Jaisalmer
22 november 2015 - Jaisalmer, India
Het is een uurtje of 6, ik ben klaar met mijn reisverhaal over de prachtige stad Udaipur en het is alweer tijd voor mijn ervaringen in het honingkleurige Jaisalmer, gelegen in de Thar woestijn.
Voor de zoveelste keer reorganiseer ik mijn bezittingen. Voor de busreis anders dan voor de treinreis of een wandeling. De waardevolle spullen en andere benodigdheden bij de hand en de backpack meestal achterin de bus. Voor de trein stop ik mijn kleinere tas in de grote backpack, na twee internationale zendingen heb ik plek genoeg en nog steeds teveel bij me. De rits gaat op slot met de ketting erdoor, via de doorgang voor een waterslang achter het net langs en aan een ijzeren beugel met een tweede cijferslot. Beide tassen vast en niet te openen, dan kan ik gerust op een oor. In het geval van de busrit vanavond houd ik de kleine tas bij me en wat er ook gebeurd, ik ben onafscheidelijk van mijn paspoort, pinpas, geld en een telefoon. Het noodpakket op zak zal ik maar zeggen.
Als ik bijna klaar ben om te gaan bestel ik een ei, kaas, tomaat sandwich to go en ik klets met het tweetal heren dat ik vanmorgen heb leren kennen. Jullie hebben nog een verklaring tegoed. Eerder vandaag heeft de Indiër mij verteld dat het s nachts zo koud is in de trein, niet vanwege het weer maar omdat ze de airco op volle kracht zetten. 'We suck at climate control'. Weer wat geleerd. De Duitser zit met dichte, rode en opgezwollen ogen en ik geef hem het potje oogdruppels dat mij in de bergen door Stefanie cadeau is gedaan, in Dharamkot. Alweer een hele tijd geleden, in elk geval voor mijn gevoel. Zo kan ik weer iets terug doen voor de meelevendheid van anderen, het cirkeltje is rond. Ik geef ze een hand en wat relaxter dan anders ga ik op pad. Met de ingepakte sandwich natuurlijk.
Ik voel mij meer op mijn gemak met een busrit voor de boeg dan een treinreis. Even iets wat ik opmerk. Na 3km en een keer vragen zit ik op een bankje voor Kamlesh travels. Mijn kaartje is gecontroleerd en ik ben op de juiste plek. In de wachttijd koop ik peanut masala en een KitKat. Flesje water heb ik nog. Het wachten duurt wel heel erg lang. Na een gesprek met twee Zweedse dames nog geen bus. 8.15uur worden zij met een paar mensen meer verzocht in een grote tuktuk plaats te nemen, ze worden naar de AC bus gebracht. Ik weet hoe koud het s nachts kan worden dus AC leek mij niet nodig, ik wacht 'nog steeds' op de juiste plek. Ten tijde van het vermelde vertrek moment zie ik iemand van het reisbureautje nerveus ijsberen en een belletje maken, 'non AC bus' versta ik van het verhaal. Nog geen 2 minuten later word ik verzocht een andere werknemer te volgen. Hij start zijn motor en wijst naar de buddyseat. Duidelijke taal. Ik heb mijn bagage al klaar staan voor de busreis, ofwel twee tassen en een gitaar. De 25L tas blijft als rugzak fungeren terwijl de backpack op de tank belandt en met de top op het stuur leunt. Met mijn rechterarm houd ik me vast aan de hendel onder me. Met de linkerkant omarm ik de gitaar en wordt me zijn ticketblock in de hand gedrukt. Ha, ze moesten me nu in Nederland eens zien... Hij schreeuwt een paar keer wat naar me, 'AC bus, same price no problem'. Oke dan, eerst dit ritje overleven. Ik stel mij gerust met de gedachte dat heel India zich zo vervoert maar ik blijf krampachtig naar mijn backpack kijken en de gitaar tegen me aandrukken... Het.kan.allemaal.hier.
Na een stuk over de grote weg en ongeveer tien minuten zijn we bij de deluxe AC bus, het lijkt langer te duren. De backpack gaat zoals verwacht tegen een meerprijs van 20rs achterin en in de bus en ik zeg de dames weer goedenavond, ik heb een enkele slaapcabine helemaal achterin de bus, tegenover de dubbele slaapcabine die zij toegewezen hebben gekregen. Dit is een nieuwe ervaring voor mij, een bus met dubbele en enkele slaacadeau es, twee hoog en voorzien van wat semi-sleeper stoelen onder de 'tweede etage' slaapplekken. Achterin, onder de rij van de dames. Een ac busrit cadeau en ook nog een slaapcabine! Ik had mij al ingesteld op een verrot nachtje maar dit is andere koek! Het oogt erg knus en ik word er vrolijk van. Nadat ik de snacks heb weggewerkt en de het landschap voorbij zie schieten vanaf een stoel aan het nauwe gangpad, kruip ik er lekker in. In de voor mij nauwe ruimte met twee glazen schuifdeuren en gordijnen aan beide zijden. Ik heb de tas en gitaar een plek gegeven en ondanks de hobbelige rit doe ik de ogen toe.
