Dharamkot / Rishikesh / Delhi

Het is weer tijd voor een update, de laatste avonturen, hoewel minder spannend toch weer verrassend en een compleet andere beleving. India blijft verbazen en momenteel ben ik weer in Delhi, het vertrouwde hotel waar ik mij een maand geleden waande voor een week. Het is echt waar, alles verandert. Ik heb op dit moment geen enkel gevoel van vaste grond en het dringt tot me door dat ik elke plaats een keer weer verlaat, hoe bijzonder en karakteristiek ook, de reisplannen gaan door en we maken kennis met nieuwe deelstaten, steden en mensen. New adventures await!

De laatste twee dagen in Dharamkot zijn deels al beschreven. De picknick lunch waar ons vriendelijk werd verzocht om uit te checken, het verblijf en 's avonds in de bus richting Rishikesh. Na de afsluiting bij Tushita hangen we nog een beetje rond in Dharamkot. Ik gebruik de dagen wederom om de rust vast te houden en de blog te updaten. De was wordt gedaan en ik blijf nog een nachtje in slaapkamer 19, dit keer alleen met her en der een paar meer nablijvers. De 31e van Oktober hebben we afgesproken voor het diner met een aantal maar ik kijk het even aan, ik ben toe aan rust (alweer ja). We hebben afgesproken bij 'Trek N Dine' alleen de deelnemers van de gelijk lopende introcursus zijn ons voor. We besluiten te verzamelen bij 'Morgan's Place', dat moet passen met pak en beet 20 personen. Halverwege de maaltijd komt zowaar de docent langs met een vriendin (Ven. Amy). Zoals ze zelf aangeeft hebben ze een 'Nun's night out'. Ze blijft onrustig kijken naar haar telefonerende vriendin buiten en ik merk dat het haar al veel te druk is, toch leuk om elkaar informeel te zien en spreken. We overhandigen haar een notitieboek met dankwoorden van bijna alle deelnemers en nemen afscheid. Niet veel later vertrek ik ook, ik ben toe aan een telefoontje met Paps, Mams en Rayco. Koen spreek ik later deze week gelukkig. Als het weer aan de late kant is, loop ik terug naar Tushita voor de nacht, gelukkig kortbij.

De volgende morgen, 1 november. Ik start met meditatie en voel dat ik een betere basis en meer tools heb om het vast te houden. We nemen een ontbijtje, weer super klaar gemaakt door het lokale personeel. Ik mag mijn spullen in de kamer laten tot ik vertrek, later vandaag. De bus staat om 07.30 pm gepland, om 07.00 uur dien ik mij te melden maar zoals gewoonlijk wil ik er eerder zijn. Rest mij nog mooi wat tijd vandaag en ik besluit er ongeveer dezelfde invulling aan te geven als gister. We kletsen wat na in de morgen en daarna lopen we naar Dharamkot. Tommy (Ierland) en Fernando (Brazilië) lopen mee, op zoek naar een gasthuis. Beide blijven nog even hangen. Ik werk de blog bij met alles wat ik in de afgelopen week heb geleerd, weer een hele opgave maar ik ben tevreden. In het standje, genaamd 'Om's café', heb ik eerder de was laten doen en ik ben er nu een aantal keer geweest voor een zakje chips en de computers. Ik probeer mijn telefoon op te laden wat resulteert in kortsluiting. De computer houdt het voor gezien en na een paar gefrustreerde woorden kan ik er verder werken op een andere computer. Note to self: volgende keer maar even vragen, voor nu kalm blijven en dan zien we straks wel verder. Na twee uur ben ik klaar en het blijkt allemaal mee te vallen, al doet de pc nog niet veel na het open maken en een beetje stof blazen. Uiterst geraffineerd die methoden hier. Ik verontschuldig mij en het is goed. 

In de middag loop ik met voorgenoemde heren naar McLeod Ganj, we hebben geld nodig en toen ik bij Tushita wat probeerde te pingelen knapte er een snaar. We lopen naar het centrale plein en komen veel bekenden tegen. Ik klets wat na met verschillende deelnemers en we delen ervaringen. Een paar kijken met ongelovige blikken aan als ik mijn leeftijd noem en de gesprekken vorderen. Mooi om te horen hoe ik in gedachten verhalen verzin over anderen en hoe zij naar jou kijken als persoon. Brengt veel mensen kennis en zelf kennis aan het verstand. Met 40 minuten zijn we weer boven op de berg en heb ik nog een kleine twee uur om te spelen. Tommy loopt terug van McLeod Ganj via de weg om de berg, door Bhagsu en Dharamkot, we zien hem later weer en met Fernando relax ik wat voor de rij slaapkamers bij Tushita. Mijn tas is grotendeels ingepakt en om 06.30 pm zeg ik iedereen gedag. Er worden wilde plannen gemaakt om elkaar elders weer te ontmoeten, maar er wordt maar weer eens bevestigd dat alles verandert en verwachtingen meestal niet uitkomen.

