Afscheid nemen van India: Mumbai

Ik ben bijna drie dagen verder en daar zit ik dan, nadenkend over alles wat ik heb meegemaakt. Met de telefoon in de handen voor nog een laatste reisverslag. Het allerlaatste reisverslag voor nu. Dat wordt afkicken, afscheid nemen van India en voor jullie net zo, afscheid nemen van de wekelijkse updates en avonturen. Geniet van mijn laatste belevingen in India, als jullie dit lezen ben ik hopelijk veilig en wel geland in Duitsland en weer in de buurt. Ik geniet nog een maal van jullie reacties en meebeleven.

Ik klets tijdens het avondeten in de trein met een andere mannelijke backpacker en het duurt niet lang of we gaan slapen, het loopt al tegen tienen. Ik heb geruild met een mevrouw die de buizen lastig op kan klimmen en slaap zoals gehoopt op het bovenste bed. Ah wat lekker, een deken en een kussen. Een fatsoenlijke nacht slaap in de trein.

Ik word wakker voor de wakker en ik heb heerlijk geslapen. Ik voel me uitgerust. Ik heb het even moeilijk om met de backpack en aangeknoopt bergschoenen door het smalle gangpad en de deur te komen, maar dan sta ik op het perron. Op weg naar de uitgang. Ik dacht dat ik zeker afhankelijk zou zijn van een taxi maar het blijkt een halfuur lopen naar het hostel, hopelijk wordt het een warm welkom. Het is 6 uur in de morgen en ik zie een aantal mensen slapen op de straat, op een krant. Anderen zijn druk in de weer met het schoonmaken van de taxi of het snijden van aardappels. Zo toegewijd als ze dat kunnen doen hier. Een tijdje loop ik achter een andere jongen aan en ik bedenk dat we bij hetzelfde hostel willen eindigen, ik neem een snellere route en hij volgt mij voor het laatste deel. Ik ben de eerste die aan komt bij de receptie, waarna er nog meer backpackers volgen. Een rij tot aan buiten. Ik heb een kopie van mijn paspoort nodig, anders pas om 9uur inchecken. Heb ik die ver weggestopt in de tas, nog nergens nodig gehad en zelfs overwogen om ze te verscheuren. Ik check in en breng de kleine kopie, gelukkig gaan de receptionist ermee akkoord. Mooi, overnachting gergeld. 350 rupees voor een bed op een slaapzaal, kamer nummer 16 van Red Shield, Salvation Army Hotel. Christelijke gemeenschap dus. Als ik op de tweede verdieping ben, 3rd floor, zet ik de tas en gitaar neer, voor me zie ik een flink aantal stapelbedden en nog een paar meer in een soort uitbouw. Het is donker en er ligt een dozijn mensen te slapen, allen in verschillende houding met slaapzaak, in de onderbroek, een kleedje of zonder iets om. Wat een plaatje. Ik voel me nu niet op mijn gemak en besluit te wachten, laat ze eerst ontwaken en laat het licht worden. Ik zou het niemand in dank afnemen als de backpack wordt uitgepakt om 6.30uur. In de kantine neem ik plaats en hang apparatuur aan het stopcontact, letterlijk. Rond 8.00uur is er leven in de brouwerij. Van 7.30 - 8.45uur is er ontbijt, inbegrepen. Voor mij geldt dit voor het ontbijt van de volgende morgen. Ik kies een bed, met matras dit keer. Velen slapen op een tweede matras, afkomstig van de lege bedden.

Ik maak een praatje met een paar andere backpackers en ga op pad met een andere Duitser die vanmorgen is gearriveerd. We wandelen naar de kade hier, langs het Tah Mahal hotel, die in 2008 is geterroriseerd door tien mensen. De kogelgaten bevinden zich nog in de muren hsb ik gehoord. Door naar de Taj Gate en een wandeling langs het water volgt, waarna we weer de straten in duiken en plaats nemen bij een lokaal restaurant. We lopen terug naar het hostel en ik relax een tijd. Ik maak kennis met John uit Australie, in het begin denk ik dat hij Jan heet. Het lijkt me onwaarschijnlijk en het blijkt door zijn accent te komen. Hij speelt ook gitaar en we wisselen ervaringen uit. Ik doe de overgeslagen ochtend meditatie en in de middag ga ik erop uit. Bij de uitgang word ik aangesproken door een gespierde man met een robuust gezicht, hij vraagt of ik in een Bollywood film wil spelen. Als vergoeding 500 rupees, ontbijt, lunch en een leuke ervaring. Ondanks dat hij het nu wil weten zeg ik hem te bellen als ik een beslissing heb gemaakt, morgen heeft hij acht acteurs nodig voor de rol van Britse politie-agent, lange kerels dus. Ik twijfel erover tot aan de avond, man ik hem vertrouwen? Heb ik hier zin jn, zo vlak voor vertrek? Wat wil ik nog aan sight-seeing doen? En zo door.