Tussen 6 en 7 word ik wakker, op zaterdag 21 november. Weekend! Mijn besef van een week indeling is lang geleden vervaagd. Op het bankje dat de achterste rij vormt neem ik plaats voor meditatie. De laatste nootjes eet ik op en dan ontdek ik dat mijn dogtags ontbreken, de ketting met belangrijke informatie in het geval er iets gebeurd. F*ck, die kan nog weleens van pas komen, al hoop ik van niet. ICE nummers en hulp instanties staan er onder andere op gedrukt. Ik blijf kalm en ga op zoek, beide tags en de ketting tref ik aan op de grond, een ervan onder een schoen. Ik had de matras al ondersteboven gekeerd. Gelukkig terecht en weer om. Tien minuten voor aankomst worden we geinformeerd over de vele rikshaw chauffeurs, met de waarschuwing de eigen bagage te dragen, ten alle tijden. Ik vind het na ruim twee maanden wat extreem gebracht maar het is goede service. Hij rijdt je goedkoop naar het centrum van alle backpackershotels om je daar af te zetten. Wederom over nagedacht.
Ik loop richting 'Adventure Travels', het reisbureautje waar ik gister mee heb gebeld. Ik weet van de mogelijkheid om je backpack bij hen in bewaring te geven en daar maak ik dankbaar gebruik van. De schoonmaker helpt me en mijn camera gaat aan de oplader. De deur doet hij tot mijn geruststelling op slot. Om 14uur verwachten ze me terug. Tijd voor sightseeing, op zoek naar de schatten van Jaisalmer.
Ik begin met een ontbijtje aan het hoofdplein in het fort. Als ik klaar ben met het gebedje word ik alweer aangesproken door iemand. Natuurkijk startend met een compliment, hij wil een kamelensafari verkopen. Ik wijs hem af en begin aan 4 plakken toast met boter, jam en een omelet. Hoewel behoorlijk droog en dun zeg ik dat het prima smaakt als ze daar om vragen, tevreden met wat ik wel heb. Tevens ben ik tevreden met een leuk uitzicht over het komen en gaan op het pleintje. Veel toeristen en dus veel schoenenpoetsers en andere verkopers. Ik lees over de grootste trekpleisters hier en ik kies voor de Jaintempels en het Fort museum. Ik heb altijd al iets gehad met kastelen en imposante bouwwerken, in Frankrijk veel gezien met de gezinsvakanties. En zo begint mijn dagje.
De eerste twee tempels zijn vanaf negen uur geopend, de overige 5, onderling door een gangenstelsel verbonden, vanaf 11uur. Allen sluiten om 12, ik vind het een gek systeem. Nadat ik de eerste twee heb bezocht stel ik de schoenen bewaarder te leur, luister vriend ik heb al 200rs entree betaald. Het is wel goed zo. Kwart over tien, letterlijk tijd voor een cappuccino bij het dakterras, waarvan de trap bereikbaar is via een nauw gangetje tegenover de ingang van de tempels. Er staat al een rij voor de tweede groep temepels. Om 10u50 sluit ik aan en kan ik gelijk naar binnen. Het doet me denken aan de kamasutra tempels in khajuraho, maar ze verschillen uiteraard. Veel Buddha beelden, heel veel beelden langa de buitenste randen van de tempels. Weer erg veel detail en een prachtig geheel. Om 11.30 uur ongeveer ben ik klaar en loop ik naar het Fort museum. De toegangsprijs is vervijfvoudigd in verhouding tot de prijs genoemd in de Rough Guide. Wel weer een honderdje korting als student. Prijs inclusief camera en audiogids, geen keus. Begeleid loop ik door het fort en de rijke geschiedenis maakt het interessant, ik neem meer tijd dan het genoemde uur dat de tour normaal gesproken duurt. Het is megadruk en dezelfde taferelen spelen zich af als in het stadspaleis van Udaipur, zoals eergisteren meegemaakt. Groen Indiërs met gids en gezinnen die zich overal langs en tussen wurmen zonder al teveel aandacht te besteden aan anderen of een looprichting. Over de pleintjes en hallen, door de nauwe gangetjes naar de toren, het hoogste punt van Jaisalmer. Ik ben blij als ik 1,5uur later door het hele verhaal heen ben en ik maak nog een praatje met de zilversmid. Prachtige ringen en hangers met miniatuur afbeeldingen, ook naar wens te bestellen. Een mooi moment om mijn armband te laten testen, echt zilver. Kijk, goede deal gemaakt.
Bij 'Little Tibet', wederom met prachtig uitzicht, neem ik vegetarische Momo's als lunch. Om 14uur meld ik me bij het reisbureau. Ik maak kennis met de man van het telefoongesprek, een grote, joviale man. Hij laat me zien wat we gaan doen via een spelende diashow op een TV en ik betaal, herpak mijn tassen en vraag of de gitaar mee kan. 14u30 zijn we onderweg, een stelletje, een jonge fotograaf en twee man voor in de jeep, stuk voor stuk Indiër. Ik had het leuk gevonden met een buitenlander meer schat ik in, desalniettemin is de man van het stelletje spraakzaam en we hebben goed contact. Zij doet onderzoek in het veld van 'Genetics' en hij doet iets met software voor EEB. Ergens tijdens de rit staan we erg lang stil, ik weet niet waarom. Wel weet ik dat ik een houten reet heb en mijn schoenen te strak zitten. We zitten achterin een safarijeep op twee bankjes tegenover elkaar met bagage. Na ongeveer 60 km duiken we de bush in, van de weg ad. Er wordt bij een hutje gestopt om de zadels en andere spullen op het dak te binden. Na nog eens een minuutje of 15 stoppen we bij de kamelen.