Om 06.45 pm ben ik op het busstation McLeod Ganj, de bus gaat over 45 minuten en ik kan mijn tas zometeen afgeven. Ik reorganiseer de boel en nadat mijn tas veilig achterin ligt en ik mijn gitaar en waardevolle spullen bij de hand heb, neem ik plaats bij een van de eettentjes. Een pakje koekjes en een zakje chips, als tussendoortje een egg Parantha. En daar gaan we weer, er wordt alweer nieuw contact gelegd. Dit keer met Dor, tevens solo reiziger uit Israel. In de bus zit ik naast Kathrin uit Engeland en er wordt wat gegrapt met een Frans paar dat achter ons zit. Het is zeer bijzonder en de connecties met reizigers van over de hele wereld maakt het speciaal. Ik zak onderuit en slaap van 08.00 tot een uur of 12.00, tot wanneer we stoppen bij een wegrestaurant. Ik deel een gerecht met een meid uit Amerika en besluit met een kop koffie. De rest van de nacht breng ik door met mijn telefoon en lieve mensen aan de andere kant van de lijn. Rond tweën val ik een paar keer in slaap, echter mag er geen sprake zijn van kwaliteitsdutjes. Nogal gebroken stap ik om 08.00 uur uit de bus in Rishikesh, als we weer bestormd worden door Riskhaw chauffeurs.

Na een dikke tien minuten aan onderhandelingen blijkt de goedkoopste optie 150 roepies naar het begin van de Ram Juhla brug, gedeeld met drie personen. Ik reis met een stel uit Turkije, toch erg fijn al die connecties. We lopen de brug over en de resterende twee kilometers over de weg omhoog naar Lakshman Juhla, allemaal plaatsjes onder de naam Rishikesh. Na twee keer vragen vinden we een geschikt gasthuis, genaamd Bombay Guesthouse. Een oude ashram, een karakteristiek gebouw gebruikt voor meditatie en yoga. Het stikt hier van de ashrams, yoga- en meditatiecursussen. Voor 175 roepies, ofwel 2.40 euro, heb ik een stenen kamertje met een enkel bed. Wel een waaier aan het plafond maar die heb ik niet nodig. Een lommerrijke binnenplaats met portiekjes en een eerste verdieping, hier vermaak ik mij wel de komende dagen. Mijn standaard gaat de laatste tijd sowieso omlaag. De tweepersoonskamers, een douche zoals wij die kennen, constant warm water en wifi vormen een luxe, lekker voor af en toe. Nadat we ons geïnstalleerd hebben is het rond 11.30 am eindelijk tijd voor ontbijt, brunch. We belanden op het dakterras van 'Bella View Restaurant'. Twee verdiepingen met uitzicht over de Ganges, de zon komt erdoor en in de heerlijke warmte genieten we van de brunch. Ik vergeet mijn moment stilte niet en ik word gevolgd door Gokce en Edwin, het stel uit Turkije. Hij blijkt uit Izmir te komen, laat ik daar nou een paar jaar geleden geweest zijn. Weer genoeg om uit te wisselen.

Als we de trap van het restaurant af lopen hoor ik ineens opgewonden mijn naam en als ik me omdraai zie ik Nicky en Jamie zitten, genietend van een Thali bij het restaurantje aan de straat, op de begane grond onder 'Bella View'. Het is toch wel bijzonder, vorige week afscheid genomen en de eerst volgende bestemming komen we elkaar weer tegen. In de straat kom ik later deze week nog een paar meer bekenden tegen. Ik sluit bij ze aan voor een Chai en we kletsen bij. Dezelfde avond spreken we af bij Pyramid Cafe, wat hoger gelegen met een prachtig lounge terras en fijne muziek. Heerlijk organisch voedsel en gezonde drankjes. Ze vertrekken vanavond al, maar laat in de avond. Na het diner nemen we afscheid en ik loop met ze mee tot aan de brug, waarna ik mijn weg naar het gasthuis vervolg.