Ik begin met lunch, ook weer lokaal. Een bekende favoriet, paneer tikka masala, in het AC gedeelte boven, beneden zit vol. Dat zegt genoeg. De bediening loopt in gewaden en is moslim. Ze staan bekend om de kebab en kip, zelfs hersenen staan op het menu maar ik herinner me steeds het beeld van de kippen hier, in overvolle hokjes of geslacht, hangend aan een pin langs de straat. Paneer dus. De Cafe Coffee Day passeer ik en bij Cinema Regal vraag ik of ze een programma hebben met de films die ze draaien. Ze zijn iets aan het repareren en blijven erbij dat ze niks weten en herhalen dezelfde zin, een van die frustrerende momenten. Ik snap dat er vandaag geen programma is maar ik wil een programma van wanneer er wel een film draait. Zijn ze werkelijk zo dullig, accepte. Ik loop terug en na een dikke bak Cappuccino bij de Cafe Coffee Day begin ik aan een stadswandeling. Ik loop langs de hoge, strengbewaakte muren van de kustwacht en passeer de verschillende poorten, zoals de Elephant Gate en Lion Gate, met zwaarbewapende mannen bij de ingang. Ook het maken van foto's is streng verboden, laat ik het maar niet proberen. Ik loop naar de Asiatic Library, een epicenter voor de studenten van de Universiteit verderop en bekend vanwege bezit van een aantal oude boekwerken, Dante's Inferno uit de 14e eeuw is genoemd in de Rough Guide. Helaas is de bibliotheek onder constructie en wordt deze gehuisvest in de naast gebouwde schuur. Ik loop door om verderop een War Memorial van de Eerste Wereld Oorlog te bekijken, midden op straat gesitueerd. Ik moet al enige tijd ontzettend nodig plassen, het zal de koffie wel zijn. Tegenover de ingang bevindt zich de Horniman Cirkle Garden, genoemd naar de gelijknamige rotonde. In de tuin bevindt zich een fontein in het midden en ik neem plaats op een van de banken rondom. Voor korte tijd terug naar de ademhaling, nadenkend over de gehele reis, als een film die zich afspeelt in mijn gedachten. Het vliegveld in Jaipur als startpunt en Mumbai als eindpunt, waar ik mij nu bevind. Ofwel een paar dagen terug :) Ook de rekruter is nog steeds in gedachten, wel of niet, wel of niet. Het voelt als een schaduw over deze middag.

