tafels met zitjes, ook van steen. Aan de kant waar ik langs loop bestaan de zittingen uit rechtop staande rechthoeken met daarop een halfronde plaat, bedoeld voor la derriere. Ik loop langs de keuken en de wenteltrap, ook hier bevindt zich een knus hoekje en de ruimte is verder gevuld met losstaande tafels, laag en hoog. Aan de muur hangen schilderijen, er staan beelden her en der en het groen rondom overheerst. Een lekker muziekje op de achtergrond doet het goed. Helaas ben ik minder te spreken over de bediening. In het begin erg gastvrij ontvangen en geholpen. Eerst neem ik plaats in het eerste deel, als ik verplaats kijkt een van de serveerders me vragend aan doet de melding 'You ordered sir'. Ook hier zijn ze verbazend snel en ik geniet van een wrap met kip en verse groenten. Ik maak contact met een stel dat schuin achter me is gaan zitten en kijk voor me uit. Aan een van de drie tafeltjes op rij zitten een heer en dame tegenover elkaar, de vrouw leest en boek en meneer is aldoor drjk met de iPad. Als deze wordt weggestopt, komt de telefoon te voorschijn. Ik zie het nut er niet meer van in, ben je samen op zo'n prachtige locatie met heerlijk organisch voedsel en dan ben je de hele avond geinteresseerd in de beeldschermen. Ik merk dat ik me alleen voel vanavond en ben op zoek naar contact, tevergeefs. De bediening is ook al eem tijdje niet meer bij mij aan tafel geweest, terwijl er in deze kleine ruimte al een keer of zes iemand langs is gelopen. Als horecaman gaan me daar nog steeds de nekharen van overeind staan, al proveer ik de irritatie beperkt te houden. Ik zoek heil in een dik stuk chocoladetaart met een cappuccino, maar deze eerste smaakt me niet echt. Ik krijg het voedsel niet eens op en betaal om terug te keren naar het hotel. Lekker het bed in.

6uur gaat mijn wekker, kom op eruit! Het wil maar niet lukken en ik sla de ochtendmeditatie en douche over. Ik ben ervan overtuigd de wekker nogmaals gezet te hebben maar ik heb deze niet gehoord, om 7.40uur schrik ik wakker. Hoelaat is het? Gelukkig nog op tijd voor de toer, maar helaas geen tijd meer voor ontbijt. En daar zal naar verwachting ook geen tijd voor zijn. He bah! Ik had me erop verheugd en heb al honger. Ik kleed me aan en pak mijn tas in, buiten wacht ik en stap ik bijna jn de verkeerde bus, dat blijkt als ik de bon laat zien. 10 minuten later komt er een rikshaw voor rijden en word ik meegenomen. We wachten ergens en het duurt wel erg lang. Hij is ervan overtuigd dat ze hier hebben afgesproken en dat de witte toeristenbus komt. Hij besluit na een tijd zijn balans te opwaarderen zodat er gebeld kan worden. Bij het omkeren met de rikshaw zie ik hem gelijk weer mijn kant op komen, gevolgd door de bus. Hebben we 20 minuten op elkaar gewacht, op nog geen 50 meter afstand. Zij voor de flauwe bocht van de grote weg, wij erna. Ik groet het zestal in dr bus. Ik vermoed dat de twee mensen voorin een stel vormen, de dame erachter alleen reist en de drie blanke heren als vrienden samen reizen. Later blijkt het getinte drietal uit Maleisie te komen, uit Kuala Lumpur, net zoals Dee, mijn vriend die ik voor mijn gevoel een eeuwigheid geleden heb ontmoet gedurende de week in Delhi. De drie heren komen uit Duitsland en op locatie sluit nog een stel aan uit Zuid-Afrika maar ook met Duitse roots. Dus we kunnen Engels, Duits en dezelfde taal spreken, Nederlands of Zuid-Afrikaans, dat erg veel van elkaar weg heeft. Zij hebben in een van de vele houseboats geslapen, romantisch aan de rand van het meer in de dobberende bamboe constructie. 24 uur of zelfs langer over het grote meer bij Allepey varen, voorzien van alle gemakken en een prachtig uitzicht, dat lijkt me leuk voor later. Vanaf een moderne overkapping stappen we in een boot met een paar stoelen achterin en kussens voorin. We varen een ronde over het meer waarbij we vele gondels, huizen, eenden en woonboten passeren, een plaatje. We stoppen onderweg voor een cocosnoot en er loopt iemand rond met een roofvogel, even op de schouder voor een foto. Daarna geef ik de cocosnoot weer aan de man met het mes, de sap is op en het vlees wordt losgesneden. Ik vind het niet smaken dus laat ik het bij een helft. We varen weer terug door de ronde af te maken en de lunch staat klaar. Typische thali uit Kerala, met de dikke rijst en rijk gekruidr groenten in saus. Helaas in wonderschone kommen, in plaats van traditioneel geserveerd op een bananenblad. Ik zit aan tafel met de rest van het blanke gezelschap en de chauffeur komt een paar keer bij ons, ik krijg het idee dat hij verder wil en het neem nog snel een paar slokken van het kopje dessert. We nemen afscheid van Klaus en Sabine en stappen weer in de bus, om via de nauwe zandstraatjes en de grote weg weer noordwaarta te gaan, bestemming: Vaikom, 30km onder Cochin. Ik heb de rit voornamelijk geslapen, dommelend op het hoofdeinde van de stoel. De vermoeidheid zit er goed in, na onregelmatige tijden van opstaan en slapen gaan.