2 November gaat mijn wekker op tijd en loop ik naar 'The Beatles Ashram'. Zij trokken hier in 1964 in en hebben Rishikesh op de kaart gezet. Gelegen langs de Ganges, oostelijk van de Niketan Ashram, ter hoogte van de Ram Juhla brug. Ik loop de twee kilometer terug vanaf het gasthuis en bij de poort wordt me verteld dat die gesloten is, ik moet omlopen. Langs de muur loop ik richting de ingang, aanschouw de vele apen en zie de stenen gebouwen en de ingang, verscholen in het groen van de bergen en het bos. Bij de ingang word me verteld dat entree 100 roepies bedraagt. Het is echt een rare wereld, een groot bord met 'No Entrance', en dat is de reden dat ik moet betalen. Entreegeld staat nergens vermeld en ik krijg ook geen ticket. Na discussie met drie personen moet er toch betaald worden, ze lijken daar te wonen en zoals later blijkt zijn ze de boel aan het onderhouden en verbeteren. Als ik later een paar meer buitenlanders tegen kom worden mijn twijfels bevestigd, zij zijn erdoor gekomen met 60 roepies en op de terugweg vertel ik de 'portier' dat ik hem een oplichter vind en dat hij India maar weer eens in een kwaad daglicht stelt. Weliswaar met een glimlach en de boodschap iets goeds te doen met de 100 roepies ik vraag mij af of hij nog eens vraagt of een bezoeker blij is als hij vertrekt. Het is een prachtige locatie met stenen koepeltjes gebruikt voor meditaties en er zijn talloze gebouwen en stenen hutjes die dienden als ziekenhuis, woningen en er is een concerthal. Allemaal vervallen weliswaar, opgefleurd met tekeningen en beschilderingen van verschillende kunstenaars. Vooral de concert/repetitiehal is een plaatje. Allerlei songteksten en afbeeldingen omgeven het podium.

Na het bezoek aan de ashram belandt ik in 'Nirvana Café', waar de bedrijvigheid van Lakhsman Juhla start, gelegen in de bocht. Ze draaien tevens lekkere muziek en elke avond een film. Alhoewel ik enkel wilde vragen welke film er zou draaien en ik wat yoghurt en cornflakes heb gekocht om te eten, beland ik toch op de kussens voor een uitgebreid ontbijt. Ik ben al een paar uur op en heb een flink stuk gewandeld, lijkt me welverdiend. Daarna loop ik naar een reisbureautje, na lang twijfelen toch maar ergens naar binnen gestapt. Ik wil graag met de trein naar Varanasi, vanaf Haridwar, een halfuurtje vanaf Rishikesh met de bus. Helaas, voor de komende drie weken is de trein volgeboekt en hij gaat proberen een Taktal, een emergency ticket voor mij te regelen, elke dag een minuut of vijf waarin heel veel mensen een kaartje proberen te regelen. Ik betaal vast voor de bus naar Delhi, sleeper class voor 840 roepies en ik hoop dat het lukt om toch met de trein te gaan. Ik drink wat in 'Freedom Cafe', wederom met prachtige uitzicht, een rieten dak en live muziek door een groep uit Israël. Vriendengroepje, iedereen heeft een instrument mee en zingen maar. Ondanks dat dit fantastisch lijkt, zit ik er doorheen. Ik probeer ervan te genieten maar ik mis thuis, het vertrouwde Hengelo, de duidelijkheid en het gestructureerde, de luxe badkamer en de gezelligheid. Het gevoel van vastigheid is verdwenen, nadat er nu alweer een behoorlijke tijd voor mij gezorgd is. Eerst tijdens de fantastische motortocht en daarna een grove drie weken in het meditatiecentrum. Ondanks dat Rishikesh relatief rustig is, valt het me zwaar. Een beetje verloren voel ik me en het raakt aan je identiteit. Ik probeer wat van de uitgereikte handvatten te gebruiken en keer nog maar eens terug naar mijn kamertje om tot rust te komen. Diezelfde avond keer ik terug naar 'Nirvana Café' met Gokce en Edwin voor de film. We besluiten samen Lucy te kijken met een kip en een paardenkop meer en ondertussen snoepen we een Falafel weg met frietjes, pita en salade. We delen een 'Hello to the Queen', een dessert bestaande uit koekjes, banaan, ijs en chocolade siroop. Het moest er een keer van komen. 

