Shanti Shanti

Lieve, lieve volgers,

Ik heb jullie wederom schandalig lang laten wachten op mijn laatste avonturen. En wat voor avonturen! Jumping right out of Tushita, totaal geen behoefte aan drukte. De afgelopen twee weken waren fantastisch. Zoals ze hier zeggen, shanti shanti...

Van 10-19 oktober heb ik de 'Introduction to Buddhism' gedaan, zoals uitvoerig beschreven, dat heeft heel wat teweeg gebracht. Het feestje 's avonds bij Trek 'N Dine, onbeschrijfelijk. En ik wil zeggen, verslavend. De sterke band met de mensen om mij heen, iedereen, en de innerlijke rust. Het is nog maar een begin, een kleine introductie. Shanti shanti, ik besluit rust te pakken. De komende dagen bestaan uit relaxen, chillen en misschien zelfs wat meditatie en yoga.

Dinsdagmorgen, 20 Oktober, om 06.30 am ben ik wakker. Ik blijf nog even liggen en hoor de andere buiten de deur van mijn kamer al verzamelen. We zijn gister samen naar een gasthuis gelopen, ideaal gelegen in de bergen met gedeelde badkamer en... een keuken! Wat een uitvinding. We verblijven hier met een paar bekenden en op vijf minuten loopafstand bevindt zich nog een horde in Trimurti garden, op de weg naar Bhagsu. McLeod Ganj, waar ik eerder verbleef aan één kant van de berg, de weg naar Dharamkot aan de andere kant. De weg naar lower Dharamkot loopt haaks op de berg door, door naar lower Dharamkot en krult oostwaarts richting Bhagsu. Vanaf daar loopt het pad over in de weg naar McLeod Ganj, terug via de andere kant van de berg, als een soort looping. Uitkomend bij Kunga's guesthouse (weet je nog..., mijn verblijf voor drie weken geleden alweer). 

Ik lig in bed en hoor de anderen verzamelen. Heather heb ik ontmoet hier en geeft een eerste yogales voor geïnteresseerden, om 07.15 am sluit ik toch maar aan. Ik kom uit bed, we doen wat meditatie en yoga. We lopen uit en om 08.30 maken we ons klaar om de berg op te lopen. Richting Tushita voor de drop-in meditatiesessie van 09.00 tot 10.00 uur. Naderhand eten we wat samen bij het tentje langs het keienpad richting ons gasthuis. Alhoewel we hebben afgesproken rond 11.00 uur voor een hike naar de Dharamkot Waterfall, duurt het zeker twee uur voordat het ontbijt geserveerd wordt. Achteraf horen we dat mensen zo lang hebben staan wachten. We komen weer heel wat bekenden tegen in Dharamkot en in alle opwinding wordt ons aangeboden in een film mee te spelen. Gratis pizza, ze hebben mensen nodig om het café op te vullen. Ik ben me inmiddels al enige tijd aan het irriteren aan de opwinding, drukte en het pingpongbal effect in de groep. Ik pak mijn gps om de waterval op te zoeken. Het beginpunt is tevens het beginpunt van de hike naar Triund, twee weken eerder gelopen. Net als ik op het punt sta om er in mezelf gekeerd van door te stampen, neemt Ike de leiding weer op zich en vertrekken wij. Halverwege richting het beginpunt besluit ik er toch vandoor te lopen. Ik mis mijn fysieke activiteit en het is teveel om me heen, give yourself a break guys. We komen net uit 10 dagen stilte. Sebastian (Duits) loopt een stuk met mee en ik voel een sterke band, we hebben voor de start van de cursus al kennis gemaakt. Na een tijdje loop ik tevens voor hem uit. Ik registreer mij weer voor het reddingsteam en ga er vandoor, een moment voor mezelf. Over keien en door nauwe bospaadjes, een drie kilometer. Na start in Dharamkot heb ik in totaal anderhalf uur en 4.2 kilometer gelopen als ik bij de waterval aan kom. Living in the moment, ik kleed mij uit tot de onderbox en zit vlak bij een val van het water, aan een meervorming te mediteren op een kei. Het is een plaatje, al zeg ik het zelf. Ik zie dat een paar Indische vrienden onder de indruk zijn en al snel klimmen ze omhoog en maken we kennis. Een paar foto's samen doen het goed en voor ik het weet nemen we een duik. Een duik in het IJSkoude water. Het duurde even voordat ik mijn mannelijkheid bij elkaar heb geraapt maar kopje onder zou volgen, hoe dan ook. Na een dik halfuur zie ik de rest. Ze zoeken een plekje bij een lager gelegen meer en ik zoek ze op. Er wordt muziek gespeeld en gedraaid en ik geniet van de zon, shanti shanti. 