Ik verlaat het park aan de andere kant vergeleken met binnenkomst, passeer het rondrijdende verkeer en loop naar de St. Thomas Cathedral. Mumbai is een grote, rijke stad en er is veel diversiteit. Zo ook in geloof, zoals al gezien in Kanyakumari en Cochin. Ik bewonder de kerststal bij de ingang en treed de Christelijk kerk binnen. Ik lees kort iets over de geschiedenis waarna ik plaatsneem op een van de stoelen vooraan. Op een enkeling na is het leeg. Bij vertrek laat ik 10 rupees achter en bedank de bewakers. Via een grote weg loop ik langs het universiteitscomplex waar helaas alleen Indiers worden toegelaten, de man in kwestie produceert een oprechte 'Sorry' en ik glimlach, hij kan er ook niks aan doen. Ik wandel via de kleinere straten terug naar het hostel en aanschouw de vele marktjes, garages en werkende mensen. Van auto's repareren tot bedden in elkaar schroeven, lassen en flesseb water overpakken op de fietskar. Ik krijg wederom aandacht maar het valt mee. Bij de rotonde waar de bioscoop aan gevestigd zit kom ik Polo weer tegen en ik zeg hem mee te doen, kom maar op. Hij kijkt me vragend aan maar ik verzeker hem dat de baard eraf kan, een van de twijfels. Ik zeg hem dat trimmen beter zou zijn, moet kunnen. In het hostel maak ik weer een praatje, de dag kort doorgenomen en 's avonds op pad voor een hapje eten, dit keer met Ali. Een Duitser met roots in Iran. Hij is wat ouder en groter dan ik. We belanden in een lokaal restaurant en kletsen nog meer, hij vraagt me naar de reden van mijn moment stilte voor het eten en de ervaringen worden besproken. De meeste backpackers die ik hier heb ontmoet zijn net gearriveerd. In deze laatste dag van de reis kan ik ze prima adviseren en benoem ook dat ieder zijn eigen weg vindt. Ik heb maar zelden gebruik gemaakt van tips en aanraders van anderen, je gaat toch op je gevoel af en wilt zelf de zaken uitzoeken. Da's nog leuk ook! We lopen naar het hostel van een meid uit Amerika en uit Duitsland. Na een tijdje halen we een fles bier en er wordt een joint gedraaid, ik snap niet wat dat is en heb ook het gevoel dat de dames begrijpen waarom ze in India zijn. Zo vreemd, dat je dit niet bewust wilt meemaken. Afijn, we hebben desalniettemin een leuke avond gehad. Om 00uur zijn we terug in het hostel, vlak voordat de deuren sluiten.

Om 7uur sta ik op, snel een douche, enkel wat geld en de telefoon op zak en door naar het ontbijt, drie plakken brood met een boter en jam apart, een gekookt ei en een banaan. Het vult helaas niet. Om 8uur sta ik buiten met de Duitser waar ik gistermorgen mee heb opgetrokken maar Polo heeft me gistrr al drie keer gebeld om de laatste maal te melden dat hij acht personen heeft. Ik hoef dus niet meer rond te vragen. Ik loop naar boven om John op te halen, vanmorgen heb ik hem al wakker geschud als onze achtste politie-officier. De Duitser blijft achter als wij richting de Sedan lopen, er stappen twee Russen in en nog vier Duitsers, drie nogal omvangrijke vrienden. En dat in zeven stoelen. Gelukkig zit ik met twee kleinere kerels op de achterste stoelen. De grootste voorin en vier op de bank voor ons, schouder schuin aan schouder. Na 1.5uur komen we aan bij 'Bollywood Filmindustries', er wordt moeilijk gedaan door de bewaker en we mogen niet door. Er komt een zwarte wagen aangereden met een deel van de crew en die verdwijnen even uitzicht, er zullen vast flappen overhandigd worden. We worden begeleid naar een trailer, zo een met een luxe bank, airconditioning en twee eigen toiletten. Op de deur hangt een A4 'British Police Officers' staat er met watervaste stift opgeschreven. Geinig. We moeten opschieten en er worden wat tassen achter gelaten, de deuren gaan op slot en we lopen naar de filmlocatie, het veld naast deze weg. Na passen en meten hebben we allemaal een politiepak aan, een oude bruine met geweer of stok en Indiaas hoofddeksel. De grote Duitser is de hoofdofficier en krijgt een overhemd met das, degene zonder natuurlijke haargroei krijgen een snor opgeplakt en mijn gezichtsbeharing wordt er afgeschoren, op een typische motoragenten snor na. Tot zover de wens om te trimmen. Kennelijk heeft dat hier een andere betekenis, maar eerlijk gezegd denk ik dat de styliste niet interesseerde. Gewoon met de tondeuze eroverheen klaar, niet netjes met het mes zoals ik me een gratis scheerbeurt op de set had voorgesteld. Bollywood he.