Buckle up! Als de bagage is over gepakt worden onze tassen aan het zadel gehangen en vertrekken we. Eerst plaats nemen als een van de begeleiders zijn voet op de dubbelgevouwen voorpoot zet, zodat het beest niet op staat en wij een mooie smakkerd maken. Wow da's hoog! Een meter of drie van de grond. Langzaam beginnen we de safari. Eerst aan de hand en daarna krijgen wij de touwtjes in handen. Links is rechtsaf en vice versa. Ik twijfelde nog om dit te doen, de touwen zitten aan een pin in de neus en ze worden constant volgepakt, luisterend naar de toeristen die zo graag een nachtje iMmhe woestijn willen slapen. Het lijkt alsof ze goed verzorgt worden aan de andere kant, anders dan de kamelen in centrum Agra, voor een kar gespannen in de stad, schijtend op een plastic zeil. Zonder al teveel contemplatie heb ik vanmorgen geboekt.
Ik heb een fantastische uitzicht vanaf deze hoogte en geniet van het slome gehobbel door het zand. Wat een suffe, bijzondere beesten. We stoppen bij een klein (heel klein) dorpje hier. We maken een fototje en de dorpelingen willen mij gitaar horen spelen. Twee toontjes later gaan we weer door, een stukje verder. Jaisalmer ligt in de Thar woestijn maar ik was al gewaarschuwd dat het geen Sahara is, wel degelijk vegetatie en misschien wat licht in de verte. Zodra ik geen andere toeristen of steden tegen kom is het meer dan goed. We stoppen nog eenmaal, genieten van de zonsondergang, die achter ons aan het zakken is. Een fototje en een momentje in het zand, met het oog op de rijk gekleurde hemel. Blauw, lichtblauw en de oranje avondzon, overlopend in een perzikachtige gloed en weer blauw. Na nog een halfuurtje in het zadel 'slaan we ons kamp op', in passend taalgebruik.
Als vanzelf neemt iedereen een moment voor zichzelf, ik staar een tijd naar de zon en mediteer, op een van de iets verderop gelegen duinen. Het is donker als ik me bij de jongens voeg, al druk bezig met het avondeten. Met de stille gozer doe ik een potje schaak en daarna speel ik en paar nootjes weg. Het avondeten is klaar en ondanks mijn gebedje vreet ik het op. Groepsdruk denk ik. Zoals veel dingen wordt ook het avondeten voor Indiërs gekenmerkt door onrust. Alles snel, met grote happen, druk kletsend en onder luid gesmak. Het is zo'n aardige man maar het gesmak is haast ondraaglijk. Zonder enige gene met de volle mond open, alsof hij trots is op het aantal onsmakelijke decibellen. Hoezo niet praten met de mondvol. Het is echt bij de beesten af, zo goor. Ik bestel nog wat Chapati, er blijft weer eens meer dal en rijst over dan brood. Volgestouwd speel ik nog een liedje en dan duik ik er lekker in. Of op. Op de uitrolbare matras met brandschone lakens en twee dekbedden, in de open lucht. Lekker man. De maan staat vol aan de hemel nogdaardoor zijn de sterren niet zo helder zichtbaar. Lekker slapen.
Brr, geen idee wat de tijd is maar het is weer stervenskoud. Ik trek beide dekens nog maar wat verderop en ik zie ineens de pikzwarte hemel met ontelbaar veel glinsterende sterren, kraakhelder. Wauw. Ik ben er niet voor de volle 100% bij, maar ik ben dankbaar dat ik even wakker ben geweest. Geen flauw benul van tijd overigens.
Dezelfde morgen open ik mijn oogleden voor de dag als mijn buurman wordt gewekt. De zon is al even aan het opkomen dus ik schat dat het tussen 7 en 7.30uur is. Met een minuutje zit ik rechtop: ochtend motivatie. Een blik op de zandvlakte en door met meditatie. Na het ontbijt volgt er een tweede, inmiddels in de brandende zon. Kan ik wel van genieten. Het ontbijtje gaat niet veel beter dan het avondeten gister. Iedereen kent het denk ik wel, van die momenten dat je 7 eieren telt voor 4 personen, of iemand begint toast te eten van 'jouw' stapel. Wat een onzinnig gedoe en uit berouw eet ik veel teveel. Na het broodje ei volgt er weer toast met jam en dat houd ik bijzonder lang vol. De rijstepap in vaste vorm is al op. De terugweg op de tweebulter bedraagt 4.53km en we doen er een uur over. De bagage gaat eraf en we worden terug gereden. Terug naar Jaisalmer, een dik uur rijden over dezelfde lange weg via ik welke ik hier gistermorgen in de slaapcabine ben gearriveerd. De tijd gaat snel en ik verbaas me over de hoeveelheid activiteiten ik in een dag kan stoppen. Met anderhalve dag heb ik hier gezien wat ik wilde en een mooi gecombineerd programmatje gedraaid. Wel probeer ik nog steeds in het moment te zijn en overal van te genieten, zoals me door al mijn geliefden en beste makkers herhaaldelijk wordt geadviseerd.