Als ik terug loop ben ik weer wat vlot. Hiken kan het best in eigen tempo en ik heb tijd nodig om alles te laten bezinken. Bij het restaurant aan de start van de hike bestel ik chai. Wat een onbeschrijfelijk mooi uitzicht, de zonsondergang is gaande en ik zie de zon langzaam achter de bergtoppen verdwijnen met een prachtig diep perzik gekleurde hemel tot gevolg. Wederom word ik niet veel later vergezeld door Sebastian en ik maak er twee chai van. Lekker genieten, beetje kletsen. We wachten op de rest maar het mag niet baten, al snel lopen we weer ver vooruit en ploffen we in het Radhakrishna cafe om wat te eten. Iets kleins, hij een bord friet, ik een bak rijstepap met fruit en honing. Helemaal into rijstepap sinds de cursus. We spreken min of meer af om later op de avond diner te nemen samen, maar onder voorbehoud. Beide een aantal zaken te regelen en ik besluit eerst een warme douche te nemen, het begint akelig koud te worden in de avonden. Ik loop terug en deel mijn fantastische verhaal van de afgelopen tien dagen online en bel met paps en mams, fijn om hen weer te spreken! Ondertussen neem ik plaats in Friendly Planet voor een groentemix met wat rijst en het is vrij laat als ik na een lange dag in bed lig.

21 Oktober, woensdagmorgen maak ik een omelet. Gister heb ik een tree eieren, brood en groenten gekocht. Eindelijk! Ik kan mijn eigen ontbijt klaar maken. Daarna gaan we met en groep naar Trimurti garden, erg kortbij. We ploffen neer voor een bak koffie en we vervolgen ons weg na wat gepraat, het pad naar Bhagsu. Daar belanden we in een van de eerste cafes voor een stuk authentiek Bhagsu chocolate cake. Erg lekker. Wederom een bak koffie en na een tijdje bestel ik paneer pakora, geitenkaas in een speciaal soort bloem, gefrituurd. We blijven hier een behoorlijke tijd zitten en ik piel een beetje op mijn telefoon. Jamie staat inmiddels bekend om zijn aanzienlijke eetgedrag en na zijn stuk cake, een 'Hello to the Queen' (dessert met banaan, chocola, ijs en fruit) eet hij nog vrolijk mee van de snacks die ik heb besteld. En er volgt nog een bord. Voor de duidelijkheid, Jamie is een kleine magere iets gespierde gozer met geen gram vet. Onvoorstelbaar. De laatste happen zijn nog niet naar binnen gewerkt of er wordt gediscussieerd over het avondeten. Er wordt geopperd elkaar later te ontmoeten bij het tweede eettentje in Bhagsu, een stuk terug richting Trimurti garden en het gasthuis waar ik verblijf. Ik trek luidkeels de conclusie dat er geen sprake is van later ontmoeten maar simpelweg onze reet verplaatsen van deze eettent naar de volgende, over een uurtje. Zo gezegd, zo gedaan. Ik besluit toch eerst terug te lopen naar het gasthuis voor een warme douche en een pak warme kleding. Ook anderen schuiven aan en al gauw genieten we met een mannetje of 30. Iedereen krijgt de komende drie uur het eten voorgeschoteld. Om 16.00 uur is het borreltijd heb ik altijd geleerd en vanwege al het geconsumeerde lekkers bestel ik wat kleins, French Toast. Toast met ei eromheen gebakken. De sfeer wordt alsmaar beter en we realiseren ons dat al snel iedereen zijn eigen weg zal gaan. De eerste vertrekken morgenavond. Er worden verschillende citaten van de cursus aangehaald, 'everything is impermanent' en 'for the benefit of all living beings' vormen duidelijk de nummer één. We lachen er nog maar eens hartelijk om samen. De moppentrommel wordt uit de kast gehaald en hoewel ik tot nu toe vrij op de achtergrond aanwezig was, dit ligt wel in mijn straatje. Wat een lol. Niet veel later is het tijd om te gaan en ik loop met twee anderen terug naar het gasthuis en ik duik er voldaan in, shanti shanti.

