Goa

Ik bevind me in een paradijs. Ik zit op het balkon van het gasthuis, de zee op enkele meters afstand en Arambol beach kortbij. Ik heb twee avonden de zon zien ondergaan vanuit de zee en gister mijn komst hier ingewijd met een flesje rum, live muziek en een feest op het strand.

Dit is me zoals ik Goa een beetje heb voorgesteld, al bleven de verwachtingen uit. In de trein ben ik ontzettend opgelucht dat het reisverslag online staat. Ik kon er weer vol tegenaan na het avondeten, de ingepakte Egg Curry met de hand naar binnen gewerkt. Ik wil er niet weer zo tegenop zien en terug moeten bladeren om te achterhalen wat ik heb gevoeld en ervaren. De tweede avond aan het strand in het paradijselijke Goa begin ik dus vast, 19.00 uur op het balkon van het gasthuis, de zee op enkele meters afstand en Arambol beach kortbij.

Om 04.10 word ik al wakker, een drie kwartier later komen we aan op station Margaon volgens de planning. De Indiase familie is ook al wakker door de vele wekkers die af gaan. Ik kijk nogmaals op de map en ontdek dat de trein ook twee stations verder stopt, Thivim. Dit kleine plaatsje ligt op gelijke hoogte met het strand in Goa waar ik wil verblijven. Ik ben zenuwachtig, misschien zelfs een beetje gestrest (even de spelling op moeten zoeken). Ik moet opschieten met klaar maken voor het uitstappen, of ik heb alle tijd, namelijk nog een uur in de trein. Wat te doen. Ik twijfel of er bussen gaan vanaf het dichterbij gesitueerde station, wat beduidend kleiner is. Madgaon is het hoofdstation maar vanaf daar dien ik zeker drie bussen te nemen om bij bestemming te arriveren. Na wikken en wegen en overleg met de bankmedewerker uit Mumbai, besluit ik later uit te stappen, nog steeds gespannen. We nemen afscheid en ik heb nog even, met de telefoon in de hand houd ik bij waar ik ben en ik leg mijn bezittingen klaar op de bank. Om 06.36uur is het zover, ik stap uit de trein en loop naar de uitgang. Een van de motorfiets taxi's biedt me een rit aan maar Arambol voor 500rs, maar ik loop door naar de bushalte, 300m vanaf het station. Een plaats aan de grote weg van en naar Mapuza, waar de bus stopt. Ik stap in aan de juiste zijde van de weg en kijk voor me uit en ben druk met het vinden van accomodatie online. Opnieuw registreren op net netwerk, van werkend internet tot totaal geen service. Ik ben nog steeds gespannen, het strand is redelijk groot en heb geen zin om dit langdurig af te lopen met de spullen. Aan de andere kant, ik wil graag een mooi plekje langs het water voor mijn eennalaatste stop. Als ik ben overgestapt in Mapuza, raakt de bus voller en voller, tot krankzinnigheid aan toe. Ik zit bij het raam met iemand naast me. De tassen liggen op de bank naast de chauffeur, vergezeld door andere backpacks en tassen, maar ik heb er inmiddels geen zicht meer op. Gaandeweg drukken zich meer mensen in de bus totdat we eindelijk arriveren en met dezelfde hectiek als anders wil de massa tegelijkertijd in- en uitstappen, zonder het geduld of fatsoen om te wachten totdat wij onze backpack hebben en buiten staan. Overigens niet de laatste stop, dus ik ben blij dat een vriendelijke jongeman me meesleept naar buiten op het juiste moment. Ik stap uit en kijk om me heen, telefoon alweer paraat om de weg te vinden, maar de jongeman gebiedt me van een afstandje hem te volgen en samen wandelen we 25 minuten naar een gasthuis. Hij heeft hier al twee weken doorgebracht en kent de eigenaar van twee gebouwen met kamers te huur, Om Ganesh guesthouse. We lopen tussen de palmbomen door, eerst over de grote weg en daarna over smallere zandpaden van enkele meters breed. Ik vraag me af waar we zullen belanden, als we alsmaar blijven lopen. Een deel over het prachtige strand, helemaal naar de noordpunt en daar langs de rotsen en de vele winkels en restaurants. Uiteindelijk vindt Alex de eigenaar van het hotel en worden de deuren van twee aangrenzende kamers voor ons opengemaakt, met een balkon en de zee recht voor ons. Met het geluid van de golven hoorbaar en constant aanwezig. Ik vind dat we ver van het af zijn gewandeld en hoopte precies op een kamer die ik besluit te huren, dichtbij het water met dit uitzicht. Alex verteld me dat de andere kamer waar hij in verbleef groter was, met een raam meer en een privebalkon, dus echt het gevoel van je eigen residentie. Helaas blijken deze aangrenzende kamers van het gebouw verderop bezet. Ik doe net of ik heel geinteresseerd de kamer aan het bekijken ben, maar wacht eigenlijk tot de eigenaar naar me toe komt om over de prijs te onderhandelen. Dat doe je niet waar anderen bij zijn. Hij heeft hier al een tijdje doorgebracht en meerdere mensen dit gasthuis aangeraden en zal dus wat minder betalen. Anderzijds werkt het zo dat ik als enig persoon in een hotel wel korting kan afdingen maar in groepsverband dient dezelfde korting misschien te worden verschaft voor meerdere kamers, nadelig dus. En na bijna vier maanden ben ik zeker van mijn onderhandelvaardigheden, waar sommige reizigers prijzen en faciliteiten nog steeds voor lief nemen zoals ze worden aangeboden. Afijn, helaas maar 10% van de originele prijs af, maar deze is al lager omdat ik 'zijn' vriend ben. Ik probeer er 400 van te maken, maar hij weet heel goed wat er wordt verkocht en meldt dat hij de kamer ook voor 600rs kan verhuren. Reputatie is ook belangrijk en doordat ik met zijn goede kennis ben meegekomen blijft het 450 rupees, in plaats van de genoemde 500. Ook nu geldt weer, het gevoel is goed. Ik vertrouw op mijn instinct en mag de man in kwestie, bovendien heeft hij gelijk. Kamers op een locatie als deze kunnen gemakkelijk voor een derde meer verhuurd worden.