We worden vriendelijk en met een brede lach ontvangen en na een klein stuk lopen, langs de brug naar beneden, komen we bij een paar gondels. Een houten bootje met 4 planken en een paar stoeltjes ertussen, achter elkaar uitgestald in het midden. We stappen aan boord en ik zit achterin, op een van de plastic stoelen voor de roeier en onze gastheer, de gids. Geroeid wordt er niet en later blijkt waarom. Als we een van de zijstromen van de rivier in varen komen we in de echte 'Backwaters', smalle wateren met overal groen en overhangende palmbomen en andere flora en fauna. Met een stevige, lange bamboestok worden we vooruit gebracht, elke keer weer diep in het water plaatsen en de boot van dit punt af duwen. De man achter me verteld ons een en andet over de dingen die we zien. Van vogelsoorten als Kingfisher, bekend van het nationale biermerk van India, een zeer elegante ijsvogel, tot cacao- en ananas planten. We varen tot diep in de smalle waterwegen waarna we omkeren. We zijn onder een aantal bruggetjes door gevaren en langs de karakteristieke huizen en velden. Aan de waterrand zien we regelmatig de locals wassen, van kleding, potten, pannen en zichzelf tot huisdieren. Als we zijn omgekeerd stoppen we kort bij een leuk huis voor een Chai. We lopen een ronde om het huis en de gids laat ons verschillende kruiden- en groentenplanten zien. Pepers en andere kruiden, vruchten en groenten. We kouwen op verschillende bladeren en knabbelen op andere natuurproducten, waarna we weer in de boot stappen om de weg terug te vervolgen. Ondanks dat ik erg moe was na het indutten, was ik er helder bij vanaf het begin van de tocht. De rust en vredevol omgeving maakt een geweldige indruk op me en dringt diep door. Een oase, een paradijs. Een klein aantal onwerkelijke rustoorden in de vorm van gasthuizen / hotels zijn hier gevestigd, maar allen in lokale steil en zonder massa commercie. Ik vraag mij meerdere malen af wat een hutje kopen of bouwen hier zou kosten, ik houd het in het achterhoofd. Het is 16.45uur als we weer in de bus stappen en terug rijden naar Cochin, op Willingdon Island stoppen we en stap ik in bij dezelfde rikshawchsuffeur als vanmorgen. Om 18uur ben ik terug en geniet ik na in het hotel.