De volgende dagen bestaan voornamelijk uit relaxen en genieten, ondanks dat ik me wat down blijf voelen. Rishikesh zit vol met de yoga- en meditatiestudenten en hippies die niet vies zijn van een joint en dagelijkse jamsessies. Woensdagmorgen 3 November zit ik bij de Ganges, uitwaaien en wakker worden, alvorens ik start met een meditatiesessie. Ik loop de brug over na 'Devraj Coffee Corner' en de ervaring gemeld in de Rough Guide doet niets onder aan mijn ervaring. Leuke bediening, al vroeg open en lekkere broodjes, vers van de bakker zo gezegd. Ik ontbijt hier twee dagen, hetzelfde recept; een hot ginger lemon honey thee, Apfelstrudel broodje en een harde bruine bol met banaan en honing. Een kop koffie na maakt het af. Ik probeer te relaxen en te focussen op het eten, in het moment genieten van het prachtige uitzicht en het lekkere eten. Ik neem contact op met Gokce via Facebook en we besluiten samen dezelfde weg af te lopen en de Niketan Ashram te bezoeken, misschien nog een paar nabij gelegen tempels. Zij willen tevens naar de 'Beatles Ashram' en daar beginnen we mee. Ik zeg halverwege gedag en blijf hangen bij een gasthuis onderweg, op de route langs de muur waar ik gister alleen langs ben gelopen. Een geinig tuintje met twee tafeltjes, nauw gelegen met buitenlandse eigenaars. De drankjes duren een tijdje maar ik vermaak mij met het boek 'The Joy of Living' van Myung Rinpoche. Ik lees het hoofdstuk over Emptiness nogmaals en neem wederom een halfuur voor mezelf in lotushouding. 2.5 uur verstrijkt en als mijn Turkse vrienden arriveren wordt er nog een Chai besteld en we vervolgen onze weg, na een half uur wachten laten we de Chai voor wat het is. We bezoeken de Parmath Niketan Ashram met een prachtige tuin en lopen daarna terug, ook al hebben we behoorlijk honger, laten we weer richting de gezellige café's lopen. We belanden in een 'German bakery' en er wordt pizza, pasta en voor mij een Indiaas gerecht besteld. Ik eet het the Indian way, lekker met de blote handen, Chapati's scheuren en rijst met dal mixen. De lunch vult goed en we gaan naar Pyramid cafe voor een kop koffie en thee. Het bevalt me beter dan gister en ik voel me gek genoeg veiliger met bekenden om me heen. Tevens maken we kennis met een andere blanke en langzaamaan keert de spirit een beetje terug. Nadat we afrekenen ga ik alleen verder en ik beland in restaurant 'Bella View' voor een pot schaak met een paar mensen. De eigenaar verwelkomt liefhebbers voor dit spel en heeft een paar borden beschikbaar. Elke dag wordt er door een inmiddels bekend clubje flink wat afgespeeld. Gisteravond werd ik aangesproken door een van de spelers en uitgenodigd voor een potje. Helaas wint hij de pot niet en is het mijn beurt tegen Janus, een Duitser die in hetzelfde gasthuis verblijft. Dat valt toch tegen na een paar jaartjes, desalniettemin is het leuk om weer te doen en ik laat de eigenaar twee dagen later een klein schaakbordje voor mij kopen in de stad Rishikesh, een stuk verderop waar we met de bus zijn gearriveerd. Als de rest vertrekt voor wat muziek elders bestel ik diner, Shak Shuka, inmiddels bekend doordat Avram dit voor ons heeft bereid in Dharamkot. Ei met groenten geserveerd met pita, friet en salade, erg lekker. Ik betaal en loop terug, alweer tijd om lekker te gaan slapen. Alhoewel ik al een paar dagen een avondsessie meditatie probeer te doen in mijn kamer, meestal val ik halverwege in slaap en ik duik er nu gelijk in. Ik ben er even klaar mee.

