Khardungla TOP

21 September, HET IS ZOVER, daar gaan we dan, op weg naar het hoogtepunt van deze rit. De elementen overwinnen! Als we naar boven kijken tekent zich een heel grauw beeld af. Als we er maar door mogen, als we maar door de checkpost komen, het weer moet meezitten. Planning: twee uur heen, een halfuurtje boven en weer twee uur terug. De route bestaat uit 45 kilometer tot aan de top, waarvan de laatste 20 kilometer 'bumpy' en 'bad'.

Ongelooflijk. Zodra we Leh Ladakh uit zijn schieten we alweer omhoog in meters en voor ik het weet rijden we weer langs de rotsblokken. We stoppen na tien kilometer, Leh Ladakh klein afgetekend in de verte, met een reuze gebergte als frame. Ik heb mij goed ingepakt: lang shirt, fleece vest, motorjas met binnenvoering. Bandana's om en gaan. Met de meter werd het kouder en kouder en langzaamaan komen de grijze wolken steeds dichterbij.

Na van het uitzicht te hebben genoten en de eerste plaspauze rijden we door, na een klein stuk zijn we bij de checkpost, al goed koud en 'bumpy' roads. De weg wordt alsmaar slechter en bestaat uit een combinatie van keien, stenen en een hele hoop zand. Nat zand welteverstaan, nog geen vijf kilometer verder beginnen de extremiteiten gevoelloos te raken, het vizier en de bril beslagen, en het 'wegdek' uitdagender. Nu komt het erop aan, mentale uitdaging. Beneden zo stoer doen dat je in de sneeuw wilt rijden, het gevoel dat je leeft. Over de besneeuwde bergtoppen in barre en boze omstandigheden. Kom op, niet aanstellen, je kunt het.

Pauze nummer twee. De kou trekt door en in kan mijn vingers niet meer voelen. Waar de rest de motor uitzet en netjes wacht, houd ik hem lopende, een paar keer flink aan de gashandel en gauw met de handschoenen tegen de uitlaat. Het duurt niet lang of ik word gevolgd. Dat kleine beetje warmte maakt dat er weer fatsoenlijk kan worden gestuurd en we vervolgen onze weg, bergopwaarts.

Na een paar laatste barre kilometers en keihard werken met nauwelijks zicht en tegemoetscheurende pick-up trucks stoppen we kort. De groep weer compleet maken. Ik ben er klaar mee, niks ervan dit wil je graag, hier ga je voor. Ja tuurlijk, actie! 'ANU, FAR? NO.' Nog een paar bochten. En in elke bocht die ik door kom kijk ik met verwondering naar het vervolg van de weg. Zie ik al vlaggetjes? Een bord? Als we er echt bijna zijn giert de adrenaline door mijn lijf. Met nauwelijks gevoel in vingers en tenen en een redelijk bevroren snoet rijd ik de laatste bocht door..... UN-F*****G-BELIEVABLE.

Ik ben er, we zijn er...

'KARDUNGLA TOP,
HIGHEST MOTORABLE PASS IN THE WORLD'

De motorkleding uit en het custommade t-shirt aan. Op de motor richting het bord en op de foto! Journey of a lifetime, memory forever. Uiteraard een groepsfoto, wat een gevoel van saamhorigheid. Gauw naar binnen voor de repen chocolade en warme chai!

Ondertussen trekken de wolken nog dichter over ons heen en neemt de neerslag toe. Bij ons nog sneeuw en een na een paar honderd meter zakken, regen. Door de bril kon ik niet meer zien, eroverheen met een afwijking van ongeveer +6. En toch maar tempo maken, op naar de neerslagvrije zone en het asfalt. Na weer 45 kilometer staan we beneden, wachten op de rest en bijkomen. Eenmaal zover rijden we door, gauw richting hotel en na enig klagen bij de receptie hebben we warm water.... eindeloos warm water en touwtrekkende hormonen. Is het echt, stond ik net bovenaan? Ik kan het niet geloven...

Het is UN-F*****G-BELIEVABLE