Ik loop dit keer naar Dal Roti, door de auteurs van de Rough Guide geclassifiseerd als aanrader. Helaas gesloten, ik begrijp niet waarom en ik wandel nog een tijdje door de straten. Er wordt een aantal keer een menukaart voor me open geslagen op straat maar ik bedank, meestal zijn dat niet de gezelligste en drukste eetgelegenheden. Bij een restaurant om de hoek vanaf het hotel zie ik een handjevol toeristen uit het raam kijken, een eindje boven me. Ik loop naar boven en ook hier is het weer meteen raak! Ik ben blij met mijn instinct, de dame heeft een intense vriendelijkheid over zich en de zaak is gezellig ingericht. Bij een van de ramen neem ik plaats en bestel op aanraden een traditioneel gerecht. Het voedsel is al net zo voortreffelijk als de gastvriendelijkheid en ik geniet ten volle van de vis met curry, gestoomd in een gevouwen bananenblad met vers gekookte groenten en Porotha ernaast. Een sapje erbij en naderhand een cappuccino. Krijg ik van het huis een mini-samosa, een driehoek van deeg, gevoeld met warme chocola! Het is een dure maaltijd maar voor de vriendelijkheid en het orgasme in smaaksensatie, laat ik ze het wisselgeld houden. 60rs op een rekening van 440. Belangrijker vind ik nog het kenbaar maken van de waardering, uit ervaring weet ik dat het mijn avond in de bediening compleet kan maken. Het krachtige gevoel van waardering. Ik vraag hem de complimenten door te geven aan zijn vrouwelijke collega en wandel intens gelukkig weer op huus an, zoals we dat in Twente zeggen. Wat een maaltijd al niet kan doen. Helaas zie ik achter de pilaar voor me een gezin zitten, waarvan vaders de happen weg schrokt en zijn aandacht niet van zijn iPhone af kan houden. Vrouw- en zoonlief zitten erbij en kijken ernaar. Niks mis met de beste man, maar ik ind het zo zonde. Open je ogen!! Kijk waar je bent en met wie, maak er eens een avond van met gespreksstof. Soms heb ik het gevoel dat die tijd lang is vervlogen. Ik maak boven een praatje met een Engelsman en iemand uit Bellaruz, na aanleiding van de ontvangen tips blader ik voor accomodatie in Mumbai en Goa. Ik zet een film op, Ted 2. Mijn hemel, wat lachen. Later dan anders doe ik het licht uit, nog steeds intens gelukkig met immense waardering voor alles wat ik ervaar en mee heb mogen maken.