Donderdag, 22 oktober, het is Papa's verjaardag, het eerste waar ik aan denk. Gefeliciteerd! Ik besluit later te bellen vandaag en heb ontbijt met Avram, hij slaapt in de kamer naast mij. Hij komt uit Israël en heeft heel wat rondgereisd in deze omgeving. Ontzettend aardige kerel, twee benen op de grond en compleet zichzelf. Mooi om mee te maken. Ik ben naar McLeod Ganj gelopen, op zoek naar wat kleding, een Mala (soort gebedsketting) en een notitieboek. Ik ben tevens naar de tempel van de Dalai Lama geweest. In de morgen heb ik geprobeerd mijn neppe Birckenstocks terug te brengen. Na twee dagen in Tushita zaten beide zolen los, maar helaas, dat werkt dus niet in India. Ik heb ook geld nodig maar het zit tegen, geen enkele pinautomaat lijkt te werken. Rond 03.30 pm ben ik bij de Dalai Lama tempel en ik aanschouw de monniken daar, ik spendeer een halfuurtje en op de terug weg neem ik plaats op een terras aan de Temple Road, logischerwijs gelegen tussen de tempel en het centrale plein van McLeod Ganj. Ik app wat heen en weer met paps en mams maar krijg ze nog niet te spreken. Ik ontmoet weer bekenden en verneem dat er een aantal vertrekt vanavond. Ik zie Anastasia, Nicky en Jamie en ik weet dat Sebastian ook in de bus stapt vanavond. Ik loop naar het busstation en in de eerste bus zie ik iemand uit mijn discussiegroep. Vervolgens drinken we met voorgenoemde een chai, er gaat weer een rol boterkoekjes naar binnen. Jamie en Nicky zijn veel te vroeg, dus we hebben nog wat tijd samen. Dan verschijnt Sebastiaan, wat gestrest vanwege de aankomende busreis, hij is aan de late kant en heeft een aansluitende vlucht. We stellen hem gerust en ik neem van alle drie afscheid. Na drie knuffels ben ik weer op de terugweg, het is weer zo koud. Hoewel een paar anderen de rikshaw delen loop ik door het donker terug over het steile bospaadje van McLeod Ganj' Main Square naar Dharamkot, het is veilig en nog vroeg. Wederom een warme douche en een dik pak kleding, lekker zeg.

Kort erna zit ik weer in Om's café, net als nu. Ik schrijf een mail aan mijn lieve ouders en ik schuif niet veel later in een stoel op het terras van het hiernaast en een verdieping hoger gelegen 'Moon Light Café'. Terwijl ik Paps eindelijk telefonisch kan feliciteren wordt er een overheerlijke lasagne met kip en knoflookbrood aan de zijlijn geserveerd. Het is een ontzettende luxe maar ik schuif weer een stoel op, naar het tegenovergelegen Friendly Planet voor Choco gebak en koffie, op de verjaardag. Doodop loop ik terug, lekker slapen. 

Vrijdagmorgen 23 Oktober, Avram maakt Shakshuka als ontbijt en ik... wederom een omelet. Beide gaan in tweeën en we hebben een prinselijk ontbijt. Shakshuka is typisch Israëlisch, droog gekookte ui en knoflook, groenten erbij, een beetje zout en vervolgens worden er eieren toegevoegd. Lang laten sudderen en er vormt een hemelse quiche. Genoeg eiwitten voor vandaag...

