Agra

6uur, de wekker gaat en ik blijf nog een uur liggen. Vooruit, opstaan. Om 8uur word ik opgehaald en om 9.05 staat de trein gepland. Douchen, backpack inpakken en weer door. Ik wilde eigenlijk nog mediteren, helemaal nu ik weer gespannen ben voor een treinreisje, ik ben bekend met de SL (Sleeper class), maar deze overbrugt de nacht. Ik ben benieuwd hoe dat zal zijn. Tevens wil ik met de rits aan treinreserveringen geen enkele trein missen, stress. F*ck, ik heb helemaal niet aan ontbijt gedacht en ik verkies een pannenkoekje en toast met ei boven een halfuurtje in lotushouding. 

Aan tafel op het dak raak ik in gesprek met een Koreaanse en Engelse dame en ik bied ze een ritje aan, de rikshaw is toch al gebeld door mijn nieuwe vriend en je kunt zo meerijden. Natuurlijk vind ik het handig dat de kosten misschien gedeeld worden, maar dat laat ik open aangezien ik ze uitnodig. Misschien is de rikshaw te vroeg voor hen, maar ik laat hem tien minuten wachten en dan zijn we er klaar voor, op naar het trein station, 7 minuten verderop. Voor 3 personen wil hij natuurlijk weer meer geld, maar dat gaat niet door. Als ik het perron op kom lopen zie ik met verbazing een paar oude bekenden, het drietal waarmee we Khajuraho in zijn gekomen twee dagen terug. Toeval weet ik niet, maar geinig is het wel. Uiteraard zitten we allemaal verspreid en ik ga op jacht naar de juiste wagon en mijn bedje, ook al gaat de trein overdag. Vanmiddag om 17u40 verwachten we aan te komen.

Eenmaal in wagon S5 vind ik bed nummer 55. Voila, on y va encore. 'Bonjour je m'appelle Chiron, Je suis Neerlandais.' Een tweetal uit Frankrijk, moeder en zoon. Ik neem eerst wat tijd voor mezelf en als ik een 3 uurtjes heb geslapen raken we aan de klets. Boterkoekjes en oreo's over en weer, evenals de gidsen en ervaringen, in het Frans en Engels. Mams spreekt niet zo goed Engels en alles wordt vertaald, uiteindelijk is dan veel gemakkelijker over te gaan op Frans. Gaat me nog redelijk af zo na een paar jaartjes op de camping...

Op tijd komen we aan in Agra Cantt. en hoewel ik met Marie Louise heb afgesproken om elkaar hier te ontmoeten en een rikshaw te delen naar 'Zostel', is ze nergens te bekennen. Verbinden met het wifinetwerk en een berichtje verder ben ik geinformeerd. Ze zat als noodoplossing in de eerste klas en heeft een ritje aangeboden gekregen, dus komt het erop neer dat ik het zelf uit mag zoeken. Met de Koreaanse en de Engelse dame delen we een rikshaw. Ondanks dat het een prepaid rikshaw is met zogenaamde vaste prijzen hebben we nog steeds 30 roepies teveel betaald na afdingen. Ik ben van plan met de Engelse meid mee te gaan naar het zelfde hotel, het internetpakket is uitgeput en ik heb niks besproken of uitgezocht. De chauffeur weet zelf de weg niet zo goed en kent de naam van het hostel niet. Als we stoppen om het duidelijk te maken zie ik een groot bord met 'Zostel', pal naast ons. Dat kan geen toeval zijn. Ik overhandig haar wat geld en stap uit, bekijk het maar ik blijf hier vannacht. Ik wordt super opgevangen, na alle verplichte informatie en een kopie van het paspoort krijg ik de wificode en de openingstijden van het restaurant medegedeeld. Tevens wordt me een plattegrond met de hoofdattracties overhandigd en krijg ik informatie over het kortingssysteem van deze hostelketen. Deze jongens hebben het compleet begrepen. Ik zie Marie en ze verontschuldigd zich, het is al goed. Laten we er samen op uit trekken morgen. Een uurtje rust en we lopen de East Gate Road af, richting de Taj Mahal, na ca. 2km linksaf langs de muur en na een paar kleinere straatjes belandden we op een dakterras van 'Saniya Hotel & Restaurant'. We nemen het tafeltje helemaal achterin, met een prachtig zicht op de pikzwarte silhouette van het mooiste gebouw ter wereld, afgetekend tegen de grauwe lucht. Het ziet er majustueus uit. Een illustere aftekening van een immens gebouw, wachtend op het zonlicht, wachtend om gezien te worden. Het geeft een mystieke sfeer en de adrenaline giert door mijn lijf. Wauw, wauw, wauw. Nu al. We kunnen niet wachten tot zonsondergang. De Madhai Kofta smaakt weer goed met wat Naan en een flesje water. Morgen op tijd op en na de maaltijd wandelen we terug. Ik maak kort gebruik van de wifi en de wekker wordt ingesteld, 5uur. 