Donderdagmorgen staat eindelijk de waterval op het programma. Het drietal trekt weer samen op en ik kan ze overtuigen op tijd te vertrekken, rond 09.30 zien we elkaar nadat ik weer ontbijt heb gehad aan de andere kant van de Ganges. Goedemorgen, de spullen inpakken en we vertrekken rond tien. Ik ben een beetje moe van het slome tempo en als we bijna bij de ingang van het natuurpark zijn neemt het Turkse stel ontbijt. Er wordt veel gekocht, kunnen we wat delen later dus dat is weer een meevaller. Stiekem heb ik nog drie 'croissants' en een kaneelrol in mijn tas. Na een goede drie uur wandelen, inclusief pauzes, zijn we dan eindelijk bij de waterval. Mijn gps is gelukkig te vertrouwen en we lopen van de eerste waterval door naar de tweede, door dunne paadjes omgeven door de natuur. Als het paadje eindigt vormen zich stalactieten onder de overhangende rots. We lopen eronder door en we zien de waterval naar beneden komen. Een kleine poel ervoor en een paar vertakkingen verder naar beneden. In het midden een paar keien en gruis, waar we snel onze spullen dumpen alvorens een duik te nemen. HA, heerlijk! Echt relaxen. De GoPro gaat ook om en we maken wat video's en foto's, wat een lol hebben we samen, voor mij is het letterlijk even afkoelen. Doet me goed. Zij spelen wat op de Ukelele, ik wat op de gitaar. Na een halfuurtje hebben ze een liedje voor me, 'Dirty Old Town', geweldig. Gokce zingt in een band, middeleeuwse muziek en heeft een prachtig stemgeluid. De bananen en broodjes worden weggesnoept en rond tweën lopen we door. Het lijkt niet zo heel ver op de kaart, het kronkelende paadje volgend en uitkomend bij de brug, in het midden van Lakshman Juhla. De steilheid en de vele paadjes maken het toch een stuk lastiger en als we nog ongeveer vier kilometer te gaan hebben nemen we pauze, de watermeloen wordt aangesneden en het kaneelbroodje gaat in drieën. We kunnen er weer tegenaan en lopen langs een dorpje, de inwoners en de stieren kijkens ons met bewondering aan en wij weten waar al die dikke hopen stront onderweg vandaan komen. Daarna lopen we verkeerd, de begroeiing wordt alsmaar meer en we besluiten terug te keren als we bijna niet meer verder kunnen, midden in de jungle heb ik het gevoel. Niet veel later spotten we het juiste pad en ik stuif er vandoor, ben er klaar mee. Met een halfuurtje ben ik weer in de bewoonde wereld, ik wacht op de anderen en we lopen door tot het kruispunt bij de brug, met het Shiva beeld in het midden. Zij gaan terug naar het gasthuis, ik loop naar de reisagent, helaas voor de tweede keer op rij geen geluk, geen treinkaartje naar Varanasi, what to do? Ik geef hem nog een kans en anders pak ik morgenavond de bus, terug naar Delhi. In het treinstation daar zit een toerist office voor buitenlanders gevestigd en zij kunnen zeker een treinkaartje voor mij regelen. Ik relax een beetje in Bella View en loop terug naar het Bombay guesthouse. Daar relax ik een uurtje. Het is een zooitje dus ik pak mijn tas in en speel wat op de gitaar, verder oefenen:)

We horen iemand op de Sitar spelen, een prachtig instrument dat mijn kamergenoot in Tushita ook bij zich had. Het klinkt bijzonder, erg mooi en we horen dat er vanavond een jamsessie is in Anna's Café. Om 07.00 pm lopen we die kant op en ik zie daar alle bekenden van de afgelopen dagen. Er wordt flink gerookt en gespeeld, jambay's, gitaren, een fluit, winterhoorn en als hoofdattractie de Sitar. Ik eet een fantastische Thali Special, een verwennerij en rond 22.00 uur vind ik het welletjes.