We bevinden ons op een terrein met oude boerderijtjes, een oude kar, veel stro en wat vuurtjes. Een hoop mensen in witte kledij en kinderen met blote borst. We zien oude brancards en zusters. Wij worden in het midden van het veld tussen de huizen neergezet en ik dien naast een van de brancards mee te lopen richting de camera. Oke, echt duidelijk is het niet maar we doen gewoon totdat er iemand wat van zegt. Dat blijkt prima te werken. Het moet een paar keer over en een scene verder loop ik na 'ACTION' voor de camera langs, als het veld gefilmd wordt met de bewegende massa. De regisseur zit onder een geimproviseerde overkapping met de camerabeelden voor zich op een scherm. Hij schreeuwt vanaf deze stoel aldoor wat er moet gebeuren. Op z'n Indiaas: 'What are you doing? You are waisting my time!', 'You instructed them wrong'. Het geheel is zo inefficient als maar mogelijk is. Het gehele decor, de camera met accessoires en de hut van de regisseur worden voor elke scene met de hand verplaatst door een man of 25. We filmen tussen de 10 en 30seconden en dan staan we weer een halfuur om ons heen te kijken in de brandende zon. In het begin is het leuk en de ervaring waard maar de vermoeidheid slaat snel toe, voornamelijk door de warmte en het lange stil staan. Er lopen constant een paar mensen rook te blazen met een mobiel apparaat, dat stinkt enorm. Voor een van de scenes worden ratten gebruikt, nep en echt. Als de levende tevoorschijn komen is het echt een circus, ze hebben een kleine ruimte afgesloten met decorplaten met de camera en een vuurtje tegenover elkaar. Achter het vuur het veld met achtergrond actie. Via de boxen horen we dat ze tien minuten nodig hebben om de ratten goed vast te pakken, slingerend aan de staart. Daarna worden ze in de afgesloten ruimte gegooid om rond te rennen voor het hoopje brandend stro. Dat loopt natuurlijk in de soep en ze rennen allen achter de ontsnapte ratten aan. Als de camera niet aangestoten is, dan zit er wel een rat in de behuizing, recht voor het beeld. Na heel wat gekloot hebben ze eindelijk de shot die ze willen hebben. Er volgt een uitgebreide lunch, erg lekker en daarna belanden wij even in de bus. Na 10 minuten moeteb we alweer in actie komen en het achttal hijst zich weer overeind. Ik sta ergens veraf in de achtergrond. De scene wordt weer omgebouwd en ik neem aan de zijkant plaats, na een tijdje op het scherm van de regisseur mee te hebben gekeken. Vanaf de stoel beland ik languit op de grond, met de hoed in de nek om vervolgens lekker in slaap te vallen. Een welverdiend en effectief dutje. Ik schrij waker van John, die eerst een lege plastic fles in mijn gezicht probeert te gooien en me uiteindelijk een schop geeft. Hij verteld later niet te hebben gezien dat ik sliep, de Indische dames lachen erom vanaf de zijlijn. In het veld tussen de gebouwen nemen we plaats en wachten we op de ombouw, een tweetal Duitsers wordt geselecteren en ze krijgen tekst uitgelegd. De scene vind in een van de gebouwen plaats en we zien er niks van door alle doeken om de zon buiten de deur te houden. Wij krijgen te horen dat we klaar zijn en kunnen ons om 18uur omkleden. Helaas is het nog een dik halfuur wachten op de haast authentieke officieren uit Duitsland. In de bus controleren we of er niks is achtergebleven, hetgeen ik bij me heb zit in de broekzakken. We stappen in de taxi om er in de volle avondspits drie uur over te doen om terug te komen. Zeker twee keer zo lang als de heenweg!!

Veel later dan verwacht komen we dus aan, maar wel met 500 rupees extra in de zak. Even in het hostel en daarna eropuit voor diner. John gaat op jacht naar internet en ik ben toe aan een laatste fatsoenlijk diner in India. Ik beland bij Basilico, een gezellig restaurant waar het stinkt naar terpentine, de zaak wordt opgeknapt. Ik bestel een vegetarische burger, met heel wat ingredienten. Helaas vergeten. Met friet natuurlijk. Vanwege de prijs laat ik het daarbij. Op de terugweg koop ik nog een fles water en ik houd het voor gezien. Benieuwd en ook wel een beetje zenuwachtig voor morgen. Het wordt een lange dag, uitzitten voor mijn gevoel. Laat ik eerst een lange nacht maken en om 22uur slaap ik als een roos.