Na het ontbijt gaan we naar Trimurti garden, alweer. Avram neemt een pot Nutella mee en we bestellen Chapati's. Een variant van de Franse crêpe, veel minder lekker overigens. Ik vermoed dat het daarna fout gaat, er volgt voor mij een banaan lassi, voornamelijk melk met banaan, foutje. Mijn maag keert zich binnenstebuiten en de gehele dag kom ik door met flinke misselijkheid. Toch besluit ik om een ronde te lopen. Via lower Dharamkot en Bhagsu via de beschreven weg om de berg naar McLeod Ganj. McLeod is de naam van de Britse bevelvoerder van deze plaats, in de tijd van de kolonie India. Ik heb nog steeds geld nodig en Avram heeft een kleine gitaar gekocht in Manali, het is aanstekelijk. Ik krijg het gevoel dat het tijd is een oude hobby op te pakken en ik ga op zoek. In een hotel onderweg kan ik gelukkig de broodnodige boodschap nummer twee doen, daar ben ik de receptionist erg dankbaar voor. Ik kom wat later op mijn route langs verschillende theekramen en een kunstwinkeltje. Warempel, ik zie en hoor de eigenaar gitaar spelen. Ik kijk rond in zijn slaapkamer, volgehangen met waxtekeningen en bepakt met beeldjes en prullaria. Buiten is een klein keukentje, waar ik langs ben gekomen aan de linkerkant. Rechts voltrekt zich een prachtig uitzicht en is een klein paadje langs zijn huis, leidend naar de 'voordeur'. Op dit stukje krijg ik een stoel aangeboden, spelen we beide gitaar en wisselen we ervaringen uit. Hij komt uit Nepal en is uiterst vriendelijk. Na een kop herbal tea besluit ik mijn weg te vervolgen. Dank voor de gastvriendelijkheid Bharat.

Bij de ATM blijkt mijn creditcard of de geldautomaat niet te werken. Er is wat gaande bij de Tibetans Children Village (TCV) waardoor veel winkels en hotels zijn gesloten voor vandaag. Geen gitaar te koop dus vandaag en de gezochte winkel heb ik niet gevonden. Het lijkt uitgestorven als de luiken naar beneden zijn en de bedrijvigheid terug is geschroefd. Ik loop doelloos rond en snuffel wat in de geopende Tibetaanse winkels terwijl ik mij nog niet veel beter voel. Ik wil toch wat eten en neem plaats bij Indique, waar ik twee weken eerder een mooie avond heb gehad met Indiërs uit Delhi. Ik bestel boter- en knoflook Naan maar ze zijn nog niet klaar voor het diner, of het ook Roti mag zijn. Natuurlijk, na 7 weken weet ik het verschil nog steeds niet. 

Ik zie wederom bekenden lopen beneden in de straat. Ze zijn gisteren vertrokken voor een hike met overnachting naar Triund. Ik betaal, loop naar beneden en sluit bij ze aan in de rij voor een andere geldautomaat. Een lange rij wat ons de tijd geeft om de ervaringen van afgelopen twee dagen uit te wisselen. Daarna begeleid ik ze naar Jimmy's Italian Kitchen, waar ik de pizza met kip op kip heb gehad (Pizza Chickonara) een tijdje terug. Het restaurant is sfeervol volgehangen met filmposters en een relax ruimte. Ik ken de bedrijvigheid inmiddels aardig in dit gebied. Ik heb net wat gegeten en vergezel ze als zij wat bestellen. Avram is er ook bij, ze vertrekken alle drie naar Rishikesh vanavond, vergezeld door vele anderen van de cursus. Bij het centrale plein neem ik afscheid van ze, ik ben moe, het wordt donker en de kou komt opdagen. Je merkt dat het winter wordt. In één streep loop ik door naar het gasthuis en ik probeer voldoende slaap te pakken. Om 07.30 pm lig ik in bed. Mijn maag draait zich nog een paar keer om en ik hang een tijdje boven de wc, helaas zonder resultaat. Uiteindelijk val ik in slaap...

....om vervolgens 14 uur later weer uit bed te gaan. Zaterdag inmiddels. Mind en Body werken nauw samen en de afgelopen dagen, ook na Tushita, zijn behoorlijk intens geweest. Fysiek weer actief na 10 dagen stil zitten, mentaal veel te verwerken. Ik besluit weer op jacht te gaan, op jacht naar een gitaar via dezelfde route als gister. Van Dharamkot naar Bhagsu, naar McLeod Ganj. Naast de misselijkheid is de loopneus ook weer terug.