De laatste volle dag in Cochin, hah ik zal jullie weer lekker maken met de lekkernijen. Deze dag staat in het teken van relaxen en ik start rond 9uur met meditatie. Er volgt er nog een, ik heb er een aantal gedownload via mijn favoriete app. Om de afwisseling erin te houden. Ik speel gitaar en ga op jacht naar een lekker ontbijt. Ik word er niet anders van als ik bij de eerste tent in dezelfde straat plaatsneem, Teapot. Van de honingwafel, weet je nog. Ik neem een uitgebreid ontbijt, zoals voorgesteld op de menukaart; toast met ei, omelet dit keer, bruine bonen, een volle bak fruit, jam en boter en een kop koffie of thee. Koffie natuurlijk, maar wel pas als ik uitgegeten ben. Het gevoel van gisteravond is versterkt door de 'Inner Peace' en 'Calm' sessies van vanmorgen. Ik zie meerdere mensen komen en gaan en geniet na met de krant. Eenmaal op de hoogte van het wereldnieuws maak ik de Sudoku en ik lees verder uit 'The Tibetan Book of Living and Dying', iets wat me de afgelopen dagen ook heeft bezig gehouden. Na een ruime twee uur nog weer terug naar de hotelkamer. Muziek luisteren, gitaar spelen, 10 minuten in lotushouding en zo door. Alweer twee uur verder; lunchtijd. Het maakt me niet uit, als ik ervan geniet mag het van mezelf. Dal Roti is nu wel geopend en ik bestel het eigen gemaakte brood, opgerold als wrap en gevuld met groenten, paneer en ei. Kerala staat bekend om de unieke manier van kruiden en ook deze maaltijd laat mij watertanden. Het id echt onbeschrijflijk lekker. Ik neem ruim de tijd en zit propvol als ik de staaf en bananen lassi op heb. Het komt er eindelijk van, ik besluit de waardevolle spullen in de hotelkamer te laten met de intentie een duik te nemen in de zee. De eerste dag twijfelde ik al vanwegw het mooie weer, vandaag 26 graden. De korte pyjamabroek aan en een van de shirts met Hindu opdruk. Omdat er een groot gat zit bij de oksel besluit ik beide korte mouwen eraf te snijden, lekker luchtig. De brillenkoker en kamersleutel gaan in de borstzak en ik loop naar Gandhi beach. Ik loop een stuk over het pad, merk dat ik wederom op zoek ben naar contact met andere toeristen en loop met de blite voeten door het water. Na een eindje wandelen loop ik verder de zee in en neem ik voorzichtig plaats. In het zand, het natte zand. Langzaam komen de hogere golven over me heen en zak ik dieper weg. Tot het punt dat het me niet meer uitmaakt, wauw. De zee, de gigantische vrachtschepen en vissersbootjes en de volle zon. Ik zit een tijd en probeer alles los te laten, je kunt je nergens op voorbereiden, het komt zoals het komt en alles verandert. Net als de golven die mij onverwachts met impact onderdompelen. Laat los, let go. Ik wandel door en word teruggefloten op het punt waar de kustwacht een toren heeft. Tot hier en niet verder. Ik spot een vissersman jn het water, deinend met de golven en weer twijfel ik nog even, waarkm vraag ik me af. Het shirt gaat uit en ik ren de zee in, eindelijk alle remmen los. Ooh het water maakt me zo blij, zo vrij. Deinen en zwemmen, lol met de opkomende waterslagen. Fantastisch.

In het hotel neem ik een koude douche en spoel de kleding uit, het zand eruit en nog meer ontspannen, wat een luxe. Sessie vier vandaag volgt en de rest van het riedeltje, waarna ik mij opmaak voor het avondeten. De pijpen rits ik van de broek en ik smeer me in met DEET, hier een must. Helemaal omdat ik besloten heb de Malaria Prophylactica niet te gebruiken vanwege de bijwwerkingen ten tijde van ziekte (Hampi). Arca Nova, al vier dagen in gedachten voor de laatste avond hier. Twee dagen terug ben ik langs gelopen en de beschrijving voldeed compleet aan het korte sfeerbeeld dat ik passeerde. Het restaurant is in House Fort Cochin gevestigd, een luxe hotel met een groene binnenplaats, gevuld met beelden, lampions, bamboe en palmbomen. Aan het einde branden de kaarsjes op de tafels bij de steiger. De eennalaatste tafel bij het water is vrij en ik neem plaats, de ogen gericht op de watermassa en de passerende boten en schepen. Machtig! Na overleg met de bediening bestel ik de specialiteit, zeevoedsel. Vis in een dunne saus gebakken met mango. Ondanks de aanbeveling voor rijst, bestel ik Porotha, om halverwege de maaltijd toch nog rijst bij te bestellen. De saus is te dun om met het deeg te vatten. Een spa erbij en kaneelcake na, wat een luxe. Naast me zit een viertal, ik gok Amerikanen en ik heb tweemaal oogcontact met een van de heren. Ze praten over allerlei zaken, onbelangrijk in mijn ogen. Alleen het overleg over het voedsel duurt al immens lang. Ik merk dat ik me weer wat eenzaam voel. Alleen aan een tafeltje. Zoals ik heb ontdek maakt het voedsel niet gelukkig, maar ik weet het wel tot geluksproporties te waarderen. Voor me zie ik stelletjes zitten en achter me is een grote groep luidruchtig aanwezig. En ik zit alleen. Ik ben het een beetje zat merk ik, terwinl ik er het volgende moment vrede mee heb, innerlijke dilemma's.