Terug bij het reisbureau, herorganiseer een beetje. Worden jullie er al moe van? Ik wel soms. We hebben de mogelijkheid ergens te douchen voor hetzelfde geld. Bij gebrek aan een hotel is dat een welkom extraatje en ik neem al mijn bezittingen mee. Het stel wordt bij het gereserveerde hotel afgezet en sij gaan door naar de badkamer. Ik mag eerst, fijn met een geizer die nog moet opwarmen. Dan maar een koude douche, daar word ik tegenwoordig niet meer warm of koud van...
Als we op het vertrekpunt weer zijn afgezet neem ik afscheid en bedank ik ze. Ik heb restaurant 'Monica' in gedachten, al eerder over gelezen en hier direct om de hoek. Ha, het zal je verbazen maar daar kan ik ook nog genieten van het uitzicht. Paneer butter massala met 5 plain roti. Ik heb nog water en een uurtje na de lunch besluit ik met een kleine pot koffie. Foto's weer geüpload en whatsapp maar eens geopend via mijn Nederlandse simkaart. De andere telefoon is volgeladen en helaas geen voedsel to go, de keuken is tot 6u30 gesloten. Ik zit hier ook al een tijdje, wachtend tot het tijd is om te gaan...
3.45uur vind ik het tijd om te gaan. Een 20 minuten lopen naar het station, om 17uur de trein. Twee treinen eigenlijk. Een nachtje in de Sleeper class gevolgd door een nachtje 3AC van Nizamuddin, een ander station in Delhi, naar Manmad, vanaf waar de bussen gaan richting de Ellora- en Ajantagrotten. Scheelt me weer twee nachten accommodatie betalen en het is ook wel gezellig. Ik bel onderweg naar het station met Jeroen en word meerdere malen ongelofelijk onbeschoft onderbroken door het volk hier, het volk dat geen enkele vorm van gene of fatsoen kent. In elk geval niet op straat, niet richting die lange blonde knaap met een roodharig baardje. Op het station kijk ik al kletsen om me heen, even de omgeving in me opnemen en ik koop een fles water en een zak chips. Karma lijkt me, ik ben er niet bij en krijg te weinig geld terug. Of dat denk ik en heb de twee briefjes van tien niet opgemerkt, goed verstopt in het biljet van 50rs. Eigen schuld dikke bult. Present moment.
Ik zit veel te vroeg op het gereserveerde bedje, een halfuur te vroeg op het onderste bed parallel aan het raam eVlakt gangpad. Dat betekent waarschijnlijk ongevraagd gezelschap vanavond, laat ik er open voor staan. De bagage ligt bij me aan de ketting. Na het telefoongesprek werk ik de chips weg en bel ik met Koen. Na een tijd gaan we rijden en daarmee vervaagt de tot noch toe goede internetverbinding. Ik ben weer op mezelf aangewezen en hoewel ik me voor heb genomen het gematigd aan te pakken met dit verhaal ben ik toch weer een paar uur aan het typen op mijn telefoon. Eerst een schoonheidsslaapje en daarna weer door. Met het passeren van de vele stations heb ik alweer een hele kudde locals en reizigers voorbij zien komen, inderdaad met het gebruikelijke gezelschap op mijn bedje. Niet tot ongemakkelijke proporties gelukkig en inmiddels zijn de lichten uit en is het eindelijk stil. Hopelijk genieten zij net zo van de rust als ik, want wat een druktemaker af en toe. Ik probeer me zo bij de slapenden te voegen. 11.15uur is de verwachte aankomsttijd en om 15uur gaat de volgende trein. Ik kijk uit naar de 3ac, lekker met een kussen en een dekentje in een rustige coupé en wellicht blank of ander buitenlands gezelschap. Of een fantastische Indische familie zoals bij de laatste treinreis, met lekker voedsel en een grote glimlach. Ik ben benieuwd maar voor nu...
...met weer wat filmpjes op YouTube, de foto's up to date en dit verhaal ten einde. Voor nu voldaan de oogjes toe.
Ik mis jullie <3
Chiron
Voor de zoveelste keer reorganiseer ik mijn bezittingen. Voor de busreis anders dan voor de treinreis of een wandeling. De waardevolle spullen en andere benodigdheden bij de hand en de backpack meestal achterin de bus. Voor de trein stop ik mijn kleinere tas in de grote backpack, na twee internationale zendingen heb ik plek genoeg en nog steeds teveel bij me. De rits gaat op slot met de ketting erdoor, via de doorgang voor een waterslang achter het net langs en aan een ijzeren beugel met een tweede cijferslot. Beide tassen vast en niet te openen, dan kan ik gerust op een oor. In het geval van de busrit vanavond houd ik de kleine tas bij me en wat er ook gebeurd, ik ben onafscheidelijk van mijn paspoort, pinpas, geld en een telefoon. Het noodpakket op zak zal ik maar zeggen.
