25-26 maart Windhoek

De laatste dag in Windhoek maken we dankbaar gebruik van het ontbijt. Als ik toast en ei op heb laat ik de yoghurt staan, de bakjes zijn gedateerd maart 2017 en staan bol. Nog een koffie dan maar voor we onze spullen pakken en naar het winkelcentrum lopen, geld pinnen, terug wandelen en Rini betalen, onze gastvrouw. Ze weet niet hoe ze het gaat redden deze maand. Als wij nou op tijd de kamer leeghalen en geld pinnen, kunnen werknemers onze kamers schoonmaken en het salaris ontvangen, voordat ze later vandaag de bus nemen naar de buitenwijken, voordat Windhoek op lockdown gaat voor 21 dagen zoals veelvuldig in het nieuws deze week. Zo gezegd, zo gedaan. 

We relaxen nog een uurtje als we weer terug zijn en lopen daarna terug voor koffie en lunch. We brengen een tijd door samen, Bas al lezend op zijn telefoon, Nick aan de Pokemon Go en ik werk de blog bij. Als Bas na de overheerlijke lunch terugloopt, genieten wij nog even samen en doen boodschappen voor de vlucht. We hebben vanochtend ingecheckt en een mail gehad dat er waarschijnlijk geen maaltijd aan boord is. 

Bij de Food Lovers market krijgen we een voorproef van wat ons in Nederland te wachten staat. Overvol met mensen en boodschappen karren, iedereen is hier massaal aan het inslaan voor de lockdown. Wij halen broodjes, fruit en mueslirepen voor de groep en volgen de lange rij vanaf de kassa's tot achterin de winkel bij het vlees, om aan te sluiten. Er zijn 15 kassa's in gebruik, mensen staan in de rij met volle karren water, vlees en groenten, het is bizar. We rekenen af, de bon wordt bij de uitgang gecontroleerd en zijn ook redelijk op tijd terug. We zitten allen vol van het eten, en na nog even relaxen, betalen en de sleutels inleveren, zijn we onderweg naar Sonnleiten Farm, de park and fly accomodatie waar Frank de auto altijd laat staan. De cruiser ziet er spik en span uit, van binnen en buiten schoongemaakt in Windhoek gisteren en alle spullen staan er weer in, inclusief onze tassen. We wensen Rini het allerbeste in deze moeilijke tijd en zwaaien haar gedag als we wegrijden. 

Het is een korte stukje van Windhoek naar de boerderij, klein halfuurtje door heuvelachtig gebied. Zoals belooft door onze gids komen we bavianen tegen langs de weg, een hele groep en ik weet hoe brutaal ze kunnen zijn. We rijden door, gaan offroad landinwaarts en arriveren bij de poort. Onze Duitse gastvrouw begroet ons vriendelijk, laat de huisjes even doorluchten en weigert Frank een hand te geven, begrijpelijk. Het zijn prachtige ronde huisjes, redelijk klein, met een schuifdeur en hor, een klein raam en een minibar met koelkast. Er staan pilsjes koud en een rood wijntje met glazen naast de omgekeerde koffiekopjes en waterkoker. Shuin tegenover ons horen we de kalkoenen binnen het hek, achter de boerderij naast de ingang waar het stel woont dat de boerderij runt. Nick en ik nemen plaats op het kleine overdekte terras, aan de tafel met een uit tegeltjes bestaand ying en yang symbool. De eerste koude slok bier en wijn, en we komen ineens helemaal tot rust als we de zon achter de bergen zien ondergaan met een prachtig oranje gloed. Ik moet denken aan de verschillende keren kamperen in Frankrijk; dierengeluiden, gras en zand, een mooie zonsondergang terwijl we van elkaar en een drankje genieten. We worden vergezeld door de andere reisgenoten, en samen proosten we ter afsluiting van onze trip. Goed dat we dat tweede flesje wijn hebben bewaard denk ik nog, de minibar is al snel van inhoud beroofd. We genieten na en komen tot rust, met de gedachte dat we morgen vliegen, zijn ingecheckt, en vooralsnog geen tegenbericht hebben ontvangen en dat blijft gelukkig zo. 

Zonder problemen zijn we rond 06:40 lokale tijd onderweg naar het vliegveld, Hosea Kotako International Airport. 'You are very early on your check-in, you need to be at Gate number 3, and also there I would expect nothing else but smooth and on time transition...' zegt de jongen als we de bagage afgeven. Het gaat soepel, we kijken bij de verschillende winkels en we hebben nog ruim een uur te gaan als we genieten van een bak koffie in het barretje bij de gate. 

Om 09:00 uur komt er nog steeds geen beweging in de rij, waar wij vanuit onze stoel zicht op hebben en ik lees online dat het thuiswerken is verlengd tot 1 juni. Lichtelijk begin ik te twijfelen aan onze vlucht en we zijn eigenlijk pas gerust als we opstijgen. Frank komt een bekende tegen die ons verteld dat er nog 6 stoelen beschikbaar waren en dat mogelijke reizigers ter plekke de vlucht moesten betalen en het incheck proces doorlopen, dat heeft waarschijnlijk voor de vertraging gezorgd, en het duurt niet lang meer voor we plaatsnemen in de airbus,  de aangepaste service wordt medegedeeld evenals alle geldende maatregelen in het vliegtuig en in Nederland, en eindelijk opstijgen, op naar huis. 

We kijken er net zo veel naar uit om vanavond thuis te komen, als eerder naar deze fantastische reis. We hebben ontzettend veel gezien en meegemaakt dankzij het mooie plan en de vele voorbereidingen van Frank. Echt fantastisch. Ondanks dat er eerder een einde aan is gekomen, hebben we het gevoel te ontsnappen door het oog van de naald, met de laatste rechtstreekse vlucht die KLM uitvoert, een dag voordat Windhoek op slot gaat. We hebben ontzettend mooie ervaringen opgedaan samen in een totaal nieuwe omgeving en met een fijn gezelschap. Dank aan jullie, onze trouwe volgers, voor de interesse en het medeleven en vast en zeker tot snel bij de virtuele borrel!

Chiron