We nemen een uur de tijd en na het uitpakken en een lauwe douche beland ik op bed, de verzamelde stress en spanning in de schouders en nek reduceren. Even weer thuis komen, terug naar de ademhaling, stabilisatie, een heldere geest en innerlijke rust. We gaan er samen op uit en kletsen alsmaar door, Alex komt uit Rusland maar is getint. Hier wordt hij veelal als Indier geclassificeerd, maar Italiaans of Spaans zou net zo goed mogelijk zijn. We lopen naar een zaak vlakbij, verder het pad af langs de rotsen en de vele kramen met zomer en strandartikelen. We nemen plaats en ik bestel een continentaal ontbijt, ei met toast, boter en jam. Alex gaat voor het gebruikelijke recept, Spanich Omelet. Hij dacht dat de naam van het gerecht Masala Omelet is, dus hij verandert zijn bestelling zodra hij dit ontdekt. Hij neem er een melkkoffie bij. Masala betekent enkel 'kruiden' en Chai is melkthee. Een veel gemaakte fout hier in het zuiden, in het noorden is een Chai per definitie met de vele kruiden die leiden tot de karakteristieke smaak van India's nationale drank. Het zal niet de eerste keer zijn dat ik iets drink wat me absoluut niet smaakt vanwege een gebrek aan kruiden en suiker, kale melkthee. Niks aan. Evenals de vele hippies hier op het strand lijkt het wel alsof de bediening zich ook in hogere sferen bevindt, nauwelijks emotie en reactie. Tevens zijn ze nogal traag en komt niet alles even helder over. Het veranderen van de bestelling is erg lastig en in plaats van de koffie, wordt er een masala chai gebracht. Deze smaakt voor geen meter en wordt omgeruild. Na het ontbijt zijn we al een heel stuk verder in tijd, we zitten geruime tijd aan het water in de stoeltjes op het rugvlak schuin achterover en een lekker kussen. Bij het hotel zijn we weer toe aan wat rust, want we hebben al zoveel gedaan vandaag. We nemen nog wat tijd voor onszelf maar belanden naast elkaar op het balkon en ik geniet van de zee, het uitzicht, speel een beetje muziek en maak gebruik van de wifi. Inmiddels is het tot onze verbazing al in de middag en we zijn in voor een duik.