Als ik bijna klaar ben om te gaan bestel ik een ei, kaas, tomaat sandwich to go en ik klets met het tweetal heren dat ik vanmorgen heb leren kennen. Jullie hebben nog een verklaring tegoed. Eerder vandaag heeft de Indiër mij verteld dat het s nachts zo koud is in de trein, niet vanwege het weer maar omdat ze de airco op volle kracht zetten. 'We suck at climate control'. Weer wat geleerd. De Duitser zit met dichte, rode en opgezwollen ogen en ik geef hem het potje oogdruppels dat mij in de bergen door Stefanie cadeau is gedaan, in Dharamkot. Alweer een hele tijd geleden, in elk geval voor mijn gevoel. Zo kan ik weer iets terug doen voor de meelevendheid van anderen, het cirkeltje is rond. Ik geef ze een hand en wat relaxter dan anders ga ik op pad. Met de ingepakte sandwich natuurlijk.
Ik voel mij meer op mijn gemak met een busrit voor de boeg dan een treinreis. Even iets wat ik opmerk. Na 3km en een keer vragen zit ik op een bankje voor Kamlesh travels. Mijn kaartje is gecontroleerd en ik ben op de juiste plek. In de wachttijd koop ik peanut masala en een KitKat. Flesje water heb ik nog. Het wachten duurt wel heel erg lang. Na een gesprek met twee Zweedse dames nog geen bus. 8.15uur worden zij met een paar mensen meer verzocht in een grote tuktuk plaats te nemen, ze worden naar de AC bus gebracht. Ik weet hoe koud het s nachts kan worden dus AC leek mij niet nodig, ik wacht 'nog steeds' op de juiste plek. Ten tijde van het vermelde vertrek moment zie ik iemand van het reisbureautje nerveus ijsberen en een belletje maken, 'non AC bus' versta ik van het verhaal. Nog geen 2 minuten later word ik verzocht een andere werknemer te volgen. Hij start zijn motor en wijst naar de buddyseat. Duidelijke taal. Ik heb mijn bagage al klaar staan voor de busreis, ofwel twee tassen en een gitaar. De 25L tas blijft als rugzak fungeren terwijl de backpack op de tank belandt en met de top op het stuur leunt. Met mijn rechterarm houd ik me vast aan de hendel onder me. Met de linkerkant omarm ik de gitaar en wordt me zijn ticketblock in de hand gedrukt. Ha, ze moesten me nu in Nederland eens zien... Hij schreeuwt een paar keer wat naar me, 'AC bus, same price no problem'. Oke dan, eerst dit ritje overleven. Ik stel mij gerust met de gedachte dat heel India zich zo vervoert maar ik blijf krampachtig naar mijn backpack kijken en de gitaar tegen me aandrukken... Het.kan.allemaal.hier.
Na een stuk over de grote weg en ongeveer tien minuten zijn we bij de deluxe AC bus, het lijkt langer te duren. De backpack gaat zoals verwacht tegen een meerprijs van 20rs achterin en in de bus en ik zeg de dames weer goedenavond, ik heb een enkele slaapcabine helemaal achterin de bus, tegenover de dubbele slaapcabine die zij toegewezen hebben gekregen. Dit is een nieuwe ervaring voor mij, een bus met dubbele en enkele slaacadeau es, twee hoog en voorzien van wat semi-sleeper stoelen onder de 'tweede etage' slaapplekken. Achterin, onder de rij van de dames. Een ac busrit cadeau en ook nog een slaapcabine! Ik had mij al ingesteld op een verrot nachtje maar dit is andere koek! Het oogt erg knus en ik word er vrolijk van. Nadat ik de snacks heb weggewerkt en de het landschap voorbij zie schieten vanaf een stoel aan het nauwe gangpad, kruip ik er lekker in. In de voor mij nauwe ruimte met twee glazen schuifdeuren en gordijnen aan beide zijden. Ik heb de tas en gitaar een plek gegeven en ondanks de hobbelige rit doe ik de ogen toe.
Tussen 6 en 7 word ik wakker, op zaterdag 21 november. Weekend! Mijn besef van een week indeling is lang geleden vervaagd. Op het bankje dat de achterste rij vormt neem ik plaats voor meditatie. De laatste nootjes eet ik op en dan ontdek ik dat mijn dogtags ontbreken, de ketting met belangrijke informatie in het geval er iets gebeurd. F*ck, die kan nog weleens van pas komen, al hoop ik van niet. ICE nummers en hulp instanties staan er onder andere op gedrukt. Ik blijf kalm en ga op zoek, beide tags en de ketting tref ik aan op de grond, een ervan onder een schoen. Ik had de matras al ondersteboven gekeerd. Gelukkig terecht en weer om. Tien minuten voor aankomst worden we geinformeerd over de vele rikshaw chauffeurs, met de waarschuwing de eigen bagage te dragen, ten alle tijden. Ik vind het na ruim twee maanden wat extreem gebracht maar het is goede service. Hij rijdt je goedkoop naar het centrum van alle backpackershotels om je daar af te zetten. Wederom over nagedacht.