Om 8uur gaat de wekker, de laatste dag! Ik heb besloteb uit te checken. Alhoewel mijn vlucht morgenvroeg pas gaat vertrek ik na middernacht al. Ik wil er op tijd zijn en wachten zal ik toch, in het hostel of bij de gate. Na hetzelfde ontbijt pak ik nog eenmaal de backpack in. Ik sta er kort bij stil. Vannacht heb ik in de lakenhoes gelegen bij gebrek aan dekbedden hier, deze gaat met andere kleding in de vacuum verpakking en wordt opgerold. Ik geef medicatie, het schaakbord en tandpasta aan medereizigers. De slippers kon ik niet kwijt dus die heb ik in de kantine achter gelaten. Een tasje met waardevolle spullen in de gitaarhoes met het instrument. Een boek en een pen in het voorvak. De waardevolle spullen zitten voor vandaag echter nog in de kluis. Ik mag gelukkig de hele dag nog gebruik maken van de faciliteiten, ik dien enkel 50 rupees te betalen voor het opslaan van de bagage. Ik rits de pijpen weer aan mijn broek en verwissel de slippers voor sokken en de vervuilde en versleten hikingschoenen. Hetzelfde shirt gaat aan voor vandaag en de toilettas met het andere Indiase shirt en het fleece vest leg ik bovenin klaar. De opladers stop ik in de zak, evenals DEET en de zomnebril. Telefoon met Indiase simkaart mee en ik ben er klaar voor. Met de Duitser trek ik eropuit als ik heb uitgecheckt en de bagage veilig achter slot en grendel staat, met de handdoek over de tas om te drogen. Een van de heren zegt me dat het na negen niet meer mogelijk is om de bagage op te halen en de volgende zegt dat het na vijf al niet meer mogelijk is. Dat gaag me niet lukken en dan blijkt het na tien uur wel weer te lukken. In verband met de kerstmis activiteit van vandaag. Ik vertrek toch pas om 01uur.

We lopen via de rotonde en een andere grote weg naar de Marine Walks, een breed pad langs de waterkant waar een verbod geldt op verkoop. Ik vind het een goed idee. We nemen een tijdje plaats langs het water en daarna lopen we een heel stuk. Van de uiterste punt lopen we de halvemaanvormige kade af. Ondertussen maken we een selfie met een groep schoolgaande kinderen, compleet in uniform. Ik krijg alweer honger en nadat we een potje cricket hebben gekeken belanden we bij een restaurant, het is inmiddels alweer 11.30uur. De tijd gaat lekker snel zo, ik ben aan het wachten om te gaan. French toast en een flinke veg, cheese sandwich, gegrild. Daarna nemen we afscheid. Ik wil graag mee naar de tuinen maar merk dat ik tijd voor mezelf nodig heb, zo op de laatste dag. Nu kan het nog. Ik wandel het lange eind langs de kade af, met veel bekijks natuurlijk. Ik sla een paar foto's af en loop terug, linksaf en via de grote weg. Ik koop een krant en betaal 20 rupees in plaats van de genoemde 7. Dat is wel erg armzalig. Ik doorkruis een park waar ook weer verschillende teams cricket spelen, prachtig. Ik bewonder de karakteristieke gebouwen aan de straten en beland bij Cafe Coffee Day, een cafe Mocha met chocola en nog een Brownie met slagroom, om het af te maken. Ik moest heel erg nodig naar de wc maar dat kan hier ook. Hoewel ik de krant bij me heb gebruik ik de telefoon en klets ik met de Engelsman waar ik naast ben gaan zitten. Ik ga ook op zoek naar internet en helaas blijkt dit lastig, als verplichting vanuit de politie dien ik ID bewijs te tonen. Dat is me nog niet eerder gebeurd en ik heb enkel geld op zak. Laat dan maar denk ik nog, en in de kantine van het hostek begin ik aan mijn reisverslag via de smartphone. Alles aan de lader en dan schiet me te binnen dat ik een internetwinkel nodig heb om de tickets uit te printen, duh. Met de ID kaart loop ik terug naar dezelfde winkel en met een uur ben ik klaar, E-tickets en boarding pass uitgeprint. Het is nog vroeg dus ik stop de geprinte tickets in de kluis en wandel langs het water, in tegengestelde richting van de Taj Gate, een klein ommetje. Als ik langs een andere keten van Cafe Coffee Bar kom neem ik plaats voor nog een kop koffie, uit pure verveling. Eindelijk sla ik ook de krant open maar daar staat niet veel buitelands nieuws in, ik laat deze achter voor een volgende geinteresseerde.