Op naar het strand, via de hoofdweg lopen we terug en we belanden toch bij een tent die Alex kent. Wonderbaarlijk genoeg hebben we alweer honger. Ik bestel iets dat ik nog niet eerder heb gehad, ik heb de tas met het schaakbord en twee boeken bij me en ik vertel waar ze over gaan. Er volgt een pot schaak en door een paar overhaaste en ondoordachte zetten weet Alex het van me te winnen. De lunch staat inmiddels op tafel en ik heb een bord vol, twee grote driehoeken van deeg, als een open appelflap, met aardappel, ui en gesmolten kaas ertussen in, geserveerd met friet en salade. Alex belt met zijn beste vriend en daarna vertrekken we.

Arambol beach strekt zich een heel eind voor ons uit, zuidwaarts, en de sfeer is geweldig. Relaxed, vrolijk, informeel en absoluut niet druk. Ik hoor van de Rus dat het vanavond anders zal zijn, alle hippies komen tevoorschijn en er zal veel te doen zijn, ik kijk ernaar uit maar het bevalt me nu al. Een perfecte laatste stop voor Mumbai. Na een plain soda bij een van de vele restaurants, bars, cafe's op het strand, gaan we richting het water. De tas met wat geld, een leesboek, schaakbord en de telefoon van Alex laten we liggen op de stoel. Ik vraag me af of deze zal blijven liggen, maar hij verzekerd me dat het veilig is. Ik vind het prima, er zit voor mij niks van waarde in. We nemen een duik, niet al te lang maar genieten er wel van. We zien de vele mensen dobberen in het water en plezier hebben in het zand. De kustwacht loopt een ronde, rijdt rond in de felrode jeep en komt voorbij gesneld met de waterscooter. Ik zie meerdere groepen Indiers die worden teruggefloten, terwijl ze geen aandacht besteden aan blanken, buitenlanders. Er wordt me verteld dat de Indiers niet echt kunnen zwemmen, maar wel mee willen doen met de vele toeristen, die zichzelf prima redden in het water. Er verdrinken jaarlijks vele inwoners vanwege dit verschil in zwemkusten. Het lijkt heel logisch, maar het is een vreemde gewaarwording, de waterscooter die de hele dag heen en weer snelt tussen beide uiteinden van het strand, om elke Indier terug te sturen. Ze kunnen allemaal nog staan en zijn net halverwege ten opzichte van onze positie in de zee, bijna met het hoofd onder water.

We wandelen terug en besluiten een douche te nemen, de kleren spoel ik uit, ofwel boxer en pyjamabroek. Voor deze laatste periode besluit ik geen geld te spenderen aan een zwembroek, hoewel ik vanmiddag geprobeerd heb er een te kopen voor 100rs. We relaxen wederom op het balkon en ik doe nog een meditatie. De eerde gekochte fles typisch Indiase rum gaat open, Old Monk's. We kleden ons om en gaan er weer op uit, om de zon onder te zien gaan en de bedrijvigheid op het strand te aanschouwen. Helaas is het grouw en zien we niet veel van de zonsondergang, wel weer een prachtige hemel met zachte overgangen in kleur, totdat het donker is. Er is een gigantische rij met verkopers halverwege het zand, allemaal een kleedje met souvenirs, van kettingen tot tattoo's, van dromenvangers tot lichtgevende hoola-hoops. En het verbazingwekkende vind ik dat de meeste verkopers buitenlands zijn, voornamelijk Russen. Er zijn erg veel landgenoten van Alex die hier komen voor langere tijd, van drie maanden tot een halfjaar, en een bestaan opbouwen. De meesten kennen elkaar en ook de andere buitelanders vormen een community. We horen de drums en lopen naar de massa mensen die een cirkel vormt om de 10 tot 15 muzikanten, allen in een ander ritme, geleidt door een staand figuur, jambe tussen de benen, blote borst, kaal hoofd met een plukje in de nek en een wijde broek. Ik vind het net een Indiaan en probeer dit uit te leggen aan 'fish'. Alexander. Dat blijkt nog best lastig met een duale betekenis van 'Indian' in het Engels, als je in India bent. Het duurt niet lang of er wordt ons een joint aangeboden, ik pas en Alex is high in no-time, pure wiet, desalniettemin hebben we ontzettend veel lol. We dansen mee vanaf de zijlijn en zien de vele mensen in trance zichzelf verliezen in de pit. Alle remmen los. Vaders en moeders schuifelend met hun kroost in de armen, Bob Marley's met rasta haren tot aan het zand en Israeliers met een fles drank aan de zijlijn. Het bevalt me wel, het gevoel van complete vrijheid, complete gelijkheid. Een vibe die lastig te beschrijven is en onmogelijk over te brengen is. Dit gevoel, evenals het gevoel van 'backpacken', kan alleen worden ervaren. Aan het strand, onder de heldere sterrenhemel met jamsessies, lichtgevende hoola-hoops en jongleerders met vuurstaven. Uit de restaurants klinkt muziek, van lounge tot raggea en techno, en de kampvuren branden. One Love.

