Kanyakumari

De decemberdagen breng ik door in het meest zuidelijke dorp van India. Het leek mij een mooie locatie om mijn verjaardag door te brengen en aan het Sinterklaasfeest te denken...

De eerste volle dag hier gebruik ik voor het schrijven van mijn vorige reisverslag. De belevingen in Hampi, maar ik start natuurlijk met een ontbijtje. Bij een hotel tegenover Juiceataria neem ik plaats, er staat een bord buiten waar onder andere 'Continentel' op staat. Precies zoals ik het schrijf. Ik verwacht een eitje te kunnen bestellen door dit lokkertje en neem er butter jam toast bij en een kop thee, zwart. Ik loop naar de overkant en bestel een smoothie, healthy booster met banaan en kiwi. Gisteravond al kennis mee gemaakt en ik ben dankbaar dat een dergelijk concept hier gevestigd zit, dat wordt een weekje genieten.

Hoewel ik gisteravond al een computer heb gevonden aan de main road, word ik er niet gelukkig van. Een ontzettend trage koelkast met windows xp. Zelfs het verhaal naar mezelf mailen kost me nog een kwartier en na een uurtje typen geef ik de moed op. Ik schakel weer over naar de telefoon, gelukkig heb ik al een begin gemaakt. De rest van de dag lig ik op bed in het hotel en zit ik op verschillende plekken langs de zee, bij de pier, bij de vissersboten en het strandje. Ik verplaats mij van deze delen weer naar de hotelkamer en de lobby, waar ik gebruik kan maken van de wifi. Zo kom ik ook de volgende dagen door. Ik merk dat ik het gevoel heb iets te moeten ondernemen, te moeten doen, maar daar ben ik juist niet voor gekomen. Ik herinner mijn doel hier; alle ervaringen laten bezinken, tot rust komen en uitzieken. Laat ik het daar dan ook bij houden. Hoewel er wat tempels en andere attracties in de buurt zijn, voel ik er niks voor om die te bezoeken. Ik loop er vanzelf wel een keer langs en voor de zaken verder weg neem ik niet de moeite. Hotelkamer, de bazaar, het strand. Niet het strand zoals wij dat kennen overigens, een klein stuk zand op twee plaatsen, waar een aantal locals zich in het water wanen en wassen. In het puntje bevindt zich een vierkant gebouwtje, genaamd 'Sunrise point', maar vroeg in de ochtend is het langs de gehele waterlijn druk. Verderop in de zee bevinden zich twee rotsen, met respectievelijk een tempel en een standbeeld. Ondanks dat de kade hier ernstig is verwoest bij de Tsunami van een aantal jaren terug, staan deze bouwwerken nog. De pier is herbouwd. Aan de kant van het hotel waar ik verblijf, weg van de uiterste punt, bevinden zich vele vissersbootjes. Vanuit de kamer heb ik er goed zicht op, velen in het zand gesleept, velen aan elkaar geknoopt met touwen, dobberend in het water. Verder noordwaarts langs de kust bevindt zich de pier die zich een paar honderd meter uitstrekt. Een kerk ligt op de weg ernaar toe en ik heb daar een tijd gezeten op de rand langs de straat, evenals op de pier zelf. Op een van de grote stenen, kijkend naar de golvende watermassa en de kruipende krabben. Contemplatie, meditatie. De wind in de haren, het voelt heerlijk, wat heb ik nog meer nodig? Wat later zit ik op een van de rotsen vlakbij het strandje en val ik onder de aandacht. Veel jongeren die een praatje komen maken, op de foto met twee dames en iemand die me vraagt waarom ik zo verdrietig ben. Ik denk er over na en merk dat ik graag naar huis wil. Ik heb een punt bereikt waarop ik het mooi geweest vind, ik heb ontzettend veel gezien en nog meer beleeft, het verzadigingspunt is bereikt. Tegelijkertijd voel ik dat het goed is om nu de tijd te nemen. Even niks meer te moeten en de ervaringen door te laten dringen, hopelijk tot in de kern. Verdrietig ben ik niet concludeer ik, vredevol is een geschiktere beschrijving. Dat is ook iets wat het natuurlijk opkomen en terugzakken van het water als uitwerking op me heeft. Het rustgevende tegen de rotsen slaan. Ik kijk naar de eindeloze wateroppervlakte en denk aan Tushita, zo wil ik dat mijn mind is. 'As open as all the seas and as spacious as the sky above it.' De golven representeren de gedachten, die het oppervlak verstoren van het pure bewustzijn, de essentie van ons zijn. Ik kijk naar boven en ontdek hetzelfde verband tussen wolk en hemel. 'Just a cloud, it comes, stays and then goes, everything is impermanent.' Contemplatie, meditatie. Niet vergeten de foto op te halen bij een van de vele 'photo labs'.