In het hotel aanschouw ik de kerstactiviteit, het bestuur van deze Christelijke gezelschap is er en de vele klaargezette stoelen zijn allemaal gevuld. Er wordt gezongen, ze vertellen een verhaal over Jezus en God en er worden giften uitgereikt aan de armsten. Ook volgen er cheques over en weer en bedanken ze de medewerkers van de accomodatie, de vriendelijke man van de receptie heeft zijn beste overhemd aangetrokken, althans dat is mijn idee. In het hok met de kluizen hang de apparatuur op de lader en ik volg de activiteiten in de kantine vanaf de trappengang. Zo kan ik tegelijkertijd een oogje in het zeil houden. Na een tijdje gaan de kids aan het spelen en er lopen twee oudere knapen rond. Ik vind het nogal brutaal en als ze aan de sloten beginnen te draaien zeg ik er wat van. Het is in de kantine erg gezellig, feestelijk.

Ik houd de telefoons in de gaten en wacht op een bericht van Romeet, een van de Indiers die ook aan de legendarische motortocht heeft deelgenomen. Hij komt uit Mumbai en we hebben een deze dagen afgesproken, al een hele tijd terug. Ik ging uit van lunch maar vanwege een nachtdienst is hij laat uit bed, om 20uur is het hier laat hij weten. Hij komt op zijn Enfield naar me toe en laat netjes weten dat hij iets later is. De Duitser vraagt me of ik vanavond nog zin heb in een laatste bier, het hangt voor mij van de portemonnee af. Nog een luttele 1000 rupees in de zak, waarvan de helft is bestemd voor de bestelde taxirit. Iets over achten heb ik een paar berichten en ik snel naar buiten als de opladers en telefoons weer veilig opgeborgen zijn. Na een korte begroeting en een sigaret spring ik bij hem achterop, een straat verder gaan we naar binnen bij een restaurant waar hij als kind al kwam, een van de oudste restaurants van Mumbai. Hij stelt voor een Barbeque Platter als vooraf te nemen en ik vertel hem het probleem met de biljetten in mijn zak. Geen probleem zegt hij zacht, leuke vent. We kletsen en ik leer deze avond meer dan ik in lange tijd heb gedaan. Vooral over de cultuur, het kastenstelsel en werk in India. Het hoofdgerecht volgt, Paneer Tikka Biryani, en halen de motortocht naar boven, mooie herinneringen. Twee uur later staan we buiten, een gezellige avond en heerlijk voedsel cadeau van hem. Nog een sigaret en de laatste woorden worden gewisseld. Tijdens de bizarre tocht door de bergen had ik een minder positieve indruk van hem, vooral vanwege de rijstaal. Dat is verandert nu ik hem beter heb leren kennen, oprecht en eerlijk. We houden contact en ik wandel terug, onderweg bel ik met de Duitser, van wie ik nog steeds de naam niet (meer) weet. Er kan nog een fles bier uit, meevaller. Een Engelsman vergezeld ons en we belanden bij een Engelse pub, iets verder dan waar ik net vandaan kom. Zij spreken veel over muziek, ik geniet vooral van de kletsendr Indiers en de muziek die uit een jukebox komt zetten. En natuurlijk van deze laatste Kingfisher, Premium 650ml. Proost makker.

Zij blijven nog als ik terug loop. Ik heb nog 1.5uur voor de taxi en ik wil de telefoons en powerbank volgeladen hebben. Ik poets de tanden, haal de bagage uit het internet hok en leeg de kluis. Voor de laatste keer check ik de tassen met inhoud en ik pak het laatste in, vliegtuig tas eromheen en beide ritsen gaan op slot. Portemonnee en telefoons in de zak. Ik hoor John beneden kletsen en vergezel hem voor korte tijd, om 00.30uur verschijnt de taxichauffeur namelijk al. Hij vraagt me of ik taxi wil en ik kijk naar de receptionist met de mededeling dat ik al een taxi besteld heb. Hij blijkt voor mij te zijn gekomen en ik maak duidelijk dat ik niet meer zal betalen dan de afgesproken en vaststaande prijs van 500 rupees. 'Oke, oke, I will call him later' antwoord de man die de rit voor me heeft geregeld. Ik haal mijn spullen van boven, uit de kantine. Backpack in de grijze hoes en de gitaar met mijn vest erom geknoopt. Beide tassen gaan opslot en ik controleer of ik alles heb meegenomen. Ik weet het zeker. Over een paar uur kan ik niet met de bus terug om iets op te halen. Ik neem afscheid van John en het tweetal van het cafe zie ik helaas niet weer, hoewel het allang over twaalven is. Ik bedank de receptionist met een ferme handdruk en ik loop richting de taxi. De tassen gaan achterin en ik voorin, raam open en nog eenmaal genieten van het Indiase straatbeeld. Het duurt een uur en om 01.30uur betaal ik de chauffeur en nemen we afscheid. Hij brabbelt nog iets over maar 500 rupees verdienen en kerstmis, maar ik schenk er geen aandacht aan.

