Leh Ladakh - Manali

Na de prachtige reis naar de top volgt het onvermijdelijke, we moeten weer terug. Over de passen, de vlaktes en door de vallei. De volgende morgen spreken we op tijd af, uur of 7 ontbijt en daarna vertrek. Althans, dat is het plan. 'S avonds slaat het weer om, het regent pijpenstelen met landslides tot gevolg in de Thanglangla pas. De kans bestaat dat we niet eens door de eerste checkpost komen, 50 kilometer van het hotel. Vanwege het slechte weer moet er regenbestendige kleding komen, niet alleen voor mij. Jelle en ik gaan op jacht naar een broek, 8.15 uur Leh in. Na een paar te dure broeken proberen en een tip van Claudia, die ons vergezeld op de terugweg, eindigen we met een goedkope regenbroek. Morgan en Anne hebben een enorm sexy poncho gevonden en we kunnen veilig op pad, het is inmiddels 10.30 uur. Eenmaal aangekomen bij het hotel zit Anu er wat uitdrukkingloos bij, bellen naar een vriend die vervolgens met de checkpost belt en slecht nieuws heeft; we kunnen er niet door vandaag. Althans, op dit moment. Achteraf horen we dat ze al vroeg beginnen met ruimen en na twaalven is de weg vrij. We besluiten de volgende dag erg vroeg op te staan en zullen in Sarchu kijken of we doorrijden naar Keylong. Morgan heeft niks geen reserve meer voor zijn vlucht maar besluit desalniettemin om ons te vergezellen op de terugweg. De Indiërs verlaten ons, zoals voorspeld door Anu, elk jaar is er wel wat met zijn landgenoten en volgend jaar neemt hij enkel nog buitenlanders meet op zijn tours. Ze vliegen terug en de motoren gaan in de bus.

Na de stress van een regenbroek regelen en op tijd weg willen, achteraf geheel onnodig, heb ik tijd voor mezelf nodig. Zoek het allemaal maar lekker uit, ik pak de motor en ik ben weg. In vol ornaat wachten we immers al een uur, tassen ingepakt en in de bus, uitgecheckt en wel. Ik besluit naar de Shanti Stupa te gaan, een Boeddhistische tempel op een locatie met prachtig uitzicht over Leh Ladakh, op nog geen tien minuten afstand van het hotel. Van het uitzicht genoten en met de klok mee om het bouwwerk heen gelopen, de andere kant om brengt ongeluk. In de verte zie ik de bergen en in de hoogte hangen de grijze wolken, de oorzakers van de sneeuw en wind waar ik gister doorheen ben gereden. Fantastisch.

Na een klein halfuurtje besloten om door te gaan, even zoeken op de GPS en het Stok Palace lijkt me leuk om te bezoeken. Op 15 kilometers afstand, 15 lange kilometers met veel zoeken, een deel langs de rivier de Indus en door de modder. Uiteindelijk kom ik achter het bos op de vlakte van Leh uit en volg de weg omhoog, ik parkeer de motor en maak kennis met een andere groep motorrijders, Nederlanders notabene, bezig met dezelfde tocht als wij. Een beetje ervaring uitgewisseld in de vertrouwde taal en ik besluit naar binnen te gaan. Het kasteel heeft een kleine binnenplaats en een paar kamers die dienen als museum, gevuld met authentiek Chinees servies, Indische beschilderingen op doeken, een oude keuken en ga zo door. Een deel van het paleis wordt nog steeds gebruikt voor speciale gelegenheden. Eenmaal weer bij de uitgang ben ik door gereden naar het volgende uitzichtpunt; een tempel met een enorme gouden boeddha als dak. Fantastisch. Weer terug richting het centrum, naar restaurant Chopsticks voor de lunch. Crispy noodles a la Hong Kong style met wat boter naan. Op de terugweg naar het hotel kom ik Morgan en Jelle tegen. In het hotel heb ik weer gebruik gemaakt van de wifi, als gevolg van het slechte weer valt de stroom een keer of 15 uit. Een dag eerder begon deze ellende al. Nauwelijks wifi en gezellig donker. Erg irritant tijdens het kijken van een film, de avond ervoor en na de sightseeing. Na de film heb ik de anderen weer opgezocht en we besluiten een pizza te eten bij Il Forno. Het restaurant waar we eerder gegeten hebben met de hele groep, nagenietend van ons bezoek aan Pangong Lake. Vanavond zijn we met zijn drieën; Morgan, Jelle en ik. Een lekkere pizza uit de houtoven en een biertje als afsluiter in Leh. Morgen vertrekken we, als het goed is.