We vertrekken richting 'Donny's Toasted & Roasted'. Een vriend van Alex, buurman in het gasthuis een tijdje terug, speelt daar vanavond op de viool. Jan uit Nederland, een klein grappig ventje, onafscheidelijk van zijn bandana en karakteristiek in zijn manier van bewegen. Het is even zoeken via de navigatie en als we ons verwijderen van het strand komen we uit bij een soort parkeerplaats. Een dun paadje af en we belanden in de open lucht. Voor ons een grote bamboe-overkapping en een klein podium. Er wordt een nummer gespeeld en zodra we zitten gaat Jan van het podium af en wordt er iemand anders uitgenodigd om te spelen. We lachen erom, zodra wij er zijn stopt de muzikant waar we voor komen. Venna, ook uit Nederland, speelt een drietal nummers en ik heb respect voor de beginnende zangeres en gitarist, twee weken terug was haar eerste optreden en het laatste nummer dat ze voor ons speelt is drie dagen terug geschreven. Voor ons zitten allerlei aanhangers van de muzikanten en ik merk dat 80% Nederlands is. Ik praat een tijdje met het gezelschap van Venna, een man uit Engeland en bedank de muzikante als ze weer op haar stoel zit. Dat is toch wel erg gek, Nederlands praten na deze lange tijd. Natuurlijk in het begin met Jelle nog in eigen taal kunnen communiceren en tussendoor een paar zinnen, maar ik denk inmiddels in het Engels en spreek deze taal vloeiend. Ik moet nadenken over hetgeen ik wil zeggen en vind het vreemd klinken, alsof de woorden niet uit mijn eigen mond komen. Weer een van de vele bijzondere gewaarwordingen. Na de sandwiches en banaan-honing pannenkoek volgt er nog een dessert, 'Hello to the Queen' wordt door ons gedeeld en het smaakt weer heerlijk. Zoals bekend mogen de zaken niet langer doorgaan met de muzikale activiteiten dan 22.00uur en een kwartier later is het dan ook stil. Nadat we natuurlijk de man met de gitaar, Jan de violist en een derde partij met Saxofoon hebben zien spelen. Heerlijk, er is niks voorbereid en zoals de meeste activiteiten hier, 'go with the flow'.

Als we aan de bar staan en willen betalen blijkt het nogal een lastige rekensom. Eerst wordt er een item vergeten en dan wordt er 110Rs teveel gerekend. Ik weet niet of dit met opzet is, veel restaurants hier schrijven een extra chai op de rekening in de hoop dat je deze niet opmerkt, of pretenderen dat een drankje 20rs extra kost, terwijl de maximale verkoopprijs op de verpakking staat vermeld. Tuurlijk betaal je meer in een restaurant, maar daar gooien ze dan alsnog wat extra's bovenop in de hoop winst te kunnen slaan uit de onwetendheid van die 'domme' toeristen. Gelukkig beschouw ik mij niet als lid van die categorie en ik reken het hardop voor hem uit. Als ik drie maal heb genoemd dat het eindbedrag 410Rs moet zijn, eindigt hij met 320. Ik snap er niks van maar heb mijn steentje bij gedragen, dan maar een gratis pannenkoek. We lopen over het strand en ik denk aan de flyer in mijn broekzak, feest bij restaurant Sea Breeze, Alex heeft geen idee waar ik deze kan vinden, dus we lopen door. Ongeveer in het midden van Arambol stuiten we op een omheining met luide muziek. Er staan twee (russische) dames voor de opening met lichtgevende konijnenoren op het hoofd. Mijn metgezel is ontzettend moe en vreselijk high, dus hij wil naar bed. Ik ben in voor een feestje en besluit te blijven. We bedanken elkaar voor de dag en ik loop door de opening, gratis entree, over het zand en vind een fijne stoel. Ik bestel Kingfisher klein, de prijzen zijn hier zacht. 330cl voor 100 rupees, met een koers van 1 op 74. Na de eerste fles heeft de band plaats gemaakt voor een techno dj, na het open trekken van een tweede fles voeg ik mij bij het dansende volk voor een tijd. Alle remmen los. In het zand, naast het kampvuur. Op een gegeven moment hakt ook de vermoeidheid er bij mij in en na middernacht besluit ik terug te gaan, wat een eind zeg. En dan te bedenken dat ik vanmorgen vroeg pas ben aangekomen, wat een dag!