Voordat ik het gloednieuwe gebouw lan betreden worden paspoort en E-tickets al gecontroleerd, vergezeld door een compliment voor het shirt dat ik aan heb. Ik wacht nog een uur en dan kan de bagage op de band. De backpack weegt ongeveer 12kg en in de wachtrij is er al een stikker gedaan om de gitaarhoes, dat ging makkelijk. Ik zag er nogal tegenop, misschien alles herpakken als de gitaar in het ruim moet. 2.40uur ben ik er helemaal klaar voor, beide boarding passes ontvangen en de gitaar mee aan boord. Ik besluit deze voortreffelijk periode af te sluiten met een borrel, wederom bij de Cafe Coffee Day, die zit ook overal. Ik heb sinds de allereerste dag een briefje van 10 Euro in mijn portemonnee zitten en ik kan deze ook gebruiken om mee te betalen. Het duurste glaasje vodka ooit, maar ik gooi er de overgebleven 90 rupees bovenop voor een extra scheutje, ik moet er toch vanaf. Ik bel nog een keer met papa en mama, en dan proost nog een keer met mezelf. Ik ben zo gelukkig en trots, ik had een wens en heb deze omgezet in werkelijkheid. Je hebt het gedaan jongen, dit is waarvoor je een jaar opzij hebt gezet.

Ik vertrek richting de gates en de douane blijkt waterdicht te zijn. Fouilleren duurt aanzienlijk lang en werkelijk elke vierkante centimeter van kleding en lijf wordt gecontroleerd, dit wordt herhaald als ik mijn schoenen uit heb gedaan en ook door de x-ray machine laat gaan. Zelfs de portemonnee met reizigerspen moet erdoor! Ik probeer er dankbaar voor te zijn, het is immers voor mijn eigen veiligheid. De gitaarhoes moet ik open maken om de tas met waardevolle spullen compleet uit te pakken. Van de souvenirs tot mijn gps en camera, alles moet zichtbaar zijn. Op de afbeelding ziet het er ook net uit als een bom. Alles weer tegelijk dus, aankleden,verzamelen, verantwoording afleggen en spullen controleren. Als de douane medewerker akkoord gaat met de spullen en ik de boel weer op de plaats heb moet ik de zojuist gekochte fles water open maken en ervan drinken. Het moet niet gekker worden, net gekocht bij een van de winkels op het vliegveld! Vooruit dan maar. Zakkie chips in de hand en door naar de immigratiedienst. Ook hier staat weer een lange rij. Na even bedenkelijk kijken en controle van het paspoort, wordt mijn gezicht gescand en er volgen twee luide knallen, weer een paar stempels rijker. Als ik door wil lopen moeten we de boarding pass met stempel laten zien, en eindelijk ben ik dan binnen. Op naar de gate, nummer 78!

Ik bekijk de prachtige architectuur en inrichting van dit een jaar jonge vliegveld. Een gigantisch dak met prachtige bogen vanaf de verdieping onder ons. Een open en zeer moderen maar toch huiselijke inrichting, vooral bij de gate. Grote hangende lampen met opengevouwen bladeren als kap. Ik zie meerdere passagiers rennen en werknemers namen omroepen, hopend snel de laatste lege stoelen te vullen. Ik neem plaats bij een bureau met oplaadpunten en typ verder aan dit verslag. Vandaag begonnen en nu bijna ten einde, de volgende morgen in het vliegtuig naar Istanbul.

Ik moet meerdere malen naar de wc en voor ik het weet is het al 4.40 uur, 5.30uur, 6uur. Boarding tijd iets na zessen en als passagier voor het A gedeelte mag ik als een van de eersten aan boord. Relaxed loop ik naar de laatste rij stoelen van de Economy class, gitaar weggestopt en de benodigdheden bij de hand. Een uurtje geslapen en net ontbeten. Ondanks dat ik vijf uur coor vertrek aanwezig was op het vliegveld, heb ik nog geen slaap kunnen pakken. Dat proberen we de rest van de vlucht nog, evenals in de laatste vlucht van Istanbul naar Dusseldorf.