Op 24 September gaat om 5.00 am mijn wekker, en waar we hebben afgesproken om 5.40 uur voor het grootste deel in motoroutfit te verschijnen, zie ik Anu om 6.00 uur en een paar anderen nog later, allen nog half in de pyjama. Jelle heeft lekker warm gedoucht, daarvoor heeft hij de avond ervoor warm water besteld bij de receptie, voor mij enkel koud water en dus geen douche. F*ck it, ik ben toch al laat uit bed. Daar gaan we weer, telefoneren en maar wachten. Om 8.30 uur is het dan eindelijk zover en vertrekken we. Vol goede moed, 265 kilometer tot Sarchu, nog eens 115 als we door willen naar Keylong. Doorrijden geblazen dus. Helemaal het laatste stuk rijd ik weer op het vertrouwde plekje, achter de man in het gele motorpak aan, zelf achtervolgd door het Engelse koppel. Zweten en volle concentratie maar wat geweldig. Zo'n 30 kilometer voordat we er zijn gaan we de bergpas weer over en we laten de rest achter ons met een aantal loopings bergafwaarts te gaan. Vol genieten.

Tegen vieren bereiken we Sarchu en de zon zakt langzaam achter de bergen, de temperatuur zakt en we besluiten te blijven. We willen niet in het donker door het ijs over de Baralacha la Pass. Na wikken en wegen en een splitsing van de groep te hebben overwogen, blijft toch iedereen. Het uitzicht van een warme douche en een relaxed tweede dagje terug lonkte behoorlijk voor ons, ach met behulp van het kampvuur, een glaasje rum en een beetje tabak hebben we een ontzettend leuke avond gehad. Voor de boys van de camping de laatste avond, na 3,5 maand niet verder te komen dan Sarchu en het begin van de bergpas, mogen ze bijna naar huis. Het is tijd voor een feestje! Er wordt halverwege de avond nog meer rum gehaald en ze zingen en dansen de hele avond door, vol overgave en zonder zich van iemand iets aan te trekken. Ik begin de cultuur steeds meer te mogen en drink nog maar een glaasje mee.

De volgende morgen gaat om 5 uur mijn wekker. Gaan weer zo vroeg weg? Nee, ik ben deze vergeten uit te zetten. Vanwege de kou reageert mijn telefoon nauwelijks, de batterij eruit en ik draai mij nog een keer om. Om 7.30 uur zitten we aan het ontbijt, blijkt dat de auto niet start. Warm water over de motor en even tijd geven. De motoren lopen inmiddels te brullen en zijn alweer gepoetst.

10.30 uur rijden we weg, weer vele mooie kilometers te gaan. Al snel wordt het weer akelig koud en gebruik ik de warmte van de motor om weer gevoel te krijgen in de vingers, als we toch even wachten tot de groep weer compleet is. Daar gaan we weer. In een bocht, bijna bij het hoogste punt, schiet Anu naar rechts en ik pak de linkerkant van de weg. In het midden en aan de rand een dik pak sneeuw. Door de zonnebril en de schaduw van de overhangende rots zie ik het te laat, voor ik het weet glijd ik met de motor over een paar centimeter ijs. Het duurt niet lang of ik glijd zonder motor over het ijs. Geen rem en de koppeling ook met rust gelaten, helaas tevergeefs. Met hulp van anderen heb ik de motor overeind gekregen en van het ijs af. Starten en weer door, behoorlijk gestrest en ontzettend traag probeer ik beneden te komen. Het lijkt eindeloos te duren maar dan is er chai, een heerlijk warme chai en bijkomen. Overkomt mij ook weer, al snel krijg ik in geuren en kleuren van Claudia en Anu te horen hoeveel zij gevallen zijn, niks aan de hand. En dat met een topsnelheid van 20 kilometer per uur.

Een heel stuk langs de berg en de open vlakte volgen. Langzaamaan krijg ik de smaak weer te pakken en weet ik de gashendel te vinden. De rest van de trip gaat voorspoedig en voor ik het weet zijn we over de laatste bergpas, Manali ligt er vredig en uitnodigend bij, als ik naar beneden kijk zie ik de ontelbare switchbacks voor ons uitgestrekt. Kom op, de laatste 40 kilometer. We rijden het eerste deel weer door de mist, die blijft hangen tussen de bergtoppen, daarna weer tussen het groen door en langs al het overige verkeer. Koeien ontwijken en voorbij de Tata's en Laurie's, ditmaal met niks anders dan de afgrond aan de andere zijde van het wegdek. Flink toeteren en gas geven, het gaat zoals het gaat. Al snel rijden we in het donker, terwijl we scherpe bochten blijven maken en nog steeds dalen. 7.30 pm zijn we er weer. Het is ons gelukt, iedereen is veilig over! Een dikke high five of knuffel met de rest, "great job guys!". We kunnen voor de nacht in hetzelfde hotel als aan het begin, ondanks dat mijn bus naar Delhi al om 5.00 pm is vertrokken. Ik wilde toch iets langer in Manali blijven.