Om 4uur lig ik al een tijd wakker, bang om de wekker te missen. Helaas, ik heb nog dik een uur slaap. Gebroken kom ik om 5.10uur uit bed, we kleden ons aan en pakken de benodigdheden. Voor mij de oplader, telefoon, geld en de gopro. 5.20 lopen we ervandoor, gedreven om de Taj Mahal met zonsopgang te bekijken. Als we bijna bij de East Gate zijn wordt ons door een bewaker verteld dat we een ticket kunnen krijgen bij de balie, 500m terug. We willen deze kans niet missen, beide vertrekken we vanavond alweer! We gaan met een fietsrikshaw in zee die ons bij de ticket counter afzet en daar op ons wacht. Binnen blijkt er al een rijtje te staan die aanzienlijk groter wordt, we zijn net op tijd. Ze zijn nog niet eens open! Van zonsopkomst tot ondergang zou de Taj open moeten zijn. Als we na 20 minuten weer buiten zijn worden we naar de poort gebracht en daar komen we erachter dat dit inderdaad de werkelijkheid blijkt te zijn. Wederom een behoorlijke rij en hoewel weer een van de eersten, er dient nog 15 minuten gewacht te worden voordat we naar binnen mogen. Het is bijna helemaal licht nu en om 6.45uur begint de rij dan langzaam voorwaarts te bewegen. Hehe, nouja de zon staat nog laag en het is een mooie dag, we maken er het beste van en ik heb er vrede mee. 

Vrouwen ook altijd met de tassen. Na 2 maanden doe ik de lokale tripjes het liefst zonder tas. Deze wordt bijna overal gecontroleerd en mag soms zelfs niet eens naar binnen! Ik wacht nog eens 15 minuten tot Marie door de bagagecheck heen is en dan banen we ons een weg, over het grote plan, onder de main gate door en daar ligt ze dan. In de lichte schemering herrijst de onovertreffelijke Taj Mahal. We beginnen natuurlijk bij het nu al immens drukke platform, er recht voor. Een paar portretfoto's en wat gekke kiekjes. Langzaam wandelen we over de laan en komen we dichterbij. Ik vind het fantastisch. Bij het eerste gezicht ben ik compleet stil, in lichaam en geest. Onroerend schoon is alles wat ik er van kan zeggen. Dat is mijn ervaring in dat moment. Wat een plaatje, onwerkelijk dat ik hier ben. Het lijkt een wallpaper van mijn computer. Ik probeer zoveel mogelijk in het moment aanwezig te zijn en te voelen wat ik voel, te zien wat ik zie en te ervaren.

Bij het tweede platform nemen we wederom een paar foto's en dan geven we onze schoenen af om het mausoleum te betreden. Eerst over het gigantische platform met de vier torens, om het gebouw heen en naar binnen. Ik wacht een tijdje op mijn metgezel, maar ze loopt langs me heen als ik in een van de portieken zit te wachten en we doen het mausoleum apart aan. Ik ben diep onder de indruk van de pracht en praal. Geen laagje verf over de buitenkant, maar uit marbel gehouwd, laag voor laag, bloemetje voor bloemetje. Het is overweldigend. Er is 22 jaar aan gewerkt, het gebouw is 55meter breed en hoog, de koepel heeft dezelfde hoogte als de facade en om te voorkomen dat dit meesterwerk nagebouwd zou worden werden de handen van alle werkers afgehakt na voltooiing. Verbluffend.

2uur later lopen we net zo langzaam richting de uitgang, ik loop een groot deel achteruit. Afscheid nemen bestaat niet. Nog een laatste groet bij het eerste platform en richting de uitgang, op naar hetzelfde restaurant en stiekem hopen we dat hetzelfde VIP tafeltje beschikbaar is. Ja hoor, we kunnen met Cornflakes, een eitje en french toast fantastisch nagenieten met een beeld van het ontwaakte meesterwerk. Dit is nog eens kwaliteit ontbijt!

Na de Taj besluiten we naar het Agra fort te lopen, op 3km afstand. Als we voor de hoofdingang langs zijn gelopen, belanden we aan de westkant en daar nemen we een verkeerde afslag, wel richting de grote weg maar bij de rotonde gaan we wederom de verkeerde kant op. We verwijderen ons van het Agra fort voor pak en beet 300m en een willekeurige tuktukchauffeur wijst ons de weg met een kaart. Natuurlijk wil hij er ons liever heen brengen maar we bedanken vriendelijk. Als ik het groepje politiemannen aan de overkant om de weg vraag willen ze dezelfde chauffeur voor ons regelen, nu is het al bijna de helft goedkoper! We besluiten toch te wandelen en halverwege deze weg wordt ons een ritje te paard aangeboden. Op de kar met twee jongens van een jaar of 10. He, leuk moment om na een hele lange tijd weer een videolog te maken. Ik spreek een boodschap in van 20 seconden en er volgen nog een paar foto's. Bij de rotonde stappen we af en slaan we linksaf, ditmaal wel onderweg naar het rode fort. 