Ik loop richting 'Adventure Travels', het reisbureautje waar ik gister mee heb gebeld. Ik weet van de mogelijkheid om je backpack bij hen in bewaring te geven en daar maak ik dankbaar gebruik van. De schoonmaker helpt me en mijn camera gaat aan de oplader. De deur doet hij tot mijn geruststelling op slot. Om 14uur verwachten ze me terug. Tijd voor sightseeing, op zoek naar de schatten van Jaisalmer.
Ik begin met een ontbijtje aan het hoofdplein in het fort. Als ik klaar ben met het gebedje word ik alweer aangesproken door iemand. Natuurkijk startend met een compliment, hij wil een kamelensafari verkopen. Ik wijs hem af en begin aan 4 plakken toast met boter, jam en een omelet. Hoewel behoorlijk droog en dun zeg ik dat het prima smaakt als ze daar om vragen, tevreden met wat ik wel heb. Tevens ben ik tevreden met een leuk uitzicht over het komen en gaan op het pleintje. Veel toeristen en dus veel schoenenpoetsers en andere verkopers. Ik lees over de grootste trekpleisters hier en ik kies voor de Jaintempels en het Fort museum. Ik heb altijd al iets gehad met kastelen en imposante bouwwerken, in Frankrijk veel gezien met de gezinsvakanties. En zo begint mijn dagje.
De eerste twee tempels zijn vanaf negen uur geopend, de overige 5, onderling door een gangenstelsel verbonden, vanaf 11uur. Allen sluiten om 12, ik vind het een gek systeem. Nadat ik de eerste twee heb bezocht stel ik de schoenen bewaarder te leur, luister vriend ik heb al 200rs entree betaald. Het is wel goed zo. Kwart over tien, letterlijk tijd voor een cappuccino bij het dakterras, waarvan de trap bereikbaar is via een nauw gangetje tegenover de ingang van de tempels. Er staat al een rij voor de tweede groep temepels. Om 10u50 sluit ik aan en kan ik gelijk naar binnen. Het doet me denken aan de kamasutra tempels in khajuraho, maar ze verschillen uiteraard. Veel Buddha beelden, heel veel beelden langa de buitenste randen van de tempels. Weer erg veel detail en een prachtig geheel. Om 11.30 uur ongeveer ben ik klaar en loop ik naar het Fort museum. De toegangsprijs is vervijfvoudigd in verhouding tot de prijs genoemd in de Rough Guide. Wel weer een honderdje korting als student. Prijs inclusief camera en audiogids, geen keus. Begeleid loop ik door het fort en de rijke geschiedenis maakt het interessant, ik neem meer tijd dan het genoemde uur dat de tour normaal gesproken duurt. Het is megadruk en dezelfde taferelen spelen zich af als in het stadspaleis van Udaipur, zoals eergisteren meegemaakt. Groen Indiërs met gids en gezinnen die zich overal langs en tussen wurmen zonder al teveel aandacht te besteden aan anderen of een looprichting. Over de pleintjes en hallen, door de nauwe gangetjes naar de toren, het hoogste punt van Jaisalmer. Ik ben blij als ik 1,5uur later door het hele verhaal heen ben en ik maak nog een praatje met de zilversmid. Prachtige ringen en hangers met miniatuur afbeeldingen, ook naar wens te bestellen. Een mooi moment om mijn armband te laten testen, echt zilver. Kijk, goede deal gemaakt.
Bij 'Little Tibet', wederom met prachtig uitzicht, neem ik vegetarische Momo's als lunch. Om 14uur meld ik me bij het reisbureau. Ik maak kennis met de man van het telefoongesprek, een grote, joviale man. Hij laat me zien wat we gaan doen via een spelende diashow op een TV en ik betaal, herpak mijn tassen en vraag of de gitaar mee kan. 14u30 zijn we onderweg, een stelletje, een jonge fotograaf en twee man voor in de jeep, stuk voor stuk Indiër. Ik had het leuk gevonden met een buitenlander meer schat ik in, desalniettemin is de man van het stelletje spraakzaam en we hebben goed contact. Zij doet onderzoek in het veld van 'Genetics' en hij doet iets met software voor EEB. Ergens tijdens de rit staan we erg lang stil, ik weet niet waarom. Wel weet ik dat ik een houten reet heb en mijn schoenen te strak zitten. We zitten achterin een safarijeep op twee bankjes tegenover elkaar met bagage. Na ongeveer 60 km duiken we de bush in, van de weg ad. Er wordt bij een hutje gestopt om de zadels en andere spullen op het dak te binden. Na nog eens een minuutje of 15 stoppen we bij de kamelen.