In de avond loop ik weer naar mijn favoriete eetgelegenheid en ondanks dat ik mij nog niet opperbest voel bestel ik een pizza en frietjes. Ook nu geldt weer; geen pizza zoals wij die kennen. Meer een fastfood variant, zo een met plastic kaas. Ik ben tevreden over de friet. Ik slenter nog een beetje door de straat en probeer nog maar een keer mijn internet te opwaarderen, helaas zonder succes. 'Problem with vodafone tower' is het antwoord, en ik vraag het aan de main road na. Dit heeft tot nu toe aangehouden en de valse beloften ken ik inmiddels, dan houden we het maar bij wifi, helemaal in de laatste weken van mijn reis. Ik ga eerder slapen dan gister, dit keer zonder shirt en goed ingesmeerd met DEET. De waaier aan, sweet dreams.

3 december lukt het me in de morgen om het reisverslag te uploaden. Eenmaal verbonden met de wifi kreeg ik een melding dat ik teveel dataverbruik en verder kan browsen met een langzame verbinding of een voucher kan kopen. Ik klik op 'high speed' en heb vandaag dus weer een fatsoenlijke internetverbinding. Gister besloten dat ik het leuk zou vinden om een film te kijken. Het weer is hier af en toe onguur, windstoten en regen, en omdat er verder overdag niet veel te doen valt vind ik het een knusse oplossing. Ik browse online en kom erachter dat Google Play over een digitale videotheek beschikt, waarbinnen je films kunt huren of kopen. Ideaal, ik zet gelijk drie downloads aan en snap ook de melding inzake het teveel aan dataverbruik. Ik ga erop uit om te ontbijten bij restaurant Ashoka, gevestigd bij hotel Maadhini, net voorbij de pier. Ik vraag binnen en wordt weer naar buiten gestuurd, halverwege de brede oprijlaan bevindt zich een trap naar beneden en ik kom uit op een binnenpleintje. Het restaurant oogt gesloten met de gordijnen dicht, maar ik word vriendelijk ontvangen als ik de deur open. Er zitten vier Indische mannen en ik kies een plekje voor eenzelfde ontbijt als gister. Toast met jam en boter en twee eieren, dubbel gebakken. Echter neem ik er nu een vegetarische sandwich bij, drie plakken brood met plakjes wortel, komkommer en tomaat. De pot ther volgt als ik het eten heb en ik drink deze rustig op terwijl ik mindfull probeer te eten en naar het nieuws kijk met de andere gasten en het personeel. Zware regenval in Chennai met overstromingen tot gevolg, blij dat ik daar nu niet ben. Plots wordt mij de rekening onder de neus geschoven en iets later vraagt de serveerd mij af te rekenen, 'closing time'. Bijna half elf en ze gaan dicht, ik heb nog wat in de theepot zitten en drink het rustig op. Zonder enig pardon worden de lichten uit gedaan en staan ze op het punt te vertrekken. Ik zie nog een paar mensen kletsen in de keuken maar besluit desalniettemin te vertrekken, toch wel erg vreemd dit. De thee laat ik voor wat het is en fooi laat ik in de zak.