Ervan uitgaande dat het goed gaat kan ik vanavond mijn geliefden weer in de armen sluiten. Een zeer aangenaam gevoel en een ontzettend warm welkom wacht me op. Ik heb er naar uit gekeken, het ene moment meer dan het andere. De gevoelens wisselden nog wel eens. Het is vreemd om straks weer thuis te zijn, in de routine te belanden en deze vrijheid te moeten laten gaan voor nu. Ook is het eng, thuis is veel nog hetzelfde en ik heb zo ontzettend veel meegemaakt in dezelfde periode, zo ontzettend veel ervaren. Ik ben onbeschrijvelijk veel gegroeid, in mijn weten en zijn, als persoon. Tegelijkertijd heb ik grote waardering ontwikkeld voor het dagelijks leven in het Westen. Ik ben ervan overtuigd dat het lang zo saai niet is als waar velen me voor waarschuwen.

India heeft mij levenslessen bijgebracht waar ik ontzettend dankbaar voor ben. Het is een druk, vies, controversieel, divers, stressvol en mooi land om in te reizen. Dit zijn maar enkele kenmerken van dit bijzondere continent. De ervaring als geheel kan ik niet onder woorden brengen, het is simpelweg te overweldigend om in een paar zinnen te beschrijven. Ik heb dit toch een klein beetje proberen te doen de afgelopen periode.

Als ik reflecteer kan ik maar aan een woord denken: dankbaarheid. Ik ben dankbaar dat ik dit mee heb mogen maken, dankbaar voor de mogelijkheden die mij geboden zijn. Dankbaar voor alle Indiers die deze ervaring voor mij compleet hebben gemaakt, van de gekke rikshaw chauffeurs tot de uiterst gastvrije families die ik heb mogen ontmoeten. Dankbaar voor de vele ontmoetingen met fantastische medereizigers, waarvan ieder mij rijker heeft gemaakt door het delen van zijn of haar tijd in deze unieke ervaring. De backpack community heeft een vibe over zich die niet te beschrijven of anderzijds over te dragen is, deze kan enkel worden gevoeld. En ik heb me nog nooit zo vrij en thuis gevoeld als reizend, met deze vibe in het hart. En ik ben dankbaar voor de steun, liefde en het meebeleven van elk en ieder van mijn volgers, jullie. Dit heeft mij er doorheen geholpen in de moeilijke tijden, en hoe gemakkelijk ik het misschien wegschrijf, moeilijke tijden zijn er geweest. Tijdens de hoogtepunten hebben jullie me geholpen maximaal te genieten van alles wat ik heb beleeft.

De dankbaarheid voor mijn ouders is immens. Alle steun en liefde die ze mij hebben gegeven om deze droom te verwezenlijken doet mij realizeren hoe gelukkig ik mezelf mag prijzen. Helemaal nu ik heb geleerd dat onvoorwaardelijke liefde niet zo vanzelfsprekend is als wij denken. Pap, mam, bedankt!

Nu ik toch dit platform heb wil ik jullie het volgende meegeven. Eenieder, al heb ik zelf ook nog een lange weg te gaan.

Haal het maximale uit de dingen die je doet, geniet en zoek naar de positiviteit. In elk aspect van leven, in elk individu die je mag ontmoeten. Hoe vreemd dat wij altijd focussen op de negatieve dingen die ons overkomen, hoe wij ongelukkig blijven, ook al veranderen we van baan of hebben we die nieuwe smartphone, terwijl er zoveel positiviteit is.

Versimpel. Versimpel en richt je op de connectie met anderen. Kijk eens echt naar iemand, luister eens echt naar iemand. Stop het veroordelen en vier wat we delen.

De belangrijkste les die ik heb geleerd;
Kijk en luister naar jezelf. Echt ervaren, confronteren, en zijn.

Stay tuned, er volgt zeker een boekwerk.

'Happiness can only be found from within.'

Chiron, makker, bedankt voor het volgen van je droom, je hebt t geflikt.

n a m a s t e