In plaats van uiteten bij de oven garden, wordt ons de optie a la thuisbezorgd aangeboden, geweldig idee! Neem gelijk een paar Kingfisher strong mee, 650 milliliter bier tussen de 6 en de 9%, aldus de verpakking. Er druipen er steeds meer af, Toby en ik kletsen nog wat met het nachtelijke Manali als uitzicht. De imposante bergen afgetekend als schaduw tegen de sterrenhemel met her en der verlichting vanuit de koloniale huisjes. Vooruit, nog maar een sigaartje samen, geweldige tijd gehad, bedankt voor vanavond en slaap lekker.

5.00 am word ik weer wakker. Toeval? Karma? Nee, boodschap nummer twee en een dikke vette kater. Hé, zo'n luxe hotel en geen toiletpapier?! Voor het eerst heb ik niks bij mij en uiteraard is er niemand in de receptie zo vroeg. Na twee uur uitstellen heb ik mijn mannelijkheid bij elkaar geraapt en ben ik op de Indische manier overgegaan.

Eenmaal weer in bed is mijn gevoel, ik heb toch maar vier biertjes gehad, er valt kennelijk niet te spotten met Kingfisher strong en na een paar uur liggen en een tijdje in de buitenlucht richting brunch begin ik mij beter te voelen. 'S avonds kom ik erachter dat Toby zich niet veel beter voelde en dacht dat ik nergens last van had, 'Chiron seems fine', merkte zijn vriendin al schunnig op. We zaten in hetzelfde schuitje.

Met Jelle beland ik op een dakterras in Vashist met prachtig uitzicht en een (te) uitgebreide menukaart. Yoghurt met vers fruit en cornflakes, natuurlijk een omelet ernaast, tomato cheese. Een enorme schaal vol en een dik plak ei, geen kinderachtige porties. Ondertussen draait er een film en verscheidene persoonlijkheden zitten te kletsen en te schaken, erg gezellig. We hebben Vashist gezien en we lopen door, door het bos naar Old Manali, net iets verder dan New Manali, dat een trekpleister is, ook voor de toeristen uit eigen land. Restaurant nummer twee van vandaag, Café Lazy Dog, gericht op het relaxen. Buiten een plekje pal naast de rivier die een paar meter beneden ons bruisend afzakt. Ik heb een lekkere smoothie besteld.

Het is tijd om terug te gaan, ik ga niet op eigen kosten in hetzelfde hotel slapen, 3000 rupees per dag, ik ga mijn spullen inpakken en verkassen. Ik vind een hotel in New Manali, vlakbij de Mall. Maandagmorgen is het postkantoor weer open en dan kan ik overbodige bagage naar huis sturen. Ik besluit tot dinsdagmorgen te blijven en heb een kamer voor 750 rupees per nacht. Het ruikt een beetje muf, maar ik heb een grote, schone kamer met een ruime, schone badkamer en een televisie. Heerlijk! 'S avonds eten we met Anne en Toby wat bij Lazy Dog en na gezellig tafelen breekt de hemel weer open, we pakken een rikshaw naar huis en hotel en ik kruip er lekker in.

Het is inmiddels 27 September, vanmorgen neem ik een ontbijtje bij het bijbehorende restaurant, Adarsh. Omelet natuurlijk. Ik loop rustig aan richting Vashist en onderweg neem ik langs de rivier plaats op een aantrekkelijke kei met Dan Brown's Inferno. Lekker tot rust komen. Na een kleine twee uur app ik met Jelle en besluiten we te gaan brunchen. Als we langs Anu autoworks komen vergezellen Anne en Toby ons, net nu we gisteravond al afscheid hebben genomen. We eten wat in hetzelfde restaurant als gisterochtend en met zijn tweën gaan we op jacht naar de warmwaterbron. We lopen over nauwe paadjes tussen de koloniale gebouwtjes en woonhuizen door, het doet ons denken aan de Zuid-Amerikaanse buitenwijken. Nadat we een local gevraagd hebben, kwamen we erachter dat de hot spring naast een tempel gelegen is, niet zo open en bloot in de natuur als gehoopt. Even met de voetjes in het bloedhete water, tussen de wassende en badende locals en daarna langzaamaan terug, een kopje koffie gedronken en de was opgehaald, de motorkleding is weer schoon. Lekker chillen in het hotel, is er een film op. Ik zoek wat in mijn Rough Guide en ik vind een leuk restautantje, een straat verderop. 21.30 uur loop ik die kant op en werk ik verder aan mijn reisverhaal. Ik bestel lentils in een spinazie sausje met wat butter naan en ik krijg er wat groente bij van het huis. Krijg ik het toch ineens benauwd, zit ik een complete groene peper weg te kauwen. Een ontzettend lekkere maaltijd. Voldaan lekker in bed met de televisie aan. Morgen wat zaken regelen en mijn route heb ik vandaag al uitgestippeld. Verder met backpacken, geen doel en weer op mezelf aan gewezen, spannend. Het echte backpacken gaat beginnen en wat een steun en voldoening haal ik uit alle lieve berichtjes, van jullie, van mijn trouwe volgers. Ontzettend waardevol!

Namasté