'Death and Rebirth: Finding Peace and Perspective in this Ultimate Transition' 25-31 Oktober 2015

We beginnen de zondag met een korte introductie, van 03.30 to 05.00 pm. Het programma loopt vanaf dan zoals gepland, iets rminder intens dan de introductiecursus vind ik. De ochtenden beginnen we wederom met een meditatiesessie, om 06.00 am gaat de gong en drie kwartier later zitten we in de meditatiehal, de kleine gompa dit keer. Het ontbijt volgt, rijstepap met vers gebakken brood, boter, honing en een banaan. Natuurlijk een warm kop thee gedurende het verloop van de dagen. Van 09.00 tot 11.00 krijgen informatie over de te bespreken onderwerpen, van dezelfde docent, Venerable Amy Miller (http://www.amymiller.com). Een korte pauze en een meditatiesessie van krap een uur volgt voor lunch. Wederom erg goed verzorgd, bestaande uit rijst met groenten, verschillende sausjes, salade, fruit en afwisselende bijgerechten, aardappels, chowmein, friet. 

De middagpauze die volgt bestaat uit rust, een stukje reflectie wordt geadviseerd en wederom is iedereen druk met zijn of haar Karma Yoga job, 15 minuten werk. Iemand zou mij vertellen wat te doen vanaf de tweede dag, maar diegene is nergens te vinden. De dag erna blijkt dat ik met iemand anders dezelfde taak heb gekregen, schoonmaken van de Stupa gelegen langs het steile pad vanaf het hek naar Tushita. We blijken langs elkaar heen te werken en aan het einde van de week heb ik maar tweemaal hoeven poetsen.

Gedurende de lunchpauze snuffel ik de eerste dagen in de bibliotheek, op zoek naar wat boeken en kleinigheden. Ik koop een paar boeken en heb mooi wat te doen aangaande het thema van deze retreat. 'The Tibetan Book of Living and Dying', een gids voor het opbouwen van je eigen meditatiesessies en een boek dat methodisch de link legt tussen moderne wetenschap en de fundamentele aspecten van boeddhisme. Dat blijkt een goede keuze te zijn voor mijn sceptische, nuchtere en wetenschappelijke kern.

Om 02.00 pm komen we weer bij elkaar in discussiegroepen, dit doen ze meestal niet bij de Intermediate Courses, maar ik ben er blij mee. Erg fijn en wederom leerzaam. De eerste twee dagen zijn wat moeizaam, het is aftasten met een hele andere groep dan vorige week. Heel verschillend, iedereen heeft een bepaalde basis in het boeddhisme en iets meegemaakt of is ergens naar op zoek in het kader van deze cursus. We leren veel van elkaar en de diversiteit aan persoonlijkheden, achtergrond en nationaliteiten versterkt dit.

Na een halfuur pauze volgt er weer een korte sessie met de docent en daarna staat er yoga dan wel meditatie op het programma. Vooral de yoga met 'geheime' Tibetaanse houdingen en ademhalingsoefeningen voelt weer erg goed. Richard is nog even charismatisch, terughoudend en vol humor. Om 06.00 uur is er avondeten, soep met een andere variant brood, boter en honing. Smullen geblazen, mits de apen je buiten het voedsel niet van het bord af jatten. Elke keer weer een spektakel. Na het avondeten volgt er nog een meditatiesessie om 07.30 pm en daarna is het tijd om het bed in te duiken, rond een uur of negen.

Dag twee, 26 Oktober 2015, de eerste volle dag begint dramatisch. Ook al wordt ons ingepeperd zo niet te denken, bij de Chinnai meditatie (puntsconcentratie) is mijn mind all over the place. Een hopeloze concentratieboog en ik denk aan niks anders dan de thuissituatie, hoe het zal zijn als ik weer terug ben en wat ik wil implementeren in het dagelijks leven. Gek genoeg komt de rest van mijn reis daar nog niet in voor, alsof ik na deze week al terug vlieg. Het lijkt onwerkelijk als ik denk aan het tijdsframe en alles wat ik nog wil zien, in het kader van wat ik in twee maanden gedaan en gezien heb. Zoals gezegd, misschien geniet ik er wel meer met de opgedane kennis. Toch voel ik me wel relaxed, rustig en niet slaperig. De buik gaat echt beter.

Net als vanmorgen gaat de avondsessie ronduit RUK. Ik val nu wel een paar keer weg en probeer de aandacht erbij te houden. We krijgen veelal dezelfde informatie als bij de introductie voorgeschoteld en ik vraag me af wat ik hier nog doe. Gelukkig wordt dit voorgelegd en we worden verzocht gelijk ons geduld te trainen. We gaan zeker dieper in op het onderwerp, echter heeft iedereen een soort zelfde basis nodig. De avondmeditatie gaat niet veel beter en ik ben blij als ik op bed lig. 

De volgende dag kom ik wat meer tot rust. Ik grijp wat extra kussens en ik heb na twee dagen de juiste houding weer gevonden. Ik kan eindelijk relaxed zitten voor een halfuur en het voelt weer wat vertrouwd, heeft dat nou twee dagen moeten duren. Tevens maken we een begin met de onderwerpen waar ik voor kom. De komende dagen krijgen we verschillende opdrachten. We hebben het over vrede vinden met het oog op het eigen overlijden en hoe anderen te helpen. Je eigen papierwerk, verschillende situaties en gevoelens. We doen een aantal keer een meditatie over loving kindness en een visualisatie van de eigen dood. Van het eerste ziekenhuis bezoek tot aan het sterfbed. Erg ingrijpend maar tegen mijn verwachtingen in is dit nog niet helemaal van het intellectuele naar het hart verplaatst. 