Na het hoofdgerechten vraag ik de ober wat de schade is tot nu toe, ik ben bang dat de 600rs in mijn zak misschien niet genoeg is, maar het dessert kan nog uit en dan blijft er ook nog wat voor de bediening over. Ik wandel zielsgelukkig terug als ik afscheid heb genomen van de kade en het klotsende water. Ik merk ineens iemand achter me en bal vast de vast. Kijk een laar keer achteruit met een schuin oog en neem afstand. Ineens springt er een dame naast me en verschijnt een Tibetaan rechts van me, bekenden van de residency. De grappenmakers. Ze hebben een fles bier gedronken bij de zaak naast het restaurant waar ik vandaan kom. De zaak met de luide popmuziek waar wij van konden meegenieten. Ze hebben het tempo er flink in zitten maar ik blijf kalm terug sloffen en zeg dat ze sneller mogen wandelen als ze dat willen. Ik ben weer met mijn eigen en slof traag maar bewust terug. In bed lukt het met nieuw tegoed om te bellen met thuis. Fijn om het gezin weer te spreken! Vanmiddag heb ik weer Talktime en 1GB gekocht. Al was ik dat niet meer van plan in de eindfase van de reis, de wifi volstaat helaas niet. Ik ben dus weer op de meeste plaatsen online, ze beweren met 3G maar dat is maar zelden het geval. Ohja, vergeten te vermelden dat ik na het internetshoppen nog bij Oy's ben beland voor een Cafe Mocha, zo'n grote bak cappuccino met chocoladepoeder. Na middernacht ga ik lekker slapen.

Vanmorgen was het weer zover, verplaatsen. Hoewel ik eerst wat nervositeit opmerk is deze al gauw verdwenen, een keer is het klaar. Na bijna 3,5 maand herken ik wat vele reizigers met me deelden, op een gegeven moment zit je er lekker in en ben je gewend aan het reizen en alles wat daarbij komt kijken. Dat is hoe ik me voel na de meditatie, 25 minuten zoals gewoonlijk. Ik pak de tas verder in, het meeste heb ik gisteravond al opgeruimd en in de backpack gedaan. Ik was in de veronderstelling dat ik om 9uur dien uit te checken, maar dit blijkt 11uur te zijn. Mooi de tijd voor het ontbijt, zelfde recept als gister, zelfde plekje als de eerste dag. Aan de ronde tafel met hertengewei als tafelpoot en een glazen blad. Ik eet wel iets sneller, even niet teveel bezig met de gedachten en de mindfullness. Of misschien proberen het te automstiseren. De krant en sudoku volgen weer waarna ik betaal. 10.30 uur maak ik boven een praatje met de vriendelijke jongeman van de receptie waar ik het meeste contact mee heb gehad. Hij zit aan het ontbijt en ik wacht rustig tot hij is uitgegeten, informeer naar de bustijden en route terwijl hij met de typische Indiase wijsheden en inzichten komt, waar ik al eerder over schreef. Goa zal me bevallen, ik ontmoet een meid in de trein en zal misschien ene taxi delen. Ik ken mijn lichaam en zal het dus goed doen op het strand daar. Hij adviseert me wel te kijken zoals ik nu doe. Meiden houden van deze nonchalante blik met die twinkeling in je ogen. 'Because you know, you are a bit serious. Don't look like that. See what a smile can do.' Dit wordt uitgebreid naar een discussie over de aanspraak in de straat en het gedrag van de vele verkopers. Ik moet van binnen lachen om de verkondigde wijsheden en vind het mooi tegelijkertijd. 'Oke, check out time', en ik spring op. Hij zegt me rustig op te staan, anders komt de boven verdieping naar beneden. Uiteraard met een grijns. Beneden betaal ik en bij gebrek aan wisselgeld probeer ik nog wat van de prijs af te kletsen, helaas. Na alle lekkernijen en de vele uitgaven vind ik het ook moreel niet verontwoord om te bedelen voor de beoogde 200rs minder. Ik geef hem een hand en bedank, leuke gozer. Iets voor elven ben ik onderweg naar de lokale busstand, nog geen 400m verder. Na twee keer vragen zit ik in de juiste bus, vlakbij de Chinese visnetten. Ik neem voorin plaats maar de voorste helft is gereserveerd voor dames. De bank erachter mag ik dus ook niet plaatsnemen, een man halverwege gebaart naar een stoel naast hem en ik neem plaats. De gitaar tussen de benen en de backpack op de grond, laat ik de stoel naast me vrij houden.