Ik breng weer tijd door in het hotel en probeer de meditatie op te pakken. Hoewel ik nog steeds een moment neem om de maaltijden te waarderen, merk ik dat ik terug val in oude patronen. Ik kijk al twee avonden tot laat televisie en ben de hele dag druk met de telefoon en wat er in de rest van de wereld gebeurd. Mede doordat ik hier geen actief doel heb, voel ik me onrustig en duld ik geen aanspraak. Ik heb veelal het idee dat ik de hoofdattractie ben langs het water en beperk mijn uitstapjes (on)bewust. Elke keer hetzelfde vragenlijstje af werkt vermoeiend en de meeste jongeren willen stoer doen voor elkaar, in plaats van dat ze oprecht een gesprek willen voeren. Althans dat is mijn interpretatie, hangjeugd. Een aantal selfies wijs ik dan ook af, ik ben hier nu voor mij. Even niet. Op het bed in de hotelkamer blijven er hoge golven komen gaan, vergezeld door een sterke wind. Het concentratiepunt is maar enkele fracties mijn focus en het voelt een beetje moedeloos. Tevens ben ik nog steeds flink aan het hoesten. De hoofdpijn en andere klachten zijn grotendeels afgenomen. Ik besluit weer met tibetaans yoga voor het vrijmaken van de longblaasjes.

In het restaurant bij hotel Annapoorna eet ik wat. Ik heb het nog niet op als me wordt gevraagd of ik het hierbij laat, 'Finish?' Is daarvoor een veelgebruikte term. En bij dezelfde term als reactie brengt meneer gelijk de bon. Mijn kom zit nog half vol met de bestelde Noodles soep en er ligt nog een dikke plak Naan. Ik kijk hem verbaasd aan en zeg dat ik nog niet eens uitgegeten. Potverdomme de tweede keer vandaag dat ze me weg willen hebben! Als ik dan echt uitgegeten ben geef ik hem mee dat wij Westerse toeristen dat erg onbeschoft vinden en adviseer hem dit te onthouden. Een tientje fooi dan maar, het smaakte me beter dan het oogde. Ik beland weer in een van de banken in de lobby van het hotel, schuin tegenover het hotel waar ik net gegeten heb. Ik breng geruime tijd dokr met beide telefoons en ik bel twee uur met Koen. We zijn er trots op, wij mannen kunnen dat ook wel. De films zijn een heel stuk verder gedownload en eind van de middag loop ik weer over de bazaar, naar het strand. Ik plaats bij het punt dat zich het dichtst bij de twee rotsen bevindt. Onderweg een zakje gedroogde bananen gekocht, het smaakt alsof ze gefrituurd en rijkelijk met zout bestrooid zijn, ofwel naar chips. Ik knabbel een beetje en staar in het donker, waarna ik op zoek ga naar een geschikte gelegenheid voor het avondeten. Ik had al wel gelezen over het gebrek aan goede restaurants maar ondervindt dit aan den lijfe. Het zal wel komen doordat het plaatsje minder Westerse toeristen kent, enkel de restaurants in de grote, luxe hotels komen in de buurt. Een mooi uitzicht en een gevarieerde menukaart, maar veelal duurder. Dat is natuurlijk logisch als men kamers heeft voor 3500rs per nacht. Ik vind een restaurant in een straat waar ik niet eerder geweest ben en bestel groenten met paneer en naan. 'Medium spicy' geef ik door als de ober erom vraagt, dat heb ik geweten ook. Ik werk me een weg door de brandende sensaties die het voedsel in mijn mond teweegbrengt. Een hele fles mineraalwater en een pak servetten moeten eraan geloven. Ik neem nog een flesje mee voor de terugweg, voor de tweede maal wordt deze omgewisseld voor een koude zoals beseld, en ik ga richting hotel. Nog even met de beeldschermen en daarna lekker op bed, bijna jarig!

