Delhi, part two

14 September, het is 5.41 pm hier, Pillar 13 in de bus van Swagatam holidays. Onderweg naar Manali, op het moment van schrijven vertrekken we. Ik bereid me voor op een rit van 20 uur, gelukkig zit ik in een half sleeper Volvo bus met airconditioning.

Vandaag was ik toch wel weer gespannen. Gaat het allemaal goed? Toen ik rond 10 am uit mijn nest kwam heb ik gelijk maar even gedoucht, koud natuurlijk. De laatste keer in deze smerige badkamer. Een ontbijt besteld in mijn hotel, in plaats van het gebruikelijke dakterras van het Shelton hotel. Ik had nog 'breakfast money' over in mijn boeking. Heerlijk gegeten: omelet, plain parantha en bajhi. Ook brood maar wat luchtiger en met een smaakje, een veg sausje en wat (natte) yoghurt erbij. Ik ontmoette in de lobby een Spaans koppel die aan het besluiten waren wat te doen vandaag. Ik heb ze geadviseerd naar Ashkardam te gaan en 's avonds naar de licht en geluidsshow op het oude fort. Ze hebben alleen vandaag in Delhi en het advies werd mij in dank afgenomen.

Ik ben gister, 13 September, in de Ashkardam geweest. Een gigantische plaats van 'peace and divinity', gewijd aan Bhagwan Swaminarayan (1781-1830 CE), een representatie van de belangen van het Hindoeïsme. Wat een prachtige tempel. De Mandir Ashkardam is de hoofdattractie, een gigantische tempel die van veraf al te aanschouwen is. Onderweg in de taxi een paar dagen eerder ben ik er al langs gereden. In vijf jaar tijd is er door 7000 man gewerkt aan de beelden waaruit de tempel bestaat. Een rij van 689 volgelingen bovenin, allemaal in marmer, gouden beelden en een troon, de buitenkant bestaat uit rood zandsteen met een omlijsting van olifanten aan de onderkant, stuk voor stuk uit het steen gevormd. Prachtig. Ik besloot om de excursie te doen. Middels een wandeling met verschillende tentoonstellingen, vertellingen, bewegende poppen, een film en een boottocht ervaar je het verhaal van deze Hindoeist en zijn betekenis hedendaags. Heel erg mooi.

Daarna besloot ik om naar de Lodhi gardens te gaan, de dag ervoor was ik namelijk al getipt door Jagdish. Je wilt daar het liefst de hele dag zijn verteld hij me, gelijk heeft hij. Prachtig. Helaas een klein deel van het park gezien. Ik had nogal honger namelijk aangezien ik de lunch heb overgeslagen, op zoek naar het park restaurant dus. Eenmaal binnen kwam ik totaal tot rust. Wat een vredige plek. Nette bediening, een schoon restaurant met een rustieke ambiance. Ik heb mezelf verwend met een entrecote en chocomousse na. Een sapje en een beetje water erbij. Erg duur voor Indiase standaarden, omgerekend 25 euro, ofwel 2000 roepies. Een rip uit mijn lijf. Tegen de tijd dat ik het hoofdgerecht op had, was de tuin gebruiksklaar en ben ik verhuisd. Overal lampions in de bomen, lounge- en liefdesbanken met relax muziek, zalig. Rond achten ben ik vertrokken. Lopen, metro en lopen naar het dakterras. Laatste avondje hier. Ik heb weer wat mensen ontmoet en nog een chai gedronken voor het slapen gaan.

De twee avonden ervoor zagen er hetzelfde uit: lekker relaxen op een vertrouwd plekje. Na het bezoek aan Jagdish' huis en zijn familie op 10 September zijn we samen die kant op gegaan en hebben we afgesproken dat ik een judoles geef aan de kinderen van zijn kolonie, de Kathputli Colony. Zo gezegd zo gedaan.

11 September ben ik bij het Rode Fort geweest, waar ik Devlin (Dee) heb leren kennen. We hebben samen de rest van het Fort bekeken en besluiten verder te reizen, door naar de Qutab Minar, een prachtige minaret met een onafgemaakt bouwwerk ernaast, drie generaties hebben geprobeerd een toren te maken die hoger is dan de Qutab Minar, maar de een na de ander is komen te overlijden en het bouwsel is nooit afgemaakt. 'S avonds ook met Dee, twee Duitsers en Jagdish wat gedronken op het dakterras. Ook in de hoop om voor hem wat meer donaties te ontvangen, maar helaas zonder al te veel succes.

12 September, ik zie Dee en we gaan naar Humayun's Tumb. Ook weer een prachtige tuin met een fantastisch bouwwerk rondom de tombe van Humayun. Ik weet dat ik vanmiddag heb afgesproken voor de judoles en om 1.30 pm was ik terug en heb ik de metro gepakt richting Shadipur, waar ik door Jagdish werd opgehaald. De kinderen meegenomen richting een parkje. Op de slippers en in gescheurde Tshirts een judoles in het gras. De kids zijn heel wat onrustiger dan bij ons. Ze hebben bijna niks, dus waarom zouden ze luisteren. De meeste doen waar ze zin in hebben en na een halfuur had ik nog maar de helft van de groep over. Met handgebaren en een beetje vertaling van Jagdish is het gelukt. Ondertussen heeft hij wat foto's gemaakt. Ik blij om dit te kunnen doen voor ze. Bij hem hebben we weer wat gegeten, meer dan genoeg Paranthas en een vegetarische schotel. Zijn zoon was druk met de elektriciteit, die valt zomaar uit of de kabels worden gestolen. 'S avonds gezamenlijk met de metro en relaxen op het dakterras, de rest is beschreven.

Vanmiddag heb ik de backpack ingepakt, wat een bende was het in mijn hotelkamer. Een laatste lunch met mijn vriend en wederom een reiziger die aansloot, Israel. Onderweg naar de bus wat geld uit de muur gehaald en fruit gekocht voor onderweg. Afscheid genomen van mijn grote vriend en na een beetje wanhoop en twee telefoontjes zit ik dan in de juiste bus, onderweg naar Manali. Onderweg naar dè motorrit van mijn leven.

Namasté, Chiron