Bij de ingang blijkt dat we hier nog 250 Roepies moeten betalen. He, maar we kunnen hier toch gratis naar binnen met het ticket van de Taj? Helaas, met het kaartje krijg je enkel 50Rs korting, wat een afzetterij. We twijfelen nog even maar gaan toch naar binnen. Een eind gelopen en we willen vanmiddag niet vertrekken met 'enkel' de hoofdattractie op ons netvlies, er zijn zoveel schoonheden meer in deze stad en we hebben al tijd te weinig. We gaan ervoor.

Het kasteel is enorm groot en bevat vooral veel open ruimtes. Veel ruimtes opgebouwd uit pilaren die, zoals vaker, als audientiehal dienden. De binnenplaatsjes en het uitzicht is prachtig maar na een klein uurtje hebben we het wel gezien. Het is nog vroeg maar we zijn moe van het geslenter, tevens is het erg warm wat ook niet mee helpt. Valt niet mee zo'n dagje. We lopen 4km terug naar Zostel en daar hebben we nog 2,5uur om te relaxen. Fijn na een erg korte nacht en de nieuwe indrukken. Ik post de meest recente foto's, Khajuraho staat tevens online. De route wordt bijgewerkt en facebook open ik. Ik reorganiseer mijn tassen en vraag om de gitaar. Deze heb ik vanmorgen om 5.15uur bij het uitchecken per ongeluk in de kamer laten staan. Om 16uur loop ik nog even over straat, een poging om mijn internet en bel tegoed weer te vullen. De eerste shop heeft geen vodafone tegoed meer, de tweede winkel zit dicht en bij de derde winkel, een 200m verderop, de hoek om, kan me alleen aan internet helpen. Gelukkig maar, dat is tenminste iets. Kan ik vannacht in de trein wel uitzoeken waar ik wil overnachten. 

Eenmaal terug laat ik wat voedsel in pakken, een paar pizza achtige rollen. Een van de werknemers speelt ook gitaar en heeft een snaar nodig. Als ik hem mijn tweede E-sneer cadeau doe gaat er wat van de rekening af en ik ben klaar om te vertrekken, nerveus en wel. Om 4.40uur vraag ik nog maar eens waar de tuktuk blijft die we vanmorgen voor vertrek besteld hebben en er worden twee rikshaws gebeld. 5 minuten later arriveren ze en wanneer de chauffeur mij buiten de poort een poot probeert uit te draaien loop ik nog maar weer even naar de receptie. Onmiddelijk is het opgelost, wat een ******. Om niet goed van te worden, leer eens wat principes zijn en hoe men vertrouwen en afspraken definieert. Als ik tegen hem uitval zegt de vriendelijke jongeman van de receptie dat het al goed is. Ik stap bij de eigenlijke chauffeur in de tuktuk en na 10km ben ik bij het station. Ook hij vraagt weer om meer en pissig geef ik hem het afgesproken briefje van 100, zout toch op. En dan heb ik het over zo'n lief, schattig knulletje van 12 jaar. Waar gaan we naartoe met zijn allen...

...zo dat was even mijn gevoel. De nervositeit maakt het er duidelijk niet beter op maar dat is nu eenmaal zo. Ik loop in een lijn naar de 'Enquiry' en noem enkel het treinnummer, perron 2 is het antwoord. De brug over en bij perron 2 ben ik nog even verward, na twee keer vragen weet ik zeker dat ik op de juiste plek sta te wachten en ik eet een van de twee zojuist gekochte banaantjes. Kort erna verschijnen de locaties van de coaches op de borden en ik loop naar het gedeelte waar coach S2 zal verschijnen. Daar schud ik de hand van een reizende familie. Ontzettend aardige mensen en we hebben gelijk goed contact. Zij zitten in de 'coupe' naast mij. De bedden in hetzelfde deel worden bezet door een andere familie, net zo aardig en spraakzaam. Het gesprek begint opnieuw en ik heb genoeg te kletsen. Na een halfuur komt de jongen van het perron naast me zitten op de gereserveerde 'Upper Berth' en we kletsen met elkaar en de broer en zus tegenover ons op het andere bed. Ik ben moe en met mijn lange lijf bezorg ik mezelf nog een hernia in deze krappe ruimte. Ik word met rust gelaten en ga lekker languit. Ik begin met typen, het volgende deel, het volgende verhaal. Wat heb ik de afgelopen dagen meegemaakt. Wederom op zoek naar accomodatie en ondertussen krijg ik een bord vol Indiaas voedsel voorgeschoteld. Lekker dat het is! Net de vier deegrollen op maar deze gastvrijheid valt niet af te wijzen. Wauw, wat een fijn gezelschap.

De reisgids ligt op de klankkast van de gitaar en ik gebruik mijn vest als verzachting, dat vormt dan mijn kussen. De oogjes toe en proberen te slapen. Ik kijk uit naar Udaipur, de romantische stad aan het Pichola meer.

Liefs

Chiron