In Bhagsu neem ik ontbijt bij het restaurant waar we eerder Bhagsu cake hebben gegeten met de groep. De misselijkheid lijkt beter, maar na een korte wandeling blijkt het tegenovergestelde. Ik koop vooraf een wc rol en wat voor de loopneus. Als sniffend en niezend werk ik muesli, yoghurt en vers fruit weg. De fles puur appelsap doet me goed. Ik vind Jolly House in Bhagsu, een klein muziekschooltje dat tevens wat instrumenten verkoopt. Op de tweede verdieping lastig te vinden, vast een paar keer langs gelopen de afgelopen dagen. Ik ben kort binnen, speel wat en onderhandel over de twee resterende gitaren. Er wordt met de eigenaar gebeld en er kan in mijn ogen niet voldoende worden gezakt in prijs. Tevens weet ik nu dat het verstandig is om een rondje te lopen alvorens dit soort beslissingen te nemen. Ik bedank vriendelijk en wandel naar McLeod Ganj. Warempel, de gezochte gitaar winkel blijkt open te zijn en ligt bovendien op de route. Hangt daar zowaar dezelfde gitaar als net bekeken. Ik weet de prijs en ze vragen hetzelfde, maar hier weet ik er iets meer vanaf te kletsen. Voor pak en beet 60 euro heb ik een gitaar met hoes en plectrum, ready to rock 'n roll. Reizen is de way to go om deze oude passie weer op te pakken, en vele malen beter dan facebook als tijdverdrijf in de hotels. Geslaagd! Terug via hetzelfde bospad, McLeod Ganj heb ik nu genoeg gezien, eindelijk heb ik alles binnen. Ik neem plaats bij Common Ground, aan de voet van het steile pad en eet wat ei, niet echt honger maar het is weer even geleden. Ik maak dankbaar gebruik van de wifi en download de nodige apps met wat tabs en muziek. De koppen authentieke Tibetaans thee doen me goed. Ik zit er tot een uur of drie en eenmaal de berg en het keienpad over, begin ik maar gelijk met spelen voor de gehuurde kamer. 

De buurmeid van de yogales schiet niet echt op met het inpakken van haar tassen. Er lijkt een bom ontploft in haar kamer en ik help haar. Na twee uur werk is er voor het oog nog niet veel veranderd, met een halfuur heeft ze met mijn hulp zo goed als alles logisch ingepakt. Volgens haar moet ik aan het werk als personal organizer en er volgt een dikke pakkerd, zoals we dat in Nederland zeggen. Niet veel later loop ik Dharamkot in voor het avondeten. Ik heb twee telefoon gesprekken en weet dat er door Ihaka en Anastasia rugby wordt gekeken bij 'Morgan's Place'. Ik sluit aan en voel mij aanzienlijk beter. Zonder al teveel nadenken bestel ik pizza. Ik kom de tijd door aan de telefoon en naderhand zit ik buiten nog even bij het tegenover gesitueerde speeltuintje. Lekker in de frisse avondlucht van de bergen, genietend van het schitterende uitzicht. Kan ik geen genoeg van krijgen. Telefoontje nummer twee volgt en het is alweer veel later dan ik in gedachten had. Weltrusten.

25 Oktober, zondagmiddag begin ik aan de tweede retreat in mijn leven. Ik wil de rust vasthouden maar heb gemerkt dat het erg lastig is, terug in de bewoonde wereld, levend volgens allerlei ingeslepen patronen. Ik heb de voordelen ontdekt van simpelheid in het leven, meer aandacht en in het moment proberen te leven, het blijkt een hele opgave. Voor ik het door had was ik weer één met mijn telefoon, liet ik mij meeslepen door onbelangrijke of schadende emoties en stress. Mijn gedachten springen rond als een pingpong bal en de innerlijke rust is ver te zoeken. Toch is mij veel bijgebleven en is er iets in mij veranderd, ik heb het gevoel dat mijn ogen geopend zijn en ik wil de aspecten die ik waardevol acht meenemen in het dagelijks leven. 01.00 pm is de check-in bij Tushita, deze keer voor een week. Centraal staat de dood en dit in perspectief plaatsen, vrede vinden met het onvermijdelijke. Intrigerend voor mij en ik heb een tijd terug besloten deel te nemen aan deze retreat. Tevens om nogmaals te ervaren, nu het nieuwe eraf is. 