Zodra ik internet aan zet zie ik ineens meer reacties op de laatste twee verhalen. Geweldig! Ik dacht dat die inmiddels 'uitgestorven' waren, vergane glorie, verre van actualiteit. Ik besef ook dat het snel gaat en niet iedereen de hele dag zit te wachten op een reisverslag. Afijn, ik schrijf ze als herinnering voor mezelf en daarom zijn ze ook zo persoonlijk. Ik vind het ontzettend van dat ik tegelijkertijd iedereen thuis op de hoogte kan houden van de avonturen en ik geniet inmens van de interactie. De reacties vormen een perfecte reflectie van mijn belevenissen en hoe ik ze weet te dagboeken, hoe ik later mijn eigen belevenissen kan herbeleven. En ik waardeer de reacties en allen die me volgen, steunen en het enthousiasme delen.

Als ik bij 'bushalte' Medical Trust uit stap is het nog een grof kwartier wandelen naar Ernakulam Jn, waar ik check vanaf welk perron de trein vertrekt en bekijk waar perron 1 zich bevindt, je weet maar nooit hier. Ik loop terug, weer naar buiten en neem plaats bij een relatief groot en ruim opgezet restaurant. Super vriendelijke tiener helpt me en ik bestel Kadhai Paneer en Porotha (3) voor nu en Egg Biryani (rijst) ingepakt, als diner voor in de trein. Een fles water erbij en wat er over blijft neem ik mee, ook zit het zakje peanut masala nog in de tas, gister gekocht. Ik wacht nog een uur op het station, gebruik internet en luister naar de gedownloade nummers via Spotify, faithless. Via de wifi is dat voor een deel gelukt, naast het downloaden van de films. Vreemd dat internet traag is in de hotels en gasthuizen. De geheugenkaart van mijn telefoon heb ik bevrijd van alle illegaal gedwnloade nummers. Stel je voor dat videotheken en platenzaken verdwijnen! Dat heb ik dan mooi aan mezelf te denken met die terabytes gratis media. 14.10uur is de trein er en ik maak in de coupe kennis met een Indiasr familie uit Bombay. De reis tot nu toe, 20.37 uur, breng ik door met kletsrn, meditatie en muziek luisteren.

Ik heb twee uur terug genoten van de Biryani en ben ontzettend blij dat het me weer gelukt is. Het voelt een beetje als laast, de beschrijvingen van het laatste deel van mijn reis. Even volhouden nog en de avondmaaltijd geeft me weer goede moed om er vol tegenaan te gaan. Na anderhalve dag her en der typen. En ja Marcel, met kromme duimen en kramp in de vingers. Gelukkig heb ik enkel internet nodig om het verslag te publiceren, schrijven kan offline. En ja Marcel, ook ik heb een deel van dit verslag opnieuw moeten typen. De app houdt in principe de tekst van een nieuw reisverhaal aan. Zelfs na uitschakelen van de telefoon kan ik verder gaan waar ik gebleven ben. Af en toe maak ik een backup door een concept mail op te stellen naar mezelf met het verhaal, wordt ook offline onthouden door Google. De foto's, prachtfoto's al zeg ik het zelf, heb ik eerder deze week al geupload vanaf de kamer. De lekkernijen volgen straks, even wat jaloezie verspreiden.

In goede gezondheid en vol goede moed ben ik onderweg naar de stranden van Goa, de eennalaatste halte van ultiem relaxen. En die Indiets? Die zijn lang niet zo gek als ze doen voorkomen. Ik heb vanmiddag ook reiservaringen uitgewisseld met een zesde persoon in deze coupe. Wat denk je? Meid uit Litouwen...