Buckle up! Als de bagage is over gepakt worden onze tassen aan het zadel gehangen en vertrekken we. Eerst plaats nemen als een van de begeleiders zijn voet op de dubbelgevouwen voorpoot zet, zodat het beest niet op staat en wij een mooie smakkerd maken. Wow da's hoog! Een meter of drie van de grond. Langzaam beginnen we de safari. Eerst aan de hand en daarna krijgen wij de touwtjes in handen. Links is rechtsaf en vice versa. Ik twijfelde nog om dit te doen, de touwen zitten aan een pin in de neus en ze worden constant volgepakt, luisterend naar de toeristen die zo graag een nachtje iMmhe woestijn willen slapen. Het lijkt alsof ze goed verzorgt worden aan de andere kant, anders dan de kamelen in centrum Agra, voor een kar gespannen in de stad, schijtend op een plastic zeil. Zonder al teveel contemplatie heb ik vanmorgen geboekt.
Ik heb een fantastische uitzicht vanaf deze hoogte en geniet van het slome gehobbel door het zand. Wat een suffe, bijzondere beesten. We stoppen bij een klein (heel klein) dorpje hier. We maken een fototje en de dorpelingen willen mij gitaar horen spelen. Twee toontjes later gaan we weer door, een stukje verder. Jaisalmer ligt in de Thar woestijn maar ik was al gewaarschuwd dat het geen Sahara is, wel degelijk vegetatie en misschien wat licht in de verte. Zodra ik geen andere toeristen of steden tegen kom is het meer dan goed. We stoppen nog eenmaal, genieten van de zonsondergang, die achter ons aan het zakken is. Een fototje en een momentje in het zand, met het oog op de rijk gekleurde hemel. Blauw, lichtblauw en de oranje avondzon, overlopend in een perzikachtige gloed en weer blauw. Na nog een halfuurtje in het zadel 'slaan we ons kamp op', in passend taalgebruik.
Als vanzelf neemt iedereen een moment voor zichzelf, ik staar een tijd naar de zon en mediteer, op een van de iets verderop gelegen duinen. Het is donker als ik me bij de jongens voeg, al druk bezig met het avondeten. Met de stille gozer doe ik een potje schaak en daarna speel ik en paar nootjes weg. Het avondeten is klaar en ondanks mijn gebedje vreet ik het op. Groepsdruk denk ik. Zoals veel dingen wordt ook het avondeten voor Indiërs gekenmerkt door onrust. Alles snel, met grote happen, druk kletsend en onder luid gesmak. Het is zo'n aardige man maar het gesmak is haast ondraaglijk. Zonder enige gene met de volle mond open, alsof hij trots is op het aantal onsmakelijke decibellen. Hoezo niet praten met de mondvol. Het is echt bij de beesten af, zo goor. Ik bestel nog wat Chapati, er blijft weer eens meer dal en rijst over dan brood. Volgestouwd speel ik nog een liedje en dan duik ik er lekker in. Of op. Op de uitrolbare matras met brandschone lakens en twee dekbedden, in de open lucht. Lekker man. De maan staat vol aan de hemel nogdaardoor zijn de sterren niet zo helder zichtbaar. Lekker slapen.
Brr, geen idee wat de tijd is maar het is weer stervenskoud. Ik trek beide dekens nog maar wat verderop en ik zie ineens de pikzwarte hemel met ontelbaar veel glinsterende sterren, kraakhelder. Wauw. Ik ben er niet voor de volle 100% bij, maar ik ben dankbaar dat ik even wakker ben geweest. Geen flauw benul van tijd overigens.
Dezelfde morgen open ik mijn oogleden voor de dag als mijn buurman wordt gewekt. De zon is al even aan het opkomen dus ik schat dat het tussen 7 en 7.30uur is. Met een minuutje zit ik rechtop: ochtend motivatie. Een blik op de zandvlakte en door met meditatie. Na het ontbijt volgt er een tweede, inmiddels in de brandende zon. Kan ik wel van genieten. Het ontbijtje gaat niet veel beter dan het avondeten gister. Iedereen kent het denk ik wel, van die momenten dat je 7 eieren telt voor 4 personen, of iemand begint toast te eten van 'jouw' stapel. Wat een onzinnig gedoe en uit berouw eet ik veel teveel. Na het broodje ei volgt er weer toast met jam en dat houd ik bijzonder lang vol. De rijstepap in vaste vorm is al op. De terugweg op de tweebulter bedraagt 4.53km en we doen er een uur over. De bagage gaat eraf en we worden terug gereden. Terug naar Jaisalmer, een dik uur rijden over dezelfde lange weg via ik welke ik hier gistermorgen in de slaapcabine ben gearriveerd. De tijd gaat snel en ik verbaas me over de hoeveelheid activiteiten ik in een dag kan stoppen. Met anderhalve dag heb ik hier gezien wat ik wilde en een mooi gecombineerd programmatje gedraaid. Wel probeer ik nog steeds in het moment te zijn en overal van te genieten, zoals me door al mijn geliefden en beste makkers herhaaldelijk wordt geadviseerd.
Terug bij het reisbureau, herorganiseer een beetje. Worden jullie er al moe van? Ik wel soms. We hebben de mogelijkheid ergens te douchen voor hetzelfde geld. Bij gebrek aan een hotel is dat een welkom extraatje en ik neem al mijn bezittingen mee. Het stel wordt bij het gereserveerde hotel afgezet en sij gaan door naar de badkamer. Ik mag eerst, fijn met een geizer die nog moet opwarmen. Dan maar een koude douche, daar word ik tegenwoordig niet meer warm of koud van...