Vrijdagmorgen, 6 November. Ik ben nerveus, waarschijnlijk vandaag verder reizen en ik heb me niet helemaal op mijn gemak gevoeld de afgelopen dagen. Een eerste treinrit maakt het tevens spannend. Ik loop zelf op tijd weer naar de waterval, ik ben mijn pet kwijt, ondanks de lessen ben ik er best aan gehecht. Met een twee uur ben ik weer terug, helaas zonder pet. Ik heb niet de gehele route weer afgelopen, dat zou me nog een dag kosten. Ik pak mijn tas verder in en ruim de kamer op. Ik heb ontzettend honger en bij Bella View neem ik een ontbijtje. Na wat rust is het 11 uur en ik loop de trap af en bij de buurman naar binnen, helaas. Hij is bezig en na vijf minuten weer slecht nieuws. Ik bestel een busticket naar Delhi voor drie uur vanmiddag en krijg het verschil terug. Na het afscheid ga ik er vandoor, ik word getipt voor de gedeelde Rikshaws en als ik de brug over ben, de weg een stuk heb gevolgd stap ik in een Rikshaw die me voor 20 roepies naar het busstation brengt, wederom een paar chauffeurs die me voor 100 roepies proberen te flessen, het blijft onrustig, afzetters. De aanhouder wint blijkt maar weer. Ik ben ruim op tijd en bij een tegenover gelegen standje bestel ik een Chai, speel ik met bekijks wat op de gitaar en sluit ik af met een thali. Voor jullie referentie, dit kost me in totaal ook 100 roepies. Aan de overkant vraag ik wat en ik wacht met een vrouw uit Engeland op de bus, wanneer deze niet veel later verschijnt stappen we in en ben ik eindelijk onderweg. Om 03.30 pm vertrekken we, onderweg naar Delhi waar ik vanavond om 09.30 verwacht aan te komen.

De busrit verloopt soepel, de AC staat aan en nadat ik een paar uur heb geslapen geniet ik van de lopende film, onder luid gegrinnik van de Indische medepassagiers. Het is hilarisch, de bewegingen, gezichtsuitdrukkingen en passende geluidseffecten van de Bollywood films. In Delhi natuurlijk een drukte van jewelste en we komen rond 10.30 aan in de avond. Ik deel een Rikshaw met de Engelse dame, het onderhandelen is weer een pain in the ass, maargoed een 100 roepies voor beide na enige tijd. Richting Pahar Ganj, de Main Bazaar, daar ken ik de weg en dit gedeelte wordt gezien als Backpackers Heaven, volgestouwd met budgethotels. Prince Palace Deluxe waar ik een maand geleden verbleef vraagt voor dezelfde kamer ineens 500 roepies, in plaats van 350. Het gelijknamige en ernaast gelegen hotel vraagt hetzelfde maar als ik de deur weer uitloop kan ik een tweepersoons kamer krijgen voor 400 roepies, de prijs waarme ze voor de deur adverteren. Ik twijfel nog even, maar het is inmiddels 11.15 pm, ik ga niet meer op jacht nu, ik wil douchen en naar bed. Zo gezegd zo gedaan. 

En daar zit ik dan, weer heel wat ervaringen en innerlijke verwerkingen verder, in Pahar Ganj. Vanmorgen op tijd op gestaan en naar het toeristenbureau gelopen voor een treinticket naar Varanasi. De vriendelijke medewerkster heeft me uitstekend geholpen en na een uur of drie had ik de benodigde treintickets voor de rest van mijn reis, fijn dat ik nu een plan heb en de tickets geregeld zijn. Dit bureau is perfect en anders dien ik later nog weer in zee te gaan met de lokale, wellicht neppe, reisbureaus. Eindbestemming: vlucht terug vanaf Mumbai eind December. Tjonge, daar kijk ik echt wel weer naar uit, ondanks dat ik nog een immense trip voor de boeg heb. Morgen naar Varanasi, daarna de Taj Mahal, Udaipur en Jaisalmer, door naar de Elloragrotten, de tempels van Hampi, Madurai en een week genieten van de prachtigste zonsondergang van India in het meest zuidelijke punt. Via de westkust ga ik weer omhoog naar Mumbai met nog twee mooie tussenstops, genieten in de jungle wateren van Kerala en op de stranden van Goa.

Vanmiddag was ik te vinden op het dakterras van het vertrouwde Shelton Hotel, genoten van de langverwachte brunch en proberen alle nieuwe indrukken te verwerken. Inmiddels ben ik alweer twee uur aan het typen, exclusief de dubbele stroomuitval. Zometeen richting een terrasstoel en dan vanavond op tijd erin. Hopelijk krijg ik respons op mijn verzoek via Couchsurfing, hoe gaaf zou het zijn om Diwali met de locals te vieren in de heilige stad, het prachtige Varanasi! Het is spannend, indrukwekkend en ik kijk ernaar uit. Present moment, eerst nog een dagje in Delhi!

Lieve, lieve volgers, dat was weer een hele pil. Ook voor mij. Ik mis jullie allen en ik kan niet wachten iedereen weer te zien en te spreken. Wat fijn dat we zo in contact staan met elkaar en jullie belangstelling is geweldig.

LOVE

El NIno