Vrijdag 4 december, hoe kan het ook anders dan dat ik nog steeds ziek ben. Het zal eens niet zo zijn op mijn eigen verjaardag. Laat ik er het beste van maken, al weet ik niet zo goed hoe ik mij moet voelen. Ik sta om 5uur45 op en ik ondervindt het lawaai van de dichtbijstaande kerk. Elke morgen om 5uur begint er keihard muziek te spelen en starten de gebeden, met een absurd volume. Ik denk aan een van de recensies op Tripadvisor waarin dit al vermeld was. Elke morgen, maar vandaag ben ik wakker op dit tijdstip en ervaar ik het pas. Ondanks het kabaal neem ik een moment voor mijn ochtendmotivatie, extra tijd besteed ik aan de gedachte dat ik vandaag 24 ben geworden. Hier, in een vreemd land, alleen. Postief, ik loop naar het 'sunrise point' en zoek een plek in de hoek, op de stenen rand langs de weg. Ik zit er een tijdje alleen maar dat duurt niet lang. Al gauw komen er mannen gekleed in het zwart en met enkel een onderbroek aan en een lap om, naast me zitten. Ik geniet van het verbluffende uitzicht met het opkomen van de zon. Voor mij tussen beide bouwwerken op de rotsen door, met een diep oranje gekleurde hemel. Naarmate de intens schijnende bol achter de streep water vandaan komt, verandert de kleurstelling. Van diep oranje / perzik naar geel en vervolgens intens witte wolken. Het valt niet eens te beschrijven zo prachtig, helaas wordt mijn beleving verstoord door de man naast me die zonder enige vorm van gene of fatsoen aldoor aan het spugen is. Smeerlap. Ik loop een stuk verder als de eerste mensen afdruipen en maak nog een paar foto's vanaf een andere kant, waarna ik terugloop voor het ontbijt.

Ik heb het restaurant van gisteravond in gedachten en als ik daar om 6.50 uur aan kom, wordt de deur niet voor me open gedaan. Aie, geen goed teken. Ik vraag aan de heren buiten een beetje skeptisch of ze wel open zijn en ze zeggen van wel. Binnen komt er iemand aangesneld en als ik ga zitten zegt die chagrijnig, toast butter jam. 'So you are not open, bye.' en ik loop terug naar het restaurant van hotel Saagar. Ik bestel twee eitjes, toast met boter en jam apart en een vegetarische sandwich. Ik besluit na een paar dagen met de pond naar de tempel te gaan. Zoals slle dagen is het ontzettend druk en ik word met open mond aangestaard of brutaal aangesproken door kinderen van een schoolklas. Ik heb er niet zoveel zin in, zo'n groep muiters en ben blij dat ze een boot eerder hebben. Ook maak ik een praatje met een stel uit Bengalen. Als een stel wilden gaan de meesten aan boord, grijpend naar de reddingsvesten en elkaar bijna omver duwend. Ik had goede hoop nadat we een minuut of vijf netjes in rijen hebben gewacht, mannen en vrouwen gescheiden. Ik blijf me verbazen over de drukte en het geschreeuw waarmee de dingen gaan. Hou je mond toch eens viswijf, je kunt ook op een normale manier overleggen. En weer terug richting de mindfullness. Ik bekijk het standbeeld in het gebouw en neem plaats in de meditatiehal voor een paar minuten. De man aan wie dit bouwwerk is gewijd, is ooit naar deze rotsen gezwommen om er te mediteren. Ik krijg de indruk dat het een soort Gandhi figuur is, maar ik heb eigenlijk geen idee. Ik neem de boot terug en om 11uur heb ik alweer honger. Een vegetarische burger en een shake gaan erin bij wijze van lunch en ik loop kort langs de kust. Ik neem een kijkje bij een Gandhi memorial, een gebouw zo neergezet dat om 12uur in de middag de zon naar binnen kruipt en schijnt op de plek waar de as van M. Gandhi werd bewaard tot het uitstrooien over zee. Er word naar me gezwaaid door een groepje dames en ik zeg mijn naam, Nino uit automatisme, Chiron is ze hier te ingewikkeld. Als ik boven ben komt er ongevraagd een van de dames naast me zitten voor een foto, ik vind het een onbeschofte actie zoals het gaat en jaag haar weg. Als ik weer beneden ben loop ik terug, waarna ik lekker op bed beland voor een paar uurtjes.