De volgende morgen slaap ik uit, Alex heeft al ontbeten als ik om 9.30uur uit bed kom. Ik ga naar hetzelfde restaurant als gistermorgen en de bediening is nog even afwezig, reactieloos en sloom. Ik besluit te gaan voor de 'FLULLY OMLET'. Ik moest meer aftikken voor mijn ontbijt gister terwijl het bord van Alex beter was gevuld, ik denk de uitgebreide variant te bestellen maar het is 'enkel' een omelet met groenten en champignons, en plain toast. Na gisteravond, de rum en het bier, heb ik ontzettend honger. Uit ervaring weet ik dat ei en koude sinaasappelsap het goed zullen doen. Er volgt nog toast met boter en jam en een bak yoghurt met muesli en honing. Ik heb enkel wat briefgeld op zak en geniet van het uitzicht en het lekkere eten, dat dan weer wel. Als ik weer op het balkon zit is het al 13.00uur, dat was dus ook gelijk lunch. We relaxen wat en kiezen wederom voor een duik. Helaas blijkt ook nu weer dat de honger aanhoudt, haast niet te stillen. In de middag belanden we bij de German Bakery, een stuk appelgebak en een kaneelrol. 'Hebben we toch nog lunch' zeggen we grijnzend. We zoeken een plekje bij een ander bedje in het zand en ik bestel weer water met bubbels.

Daarna gaan we richting de Arabische zee. De tijd tikt door als wij langdurig in het water verblijven, zwemmen, deinen, liggen, duiken en met de golven proberen mee te glijden. We zien de zon langzaam zakken en vlak voordat deze achter de eindeloze waterlijn verdwijnt, vertrekken we. Als het donker is mag er toch niet meer gezwommen worden en geruime tijd hebben we in het water doorgebracht. We lopen terug voor een douche, langs het water over het zand, de paar traptreden op, linksaf op het zand en steenpad langs de rotsen en tussen de winkels door. De pyjamabroek weer over de drooglijn en na uitrusten belanden we aan het tafeltje voor onze kamers. Dit keer doet Alex met me mee en wederom verschijnt de 360ml Old Monk's op tafel. Er is nog genoeg over en naarmate de fles leger raakt komen wij in diepere sferen, als vanzelf worden de gesprekken persoonlijker en filosofisch. Goede gesprekken, eindeloos goede gesprekken. Aan het strand nemen we plaats aan een tafel, een van de vele tafels met een kaarsje en met de voeten in het zand. De gesprekken gaan door en we hebben het over de familie, andere reizigers en voornamelijk hoe het zal zijn om terug naar huis te keren. Wat bijzonder dat ik na een lange tijd 'aloness' iemand ontmoet die zich bijna in dezelfde fase bevindt als ik, hij vliegt morgennacht al terug. De band wordt sterker en na het eten lopen we nog een heel eind langs het water. Inmiddels is het pikzwart, we zijn op zoek naar een feestje. Ineens vliegt iemand mij om de nek, ontmoet ik zowaar een dame uit Brazilie en jongen uit Israel waarmee ik de Boeddhistische cursus heb gevolgd, een hele tijd geleden. Dat is toch bijzonder. 50m verder is een reggae feest gaande en we proosten nog een keer, beide met een 40ml fles rum in handen. Daarna wandelen we nog een paar keer naar de bar en Alex vertrekt eerder dan ik. Samen uit, samen thuis denk ik nog, maar het hotel is niet ver en hij gebiedt me te blijven. Gisteravond de joint, vanavond hakt de drank erin. Na nog een paar gekke dansmoves besluit ik ook te vertrekken, als ik de trap afloop maak ik een praatje met een meid uit Engeland en ik word uitgenodigd bij een divers gezelschap, aan de eerste tafel bij de trap. Ik klets daar een hele tijd met een vriendin van haar en de heren. Maar al te herkenbaar komen ook nu de serieuze onderwerpen weer op tafel en bespreken we de laatste acties van Cameron, midden in de nacht, fles bier in de handen. De terugweg lijkt eindeloos te duren en het is 03.30uur als ik op bed plof.