Als we op het vertrekpunt weer zijn afgezet neem ik afscheid en bedank ik ze. Ik heb restaurant 'Monica' in gedachten, al eerder over gelezen en hier direct om de hoek. Ha, het zal je verbazen maar daar kan ik ook nog genieten van het uitzicht. Paneer butter massala met 5 plain roti. Ik heb nog water en een uurtje na de lunch besluit ik met een kleine pot koffie. Foto's weer geüpload en whatsapp maar eens geopend via mijn Nederlandse simkaart. De andere telefoon is volgeladen en helaas geen voedsel to go, de keuken is tot 6u30 gesloten. Ik zit hier ook al een tijdje, wachtend tot het tijd is om te gaan...
3.45uur vind ik het tijd om te gaan. Een 20 minuten lopen naar het station, om 17uur de trein. Twee treinen eigenlijk. Een nachtje in de Sleeper class gevolgd door een nachtje 3AC van Nizamuddin, een ander station in Delhi, naar Manmad, vanaf waar de bussen gaan richting de Ellora- en Ajantagrotten. Scheelt me weer twee nachten accommodatie betalen en het is ook wel gezellig. Ik bel onderweg naar het station met Jeroen en word meerdere malen ongelofelijk onbeschoft onderbroken door het volk hier, het volk dat geen enkele vorm van gene of fatsoen kent. In elk geval niet op straat, niet richting die lange blonde knaap met een roodharig baardje. Op het station kijk ik al kletsen om me heen, even de omgeving in me opnemen en ik koop een fles water en een zak chips. Karma lijkt me, ik ben er niet bij en krijg te weinig geld terug. Of dat denk ik en heb de twee briefjes van tien niet opgemerkt, goed verstopt in het biljet van 50rs. Eigen schuld dikke bult. Present moment.
Ik zit veel te vroeg op het gereserveerde bedje, een halfuur te vroeg op het onderste bed parallel aan het raam eVlakt gangpad. Dat betekent waarschijnlijk ongevraagd gezelschap vanavond, laat ik er open voor staan. De bagage ligt bij me aan de ketting. Na het telefoongesprek werk ik de chips weg en bel ik met Koen. Na een tijd gaan we rijden en daarmee vervaagt de tot noch toe goede internetverbinding. Ik ben weer op mezelf aangewezen en hoewel ik me voor heb genomen het gematigd aan te pakken met dit verhaal ben ik toch weer een paar uur aan het typen op mijn telefoon. Eerst een schoonheidsslaapje en daarna weer door. Met het passeren van de vele stations heb ik alweer een hele kudde locals en reizigers voorbij zien komen, inderdaad met het gebruikelijke gezelschap op mijn bedje. Niet tot ongemakkelijke proporties gelukkig en inmiddels zijn de lichten uit en is het eindelijk stil. Hopelijk genieten zij net zo van de rust als ik, want wat een druktemaker af en toe. Ik probeer me zo bij de slapenden te voegen. 11.15uur is de verwachte aankomsttijd en om 15uur gaat de volgende trein. Ik kijk uit naar de 3ac, lekker met een kussen en een dekentje in een rustige coupé en wellicht blank of ander buitenlands gezelschap. Of een fantastische Indische familie zoals bij de laatste treinreis, met lekker voedsel en een grote glimlach. Ik ben benieuwd maar voor nu...
...met weer wat filmpjes op YouTube, de foto's up to date en dit verhaal ten einde. Voor nu voldaan de oogjes toe.
Ik mis jullie <3
Chiron
Dat "back"packen is toch apart en naar ik begrijp dus erg veel in- en uitpacken! Dat protocol met safety, kettingen en om je heen kijken.. Je hebt je weg daar aardig in gevonden. Moet ook wel, anders ben je zo verlost van al je privé! en da's natuurlijk nie de bedoeling. Blijven opletten dus. Op mijn reis ben ik bijv. m'n bankpas kwijt geraakt; bleek uiteindelijk tussen de gordelklik en de middenconsole te zitten. Ondertussen verkeerde code gebruikt bij m'n reservepas en alles moeten blokkeren. Wat een gekloot..geen internet, sms'n of bellen in ons woestijntje. Is wel goedgekomen hoor. En zonder meditatie! Zal jou gebeuren daar boven op die kameel! Had jij je gordeltje om? Nog bepaalde kamelen(verkeers)regels daaro? Lijkt me niet, gezien de chaos die je elke dag tegenkomt! Wat mooi dat je s'nachts in de sterrenhemel lag. Nog vallende sterren gezien en/of wensjes gedaan? Dat is in Nederland niet meer mogelijk. Hoe jij het voor elkaar krijgt om zulke lappen tekst op je mobiel te krijgen blijft mij een raadsel..hoe hou je overzicht man. Verbazingwekkend dat je toch relatief veel met internet bent verbonden. De fotootjes blijven het goed doen..je ziet er "cool" uit. De indiertjes zullen wel kek met je zijn, ha ha. Ik kan natuurlijk hier niet al te diep op ingaan helaas, daar dit toch een soort openbaar forumpje is.
Ik ben benieuwd naar je volgende belevenissen.
Lieve groet, Marcel