Eind van de middag word ik wakker en zit ik voor een tijdje in de lobby, genietend van de vele felicitaties vanuit Nederland. Ik vergis mij zoals gewoonlijk in de tijd en ik snel naar het 'Sunset point', voorbij de Gandhi memorial. Ik neem plaats in de tuin van het ernaast gelegen gebouw op de stenen omheining. Een sierlijke rand waar ik comfortabel met de rug kan leunen tegen een van de vele rondingen. Verderop zie ik de 'watchtower', een cirkelvormig gebouw met een weg die naar het dak leidt als in een parkeergarage. Een spiraal omhoog uitmondend in een cirkelvormig platform waar ik nog net hoofden kan onderscheiden van de achtergrond. Ik zit en bekijk de zonsondergang maar ben eigenlijk al te laat. De prachtig diep oranje gloed die de hemel tekent volstaat en ik zit hier een tijd, wederom met het bruisende water kort bij. Het stel waar ik vanmiddag op de boot al een praatje mee heb gemaakt komt langsgewandeld als het donker is. We maken een paar foto's samen en nog een praatje, waarna we elkaar een fijne avond wensen. Ik merk dat de goed opgeleide mensen hier een heel stuk beschaafder en gastvriendelijker zijn dan de rest. Je merkt het verschil in klassen en kasten duidelijk, maar dit zal overal gelden. Hij is gepensioneerd Geologie professor en heeft jaren gedoceerd aan de universiteit in Bengalen. Erg aardige mensen. Ik dien na een tijdje te vertrekken krijg ik het idee door een schreeuwende en wild zwaaiende dame. Ik vermoed dat het sluitingstijd is en loop naar het hotel. Opfrissen voor zover mogelijk en voor het eerst sinds tijden een klein likje gel in de haren. Ik wil vanavond een beetje het gevoel hebben dat ik er verzorgd uit zie, een beetje op z'n Westers. Ik word geholpen door dezelfde man als tijdens mijn eerste avond hier en bestel Paneer Butter Masala met een Plain Naan. Doordat ik het toen bij een soepje en een fruitsalade heb gelaten vanwege de maag, vraagt hij me verbaasd of ik echt een biertje wil. Ja, genieten. Wel jammer dat ik mij alweer in een leeg restaurant bevind maar dit blijkt enkel aan het tijdstip te liggen, een halfuur verder is de zaak gevuld en zit ik tussen de Indische families. Al smaakt de maaltijd er niet minder om, de drukte maakt het toch gezelliger. De serveerder weet een redelijke foto van me te schieten en er volgt dessert, fruitsalade in creme en met een bol ijs. In al mijn brutaliteit wil ik de festiviteiten wat op gang helpen en ik vraag nog om een sterrenflikker, helaas zonder succes. Ook de opmerking dat ik vandaag jarig ben, blijft onopgemerkt. Hoe belangrijk is het om te luistereb naar elkaar! Al goed, ik mocht een keer noemen van mezelf en daar blijft het bij. Je bent, blijft en gaat alleen denk ik nog. Het is een fantastische kans om comfortabel te raken met mijn eigen gezelschap en het alleen zijn. Ik geniet van de Kingfisher en de maaltijd en naderhand loop ik naar bar Red Sun, een AC bar gevestigd aan de zijkant van hotel Shivas Residency. Als ik binnen kom zie ik voor mij zes houten twfels met vormloze stoeltjes, een gave poster aan de muur met een vliegtuig en een jong stil, in zwart wit. De barman zit op een kruk en komt nauwelijks boven de houten bar uit. De waaiers staan uit en het is een beeld van stil leven. Het maakt mij niet uit en ik bestel een vodka, als verassing vergezeld door een bakje peanut masala. Ik kijk naar het schilderij en waan me in een soldatencafe uit de Tweede Wereldoorlog. Zo ervaar ik het en het voelt prima. In stilte feliciteer ik mezelf nog een keer en ik loop terug naar het hotel. Daar bel ik met thuis en voor de tweede keer wordt er voor me gezongen, doet me goed. Eerder al door de judogroep via een filmpje op facebook. Op afstand en via de techniek toch zo dichtbij. Een vreemde gewaarwoording, al die aandacht maar niemand die je daadwerkelijk een hand geeft. In de late uurtjes kijk ik een van de films met een busje Pringles en daarna ga ik lekker slapen. Een bijzondere dag en gewaarwording.