De volgende morgen zijn we ongeveer tegelijkertijd wakker en we besluiten ergens anders te ontbijten, we hebben het gehad met de bediening verderop. We lopen over het pad in de richting van het strand en in de bocht nemen we plaats bij een van de weinige restaurants die ook zulke lekkere stoelen heeft. Op de bank met de zandvlakte voor ons. De jongeman van de bediening begroet ons uiterst enthousiast met een sprong en een juich, zo krijg je de gasten wel binnen. De sinaasappelsap en het voedsel zijn voortreffelijk. Alhoewel Alex zich niet al te best voelt. We wandelen terug en zijn ons ervan bewust dat er geld gepint moet worden. Erg vreemd, Alexander vertrekt vannacht. Hij regelt via de eigenaar van het hotel een taxi, die zal klaarstaan om 01.00uur. Na een korte nacht en een nacht zonder slaap voor de boeg, wordt het een lange zit voor hem. Gelukkig is Goa de plaats om te relaxen.

We wandelen naar de pinautomaten, door de straten een dik halfuur terug naar het busstation. Onderwet stoppen we bij een Russische dame voor een typisch Russische drankje, het smaakt naar limonade maar de smaak ontstaat geheel door het gebruik van fruit. Geen suikers en zoetstoffen. Langzaam begint 'fish' zich beter te voelen. De eerste pinautomaat bij de bank werkt niet en we vragen de manager wanneer deze weer werkzaam zal zijn, hij begrijpt het niet. Zes uur geeft hij als antwoord, dat zal de sluitingstijd zijn bedenken we. De pinautomaat aan de grote weg naar Mapuza geeft ook geen geld, cancellation staat er op de bon. Een kilometer verderop is nog een geldautomaat en die blijkt gesloten, horen we gelukkig van iemand anders. De dichtsbijzijnde is nu 5km en als we overleggen wat te doen, komen er twee werknemers aan om het probleem op te lossen. Met een uur is het opgelost, maar dat is naar Indische standaard dus het kan ook pas aan het einde van de dag zijn. We lopen terug en nemen plaats bij een chai shop. We kletsen daar wat met een Indier en na een kop thee lopen we terug naar het hotel, al 14.30uur. Die tijd hadden we ook anders kunnen besteden.

We blanden weer op het strand, de dagindeling is op de wandeling na niet veel anders dan de 13e van December. Ik haal de chest mount van de GoPro tevoorschijn en doe deze om met de camera eraan bevestigd, klaar voor het schieten van filmmateriaal vanuit het water. Daarnaast heb ik enkel een bril en twee biljetten van 100 rupees bij me. Na geruime tijd genieten in het water, nemen we plaats bij de dichtsbijzijnde tafel voor een burger, een vegetarische burger voor mij, met friet en salade. We zien de zon ondergaan en spreken nog lange tijd over de vreemde overgang van totale vrijheid en de huidige manier van leven naar het leven en de routine thuis. We voelen het beide en ondanks dat we het blijven benoemen, kunnen we niet rcht onder woorden brengen hoe het voelt. Zoals vele grandiose ervaringen hier in India, valt ook dit niet zo goed te bevatten. Ik weet niet hoe ik me moet voelen, wat ik moet vinden of denkeb. En dan heb je een dikke kameraad die je met een paar uur verlaat en niet veel later alweer in Rusland is. Dat versterkt het alleen maar en ik vind het erg bijzonder dat ik nu iemand ontmoet waar ik zo'n sterke band mee ontwikkel. Op het moment dat we beide bijzondere innerlijke dilemma's hebben. Het voelt ontzettend goed om straks weer thuis te zijn, en ik kijk er naar uit. Anderzijds wil je geen afscheid nemen van deze levensstijl en het prachtige land. Daarbovenop probeer ik mezelf te dwingen om in het koment te blijven leven, je bent nog even in Goa, be present. Een enerverende mix van emoties en gedachten dus.