We krijgen de opdracht om een motivatie te schrijven voor de morgen en voor de maaltijden. Vandaag kan je laatste dag zijn, maar het is een prachtige dag en je bent er nog, maar dan in eigen woorden. Tevens gaan we aan het werk met een bucketlist, wel bekend voor de meesten, en dienen we onze eigen memorial service vorm te geven. Op de laatste dag zullen we hierover reflecteren met de groep. Ik merk dat gedurende de dagen vorderen er een proces gaande is en de innerlijke rust toeneemt. Dag vijf is het hoogtepunt.

Het is een prachtige dag. Ik ben de afgelopen dagen bezig geweest met de verschillende uitgereikte handvatten, ik probeer de waardevolle aspecten dagelijks uit te voeren en na een paar dagen lukt dit goed. Ik denk aan mijn motivatie, plaats dingen in perspectief en kijk met een glinstering om mij heen. Ken je dat? Een moment of een dag waarop je niemand nodig hebt. Geen telefoon, geen behoefte aan voedsel, geen mensen om je heen. Gewoon zijn. Het is een prachtige dag en ik ervaar intense vrede. Ik maak een paar notities voor mezelf en ineens voelt het goed om een afspraak te maken met Ven. Amy, ik heb een paar vragen en ik ben benieuwd naar haar advies en ervaring, persoonlijk.

De volgende middag, 01.45 pm staat de afspraak en ik wil tijdens het gesprek luisteren en niet te druk zijn met aantekeningen maken. Tevens zal ik veel (belangrijke) dingen vergeten, dus ik vraag toestemming om het gesprek op te nemen met de recorder die we in de Gompa tijdens de sessies gebruiken. Alhoewel dit mogelijk blijkt, hoor ik tien minuten van tevoren dat de directeur dit niet wil. Ik heb al een tijd goed contact met Maria van de receptie en het zal niet de eerste keer zijn dat ik buiten openingstijden een chocoladereep kan kopen, of geld kan lenen omdat ik alles aan boeken heb gespendeerd. Ze kan me vast nu helpen en ze fluisterd me zachtjes toe dat ze mij inderdaad wel aan mijn telefoon kan helpen. vijf minuten later loop ik als MI6 met mijn telefoon en mobiele oplader diep weggestopt naar mijn kamer en laad mijn mobiel op, zet deze aan en ga op zoek naar het opneemprogramma. Snel terug en ik wacht vol adrenaline voor de kamer waar het gesprek gepland staat, tot de huidige kandidaat is uitgesproken. Ik krijg de tijd en kan een halfuur in privé met haar opnemen en mijn kritische kijk en filosofische kanttekeningen uitten. Naderhand voel ik mij opgelucht, hier kan ik wel wat mee en hoe dan ook, ik zal mijn eigen weg moeten vinden. 

Dag zes komt tevens Rinpoche spreken in de middag, een man van 93 met hoge realisaties volgens onze docent. Ik weet niet wat ik ervan moet geloven, maar de lezing is ontzettend leerzaam. We hebben het over Bodhicitta, de liefde voor iedereen om ons heen en hij leert ons dat de meeste mensen handelen vanuit leiden. Je 'vijanden' hebben waarschijnlijk problemen die bepaald gedrag veroorzaken. Kijk eens wat het effect is als je iets goeds voor ze doet of ze op een positieve manier benaderd. Dit sloot perfect aan bij de lessen over vergeven en vrede vinden in het kader van de dood. Met een gezonde portie humor doceert deze hooggeplaatste 93 jarige Tibetaan een uur of twee, waarna we kort reflecteren met de groep en Ven. Amy. Warme chocolade volgt en de volgende dag is het alweer tijd om te gaan, maar voordat het zover is....

....het licht offeren. We hebben vandaag weer geloftes afgelegd en k heb dus enkel lunch gegeten. We sluiten gelijkwaardig als de 19e van Oktober, met het offeren van licht. Startend in de gompa, eindigend met brandende kaarsjes en wierook rondom de Stupa. Eenieder neemt zijn tijd en overdenkt. Na mijn ronde aanschouw ik het geheel en merk dat ik mij net zo vredig voel als eergisteren. Gewoon genieten, in het moment. Een halfuur later doe ik de oogjes toe.

De finale vindt plaats na de ochtendmeditatie, het ontbijt en de feedback ronde, namelijk tijdens de laatste bijeenkomst met Ven. Amy. We halen de bucketlists tevoorschijn en we delen het doorgemaakte proces met elkaar. Er komen fascinerende en emotionele verhalen naar boven en er heerst weer een enorme band in de kamer. Niet veel later bij de Picnick lunch en na de bijbehorende foto zitten we mindfull bij elkaar op het gras, ervaringen uitwisselen en genieten. Bijzonder om zo kort na elkaar twee totaal verschillende groepen en energieën mee te maken. 

Na een tijdje worden we toch vriendelijk verzocht uit te checken, ze wachten op ons en willen genieten van de resterende dagen vrij. Ik geef aan dat ik graag nog een nachtje blijf en voor 230 roepies, daarmee is de overnachting en het ontbijt geregeld. Na uitcheck loop ik met Heather naar de geldautomaat in McLeod Ganj en ik heb weer geld om de dvd's en de openstaande rekening te betalen. Tevens haal ik vast een busticket voor morgenavond, ik hang nu drie weken in deze omgeving en ondanks dat het een hele speciale plek voor me is geworden, is het nu tijd om door te gaan. Om 07.30 vanavond stap ik in de bus naar Rishikesh, onderweg naar fantastische nieuwe avonturen in dit prachtige land.

Be happy :)

Nino