5 december herpak ik de innerlijke rust met een paar meditaties en het gaat zowaar goed. De concentratie vasthouden blijft lastig, maar ik neem fatsoenlijk de moeite en weet weer waar ik het voor doe. Tevens maak ik een begin met de 'Tibetan Book of the Living and Dying.' Ontzettend interessant en een wereldwijde bestseller. Er volgt een meditatie over impermanence en death, waarna ik vredig plaatsneem langs het water, op het stenen randje bij de kerk. Ik heb al gebruncht bij het Saravana hotel, tegenover hotel Samudra waar ik verblijf. Een latertje vandaag, ik heb lekker uitgeslapen. Met het boek en de telefoon kijk naar het water, het strandje, de vissersmannen, druk in de weer met het knopen van visnetten, en de bootjes. Ik lees een paar pagina's en dan begint het weer te regenen, dat gaat de hele dag al zo door. Ik loop terug als het harder druppelt en type verder, ik ben begonnen met dit reisverslag en hoop dat ik het meeste onthouden heb. Door het aldoor verplaatsen, niks doen en het geslenter zal het vast lastig zijn te achterhalen wanneer ik waar ben geweest. Ik heb veel bonnetjes bewaard en deze helpen me mooi op weg. Vooral die van de Juiceataria vormen een mooie basis voor mijn weekindeling en ik verbaas mij weer over de hoeveelheid tekst, ik heb bijna niks uitgevoerd en had me al voorbereid op een kort verslag....

In de middag kijk ik een film op bed, er staan er inmiddels drie op mijn telefoon. Daarna loop ik naar de watchtower, dit keer zoek ik dichterbij een plaatsje en vind deze op een van de vele bankjes, tussen de straat en de lager gelegen waterrand. Het is nogal bewolkt en we hebben geen rechtstreeks beeld van de zon, maar in de verte weerspiegelen een paar wolken de afgenomen hoeveelheid licht met prachtige kleurstellingen tot gevolg. Erg gezellig, zo met allerlei mensen verspreid langs de kustlijn, genietend van hetzelfde uitzicht en elkaars gezelschap. Er komen weer vele verkopers langs met kettingen, chai en koffie. Ook maak ik me los van een tweetal bedelende kinderen. Die kunnen erg standvastig zijn. Eerder deze week was een zwiepende beweging met de arm het enige wat hielp. Natuurlijk doe ik de kids niks, maar ik wil deze vorm van opvoeden absoluut niet aanmoedigen, wegwezen dus. Al is de verleiding groot om ze mee te nemen het restaurant in en een fatsoenlijke maaltijd cadeau te doen. Dat maakt het helaas alleen maar erger. Wat kan ik eraan doen. Ik blijf net zo begaan met de straathonden hier, met het avondeten op straat afgelopen week zat er een hondje onder de grote bus, aan de andere kant van de weg geparkeerd. Tot bloedens toe onder de schurft, geen vel meer over, hinkend en broodmager. Wat kan ik eraan doen. Het blijven schrijnende gevallen en ik zie ook bij de toeristische plekken langs het water hoe de armoede zich manifesteerd. Een dame die met malformaties en een vreemd gekleurde huid dag en nacht in dezelfde positie op een lakentje ligt, een hand nog net opgestoken om een paar centen te ontvangen. Mensen met een been, of een ledemaat in smerig, oud gips gewikkeld. Strompelend of zelfs hinkelend door de straten met een versleten kruk. Wat kan ik eraan doen.