Na een douche lopen we naar Twice in Nature, Jan speelt daar weer en er zullen vast meer muzikanten zijn. Ze zijn hier ontzettend goed met het overnemen van de namen van succesvolle zaken dat hier bijvoorbeeld een aantal 'Om Ganesh' gasthuizen zitten gevestigd. Zo ook met dit restaurant, tot twee keer toe worden we naar Once in Nature gestuurd, in tegengestelde richting van waar we naartoe willen. Eenmaal daar bevinden we ons in een met lampionnen verlichte tuin, ook weer met een grote lounge onder bamboe-overkapping. We vinden een plekje in de overvolle zaak, achterin, rechts van de kleine verhoging. Vanwege de muziek mogen we niet kletsen, dus fluisteren we af en toe. Een Tibetaanse pasta volgt, iets anders dan we ons hebben voorgesteld, namelijk in een soort soep. Het gezelschap waar we bij zijn aangeschoven lijkt verbaast als wij de borden uitgeserveerd krijgen, ze hebben een hele tijd terug al besteld en zitten zonder. Vlak daarna komt er iemand om excuses aan te bieden met de mededeling dat er iets is fout gegaan met de bestelling. Een van de dames krijgt een chai van het huis, maar na vergelijk met die van Alex, blijkt het een kleine te zijn. We lachen erom. De muziek speelt door met verschillende solo's, duo's en bands. Ook Venna speelt een voor ons herkenbaar nummer en kort na tienen is het over met de optredens. De man die de optredens aan elkaar heeft gekletst bedankt ons voor de komst en gooit er nog een paar grappen in. Wij twijfelen om te vertrekken maar het is nog vroeg. Het publiek zet de avond voort, dansend, zingend en muziek makend.

Dan wordt het voor ons pas echt interessant. We hebben een hele tijd gekletst met een dame uit Amerika en er sluiten twee Turkse mannen aan. De discussies over Vipassana, Boeddhisme, meditatie en yoga barsten los. Ik leer ze een paar van de geleerde Tibetaanse yogatechnieken en we kletsen door. We hebben beiden nog wel honger maar een tweede avondmaaltijd komt er niet meer van. Om 23uur zitten we bij een German Bakery. Nog een broodje en stuk gebak, ik neem een cappuccino. Het ligt op de weg naar het gasthuis en we zijn beide een beetje gespannen. Hij vertrekt bijna. We lopen door, ik op de blote voeten vanwege afwezigheid van mijn slippers bij vertrek. Waarschijnlijk door iemand anders meegenomen. Ik loop er morgen heen.

In het hotel pakt Alex zijn laatste spullen, opgeslagen in mijn kamer. Ik bedenk me dat mijn telefoon weg is, de goedkope gelukkig. Toch is het zonde van de media en whatsapp gesprekken. Ik haal de kamer overhoop terwijl Alex ook druk in de weer is met inpakken en controleren. De eigenaar van het hotel heeft gewacht op ons en toen we de op het balkon waren legt hij ons uit waar de taxichauffeur zal zijn, het geld maakt hem minder uit. Tegen eenen lopen we terug, richting de grote weg, ik bedenkend waar me telefoon kan zijn en nadenkend over het aankomende afscheid. Alexander is er ook stil van. Na drie hugs zwaai ik hem uit, terug naar Sochi en daarna St. Pietersburg. Ik heb het al geschreven maar het voelt zo onwerkelijk, als een droom. Ik beland bij het stuk met rotsen aan de waterrand en kijk melancholisch voor me uit. Ik zit nog een uur of twee op bed. Totaal niet moe, beduusd, scherp, gelukkig, teleurgesteld en nostalgisch tegelijkertijd. Toch lukt het me rust te vinden. Het id alweer 03.30uur als ik eindelijk plat ga.

Wat een dagen, wat een ervaring...

To be continued