Ik sta relatief laat op en pak mijn rust met een halfuur meditatie. De rust keert weder en ik voel mij lekker. Mijn buik kalmeert en ik check of ik iets gemist heb van de buitenwereld. De wintertijd gaat in Nederland in met 4.5 uur tijdverschil tot gevolg. Ik pak mijn gitaar en speel wat, begin met wat simpele toonladders die ik ooit veelvuldig uit het hoofd kende. Ik maak een begin met een paar klassieke nummers en klooi wat aan, blij met mijn nieuwste aanwinst. Net de vibe te pakken, kan ik de komende week niet spelen.

Heather heeft haar tassen klaar staan en ik zet ze bij mij op tafel. Ze heeft 's ochtends yoga totdat de retreat begint, waar zij tevens aan deelneemt. Ik heb aangeboden haar tassen mee te nemen naar Tushita Meditation Centre. Nou, dat heb ik geweten ook. Ik pak mijn tas in, met winterjas, gitaar en al. Volgepakt verlaat ik het gasthuis, twee backpacks om en een koffer in de handen. Ik ga op pad, wetende wat me te wachten staat. De trap af, over het stenen randje langs het weiland, langs het andere gasthuis, over een berg keien scherp naar links uitmondend in een smal stuk, waarna steil omhoog. Het eerste punt om uit te rusten, en weer door. Je moet wat over hebben voor elkaar. Door het gras en over de keien, tot aan het café waar ze zo snel zijn met het serveren van ontbijtjes (weet je nog...). Weer stoom afblazen, maar gelukkig begint hier het beton. Heel wat treden te gaan, iets steil omhoog. Eenmaal uit dit pad ben ik in Dharamkot, links en rechts van mij loopt de centrale weg. De koffer kan gelukkig op de wieltjes en ik sla linksaf, de weg wordt breder, het laatste stuk steil omhoog. Langs het internetcafé, Sanjay's guesthouse en Trek N Dine aan de rechterkant. Friendly Planet en halverwege de berg het Radhakrishna café aan de linkerkant. Ter hoogte van het laatste café herpak ik weer mijn adem, zie ik een bekende die de retreat ook gaat doen en vervolg ik de weg, klein stuk nog. Rond 11.30 am zet ik dan eindelijk alle bagage in de hal en loop ik het laatste stuk terug naar het Radhakrishna café, tijd voor brunch. Wederom veel fruit, yoghurt en cruesli met honing. Na de inspanning voelt dat erg goed. Ik bel nog eenmaal naar Nederland, wat fijn om mijn maten gesproken te hebben! 

01.00 pm, klein groepje dit keer dus check-in gaat lekker soepel. Ongeveer 35 man voor deze cursus. Ik slaap dit keer in een slaapkamer, kleine ruimte met drie bedden, twee personen. Dit keer hebben ze een echt bed voor me, wordt me verteld. Haha, de vorige keer heb ik 10 dagen op twee matrassen op de grond gelegen, ze hadden vooralsnog een persoon teveel gerekend. In deze grote kamer sliepen we met 15 en vanwege de krakkemikkige rieten bedbodem sliepen we uiteindelijk met zijn vieren op de grond. Ik zet mijn spullen in kamer 19 en ontmoet Alex, de Slowaak die me komende nachten vergezeld maar waarmee een goed gesprek uitgesloten is, nog even en de stilte treedt in.

Richting de chai shop op de kruising, tijd voor lunch en ik denk dat meer fruit, meer yoghurt, meer muesli en meer honing me goed zal doen. Om halfvier beginnen we met de eerste sessie en ik ben ontzettend benieuwd. Hoe zal mij deze week bevallen? Nu het nieuwe eraf is, de grapjes en levenservaring van de docent bekend zijn. Stiekem ben ik ook wel zenuwachtig, maar het voelt goed om hier terug te zijn. Wat ben ik dankbaar voor de kans die mij hier gegeven is en wat doen ze fantastisch werk hier, op de bergtop in Dharamkot. Wat het voor mij betekent heeft lezen jullie morgen...

'I would like to be gratefull, present and at peace, through an open and spacious mind. For the benefit of all living beings'. 

Ik denk aan jullie. En onthoud, Shanti Shanti.

Chiron