Ik schrijf door en als het erg donker is besluit ik te vertrekken. Alhoewel er nog meer mensen zitten, zie ik niet wat er achter me gebeurd en met een dure, lichtgevende telefoon in handen, verwijderd van de drukte in de straat, lijkt het me verstandig het heft in eigen handen te nemen. Ik neem een avondmaaltijd bij dezelfde gelegenheid als vanmiddag, een tent met dezelfde menukaart als twee andere gelegenheden met dezelfde eigenaar. Ik twijfelde al even of ik hier eerder gezeten heb deze week maar weet zeker van niet. Ik raak aan de praat met het tweetal heren dat ik al een paar keer heb gegroet en in hetzelfde hotel verblijft. Na uitwisseling van ervaringen vertellen ze dat er iets gaande is bij de ruim versierde kerk vanavond en we lopen die kant op. Er is een tiendaags festival heb ik eerder vernomen van de serveerder van The Ocean restaurant. Ze weten uit te pakken hier zeg! Er is een fare, een kleine kermis en de kerk vormt een bron van gekleurd licht. Werkelijk elke lijst en rand is versierd met een lichtsnoer, over het gehele pand en in vele felle kleuren. Bewegend en al. Er is een mis gaande en in de regen wordt er muziek gespeeld, met de plastic zeilen over de instrumenten en een groot deel van de armen, terwijl de Christelijke volgers toekijken, staand en dan weer op de knieen. Als de mis en het bijbehorende lawaai is afgelopen wandelen we richting de waterkant en weer terug. Ik heb ze verteld over de bar waar ik gister een borrel heb gedronken en helemaal Collin uit Schotland lust wel een biertje. Als hij er een uit de koelkast haalt bij Red Sun is ook de Spanjaard overtuigd en we bestellen drie bier. Er komen dit meer drie schaaltjes met lekkernijen op tafel en we kletsen met elkaar. Collin is 44 en voor de 7e keer in J
India, wederom voor 6 maanden. De Spanjaard, van wie ik zijn naam niet weet op te schrijven, is kok en heeft een volle maand in Cochi recepten uitgewisseld. Om 22uur vertrekken we en ik zet de derde film aan. De vanmiddag gekochte zakjes gedroogde rozijnen en banaantjes gaan open en ik snoep nog wat meer. Rond een uur doe ik het licht uit.

Vanmorgen ben ik na een korte nacht weer op tijd op gestaan. Ik wil de zon zien op komen maar het is helaas te bewolkt. Rond 7uur verschijnt er fel licht van achter de wolken, maar tegen deze tijd is er al geen sprake meer van de verbluffende opkomst. Ik luister weer naar de klotsende watermassa onder me en vertrek voor een Masala Dosa bij hetzelfe restaurantje. Er komt een grote groep dames binnen en ik verbaas me over de efficientie waarmee ze worden voorzien van voedsel. Ze zijn eerder weg dan ik! Nu probeer ik ook wat langzamer te eten dan de meesten maar toch. Waar gisteravond de bestelde masala chai geel was, ziet deze er vanmorgen wel fatsoenlijk uit. De man probeerde me wijs te maken dat het echt een chai was, maar het zag er niet uit en smaakte nergens naar. Diezelfde morgen hadden ze nog geen chai, dus vertrouwen deed ik het sowieso niet. Vanmorgen wel succesvol gelukkig, ik heb al een tijdje geen authentieke Indiase thee meer gehad, Masala kennen ze hier niet zo massaal in de straat als in andere delen van India. Ik keer terug naar de lobby en mijn hotelkamer, om weer naar de bank in de lobby te verplaatsen. Er is nog een download aangezet en ik ben blij dat ik het verslag af heb. Vandaag nog even naar het water en hopelijk een heldere hemel bij zonsondergang vanmiddag, afwachten. Het boek heb ik bij me en neem het zakje nootjes mee straks. Eigenlijk is elk moment er voor jezelf maar het voelt even speciaal, zittend langs het punt waar de drie zeëen samen komen. Ik ben hier nu nog. Vanmiddag beland ik nog even op bed verwacht ik, ik voel mij al heel wat beter gelukkig.

Morgen vervolg ik mijn weg naar Cochi, het vredige havenplaatsje met authentieke Chinese visnetten, om daar dit vakantiegevoel vast te houden. Lekker